[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعر های بلند و کوتاه

[دوستان ساده دلیم همتون رو دوست دارم]

دوستان عزیز لطفا شعرهای کامل رو اینجا بزارید و از تک بیت استفاده نکنید.
شعرهای نو هم می تونید در این تاپیک بزارید.


با تشکر از همه ی شما ساده دل های عزیز

[دوستان ساده دلیم همتون رو دوست دارم]

شعر کوچه

بي تو، مهتاب شبي، باز از آن كوچه گذشتم

همه تن چشم شدم، خيره به دنبال تو گشتم،

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم،

شدم آن عاشق ديوانه كه بودم!

****************

در نهان خانه جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد.

*************

يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پرگشوديم و در آن خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب و آرام

بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب

شاخه ها دست برآورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ

همه دل داده به آواز شباهنگ....

*****************

يادم آيد: تو به من گفتي:

(( ازين عشق حذر كن!

لحظهاي چند بر اين آب نظر كن

آب، آيينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا، كه دلت با دگران است!

تا فراموش كني، چندي از اين شهر سفر كن!

****************

باتو گفتم :

((حذر از عشق؟

ندانم

سفر از پيش تو؟

هرگز نتوانم

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد،

چون كبوتر لب بام تو نشستم،

تو به من، سنگ زدي، من نه رميدم، نه گسستم...

باز گفتم كه : (( تو صيادي و من آهوي دشتم))

تا به دام تو درافتم، همه جا گشتم و گشتم

حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم، نتوانم.....!

******************

اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت!

اشك در چشم تو لرزيد،

ماه بر عشق تو خنديد،

يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشيدم،

پاي در دامن اندوه كشيدم،

نگسستم، نرميدم،

******************

رفت در ظلمت غم، آن شب و و شبهاي دگرهم،

نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبرهم،

نه كني ديگر از آن كوچه گذرهم!

بي تو، اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم!

 

[دوستان ساده دلیم همتون رو دوست دارم]

                       
                               “  My  Only Wish This Year  “

تــنـها آرزوی امسال من

                                 



                                                                   Last night I took a walk in the snow .                                                             

 دیشب در میان برفها قدم  می زدم

                                                                             Couples holding hands ; laces to go

 زوجها دستان هم را می گیرند ، به جایی میروند

                                                                        Seems like everyone but me is in love.

به نظر میرسد ، انگار هر کسی عاشق است

 

 

                                                                                               Sanata can you hear me

ساناتا ، میتوانی { صدای} مرا بشنوی ؟

                                                                 I signed my letter that I sealed with a kiss

نامه ام را امضا کردم  ، آرا با بوسه ای مهر کردم

                                                                                                                   I send it off

آن را فرستادم

 

                                                                                              Sanata can you hear me

ساناتا ، {صدای} مرا بشنوی ؟

                                                                                                             I want my baby

 من ، محبوبم را می خواهم

                                                        I want someone to love me someone to hold me .

من کسی را می خواهم که  به من عشق بورزد ، کسی که مرا در بر بگیرد

                                                                                            Maybe  he’ll be all I hope                       

شاید او خواهد بود  ، همه آنچه که ، من آرزو می کنم

                                                                                                            In a big red bow

در یک رنگین کمان سرخ بزرگ 

                   

 

             زندگی را عزیز بدار

                                                                                                  Celebrate Life             

 

                           زندگی شکوهمندی  در انتظار توست  تا که آن را زیست کنی

                                      امروز عزیز ش بدار ، کوتاه تر از آنست این عمر

                                                       که به فردا  حواله شود .

Ther is a wonderfall life  waiting to be lived.

Celebrate it today ; life is too short to

Put off living until tomorrow

 

دوست بدار هر آنچه ،اختیار در کفت می نهد و دگرگونی در مقابلت . بگذار متحیرکند . بگذار به راه های کهنه ، گام های  نو ارمغان دهد  بگذار دستت  بگیرد  تا پر گشایی ، تا پر بگیری .

                                                                                      Love its changes and choices.

                                                         Let it  surprise you . Let it show you new  ways

                                              Of doing old things. Let it help you explore and discov. 

 

بگذار اندکی از این  دل شوره ها آزاد شوی . لب به خنده گشایی ، عاشق شوی . بگذار نشانت دهد که چگونه  با خورشید  بر آیی  وستاره  ها را نشان کنی . و شکفته شوی تا به کمال رسی و آن شوی که هستی .

   Let life take away some of your worries and caress your woes. Let it help you how

                                                                                            wonder  and laugh and love.

                                           Let it reveal how to reach out and become all that you are .

                      روزت شگفت وسرخوش باد . . .

                                                     امروز و هر روز

                                                                           Have a wonderful day . . .

                                                    Today and every day

 منبع : www.divonekhone.blogfa.com

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

جواب شعر کوچه

به گمانت
که پس از آن شب مهتاب
دگر ..نگرفتم من از آن عاشق آزرده خبر
نکنم دیگر از آن کوچه گذر
تو چه دانی که چه شبها
من سرگشته ی تنها
بی تو زان کوچه گذشتم
پریشان و پشیمان پای اندوه به دامان
لب آن جوی نشستم
تو مرا هیچ شباهنگ
بی تو دلمرده و دلتنگ
نغمه ای تلخ براورد
یادم آمد  به قلبی که شکستم
که از آن کوچه سفر کرد
باد آوازه شبگرد
یادم آمد آن شب
تو همه محوتماشای من مغرور
هیچ در چشم زمان
هر دم... هر لحظه
میشدیم از هم دور
یادم آمد به تو گفتم که بر این آب نظر کن
گذر آب ببین و زغم عشق حذر کن
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
من که میدانستم
سفر از پهلوی من کار تو نیست
حذر از عشق در افکار تو نیست
خود سفر کردم و رفتم که نبینی رویم
من صیاد رمیدم ز غم آهویم
ای کبوتر تو از آن لحظه که بر گوشه این بام نشستی
سنگ اگر خورد به پایت
نرمیدی نگسستی
تو که هر لحظه نگاهت به نگاهم نگران بود
چه خیالات محالی که دلت با دگران بود
گر چه دانم هرگز نشود خاطره ی کوچه و آن شب تکرار
حسرتی مانده به دل تا به تو گویم یکبار
بی تو
به چه حالی من از آن کوچه گذشتم هر بار
 

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

از مرز خوابم می گذشتم

سایه تاریک یک نیلوفر

روی همهء این ویرانه فرو افتاده بود.

کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟

در پس درهای شیشه ای رویاها

در مرداب بی ته آینه ها

هر جا که من گوشه ای از خودم را مرده بودم

یک نیلوفر روییده بود

گویی او لحظه لحظه در تهی من ریخت

ومن در صدای شکفتن او

لحظه لحظه خودم را می مردم

بام ایوان فرو می ریزد

و ساقهء نیلوفربرگرد همهء ستونها می پیچد.

کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟

نیلوفر رویید

ساقه اش از ته خواب شفافم سر کشید.

من به رویا بودم

سیلاب بیداری رسید

چشمانم را در ویرانهء خوابم گشودم:

نیلوفر به همهء زندگی ام پیچیده بود.

در رگ هایش

من بودم که می دویدم

هست اش در من ریشه داشت

همهء من بود

کدامین باد بی پروا

دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

به خود من بارها گفتم

 

نگاهش پاک و افسونگر

 

صدایش نغمه هایش حرف هایش

 

هر سه آرامند و زیبا لیک ویرانگر

 

به خود من بارها گفتم

 

که او دیگر همانی ست که می خواهی

 

به من می گویذ آرام زیر لب وجدان

 

عجب انسان خودخواهی...!

 

 

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

کجایي اي يار قديمي

ديگه نيستي تا ببيني


ببيني دلم شکسته

جاي تو غربت نشسته


مگه قول نداده بودي

يه عمری پيشم بموني


اين رسم وفا نيست

دل  شکستن که گناه نیست


اما تو دل نشکستي

زدي قلبمو شکستي


نمی خوام بگم بمونی

اینو گفتم تا بدونی


رنگین کمان من یه رنگه

زندگی بی تویه رنجه


دردی که دارو نداره

به تو مرهمی نداره


مرهم قلبهای خسته جای

تو غربت نشسته


یادت باشه رنگین کمان پاداشه کسی

است که تا آخرین قطره  زیر بارون بمونه

 

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

وقتي اعتماد من از ريسمان سست عدالت آويزان بود
و در تمام شهر
قلب چراغ هاي مرا تکه تکه مي کردند
وقتي که چشم هاي کودکانه عشق مرا
با دستمال تيره قانون مي بستند
و از شقيقه هاي مضطرب آرزوي من
فواره هاي خون به بيرون مي پاشيد
چيزي نبود. هيچ چيز بجز تيک تاک ساعت ديواري
دريافتم : بايد، بايد، بايد
ديوانه وار دوست بدارم

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

یک بقل گل سرخ
   
من دلم می خواهد

در دم صبح بهار

شاخه ای از گل یاس

بوته ای از گل نرگس

بغلی از گل سرخ

همه را برگیرم

و بسازم سبدی از پر طاووس سپید

تا دهم هدیه به آنان که نوازش دادند

غنچه عشق و وفاداری را....

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

می خواهم بگریم

 

می خواهم بگریم!!!چون می دانم ناامید شدن اشک با باران یعنی چه؟

 

می خواهم بگریم، چون می دانم حس نبودنت یعنی چه؟

 

آخر چرا می روی؟ ،می دانم.

 

می روی تا امواج دیا پشت سرت خروشان کنند!

 

آری تومی روی تا ثانیه ها به دنبالت درک کنند گریستن را

 

به چه زیباست که می بینم ماهی ها در حوضچه ای از غرور

 

دنبال بی نهایت می گردند،تا بجویند تو را در آن

 

چه زیباست وقتی می بینم نوسان هر نگاهی که به گل می آمیزد

 

 دنبال توست...!

 

چه شورانگیز است وقتی می فهمم

 

 که سر قله ی نور ابدیت جزءی از تصویر توست

 

این ها را دوست دارم همه ی این ها را،چون عاشقان تو هستند

 

 و تو رامی خواهند

 

آخر چه اصراری در رفتن است؟

 

تو که می دانی بدون تو هیچ نگاهی به نرمی گل عاشق نمی شود

 

و هیچ صدایی بی اختیار ترانه نمی خواند

 

اما حال که می خواهی برو ولی بدان 

 

وقتی هوا ابری شد ویا ناله ای پنهانی سکوت محضی را شکست

 

من آن لحظه به یاد تو ام و می خوانمت

 

بدان اسمت را روی ساحل، روی دریا،روی موج حک کردم

 

 تا فراموشت نکنم!

 

تا هیچ وقت غرور زیبایت در خاطرم محو نشود

 

حال می توانی بروی

 

ولی باز هم میگویم همواره عاشقت هستم...!!!

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

کاش میشد تا کنی باور مرا
اشک چشم و آه سوزان مرا
کاش میشد در زمان بی کسی
حس کنی سردی دستان مرا
گفتمت عشقم به تو از جان فزون است
گفتمت سوز دلم از جان برون است
در جوابم :
خنده ایی آلوده و آتش میان دوده
و درد دلم افزوده و...
اکنون میان حادثه یا خاطره
زهری بدل خاری به پای من ، چنین بیهوده بی حاصل
نگاهم همچنان مانده به ساحل ...

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

دلم برای کسی تنگ است


که چشمهای قشنگش را


به عمق آبی دریا می دوخت


و شعر های قشنگی چون پرواز پرنده ها می خواند


دلم برای کسی تنگ است


كسي كه خالي وجودم را از خود پر مي كرد


و پري دلم را با وجود خود خالي


دلم برای کسی تنگ است


کسی که بی من ماند


کسی که با من نیست


دلم برای کسی تنگ است


که بیاید


و به هر رفتنی پایان دهد


دلم برای کسی تنگ است


که آمد


رفت


...... و پایان داد


کسی ....


کسی که من هميشه دلم برايش تنگ می شود...

 

چه خوش گفت فردوسي پاکزاد                 که رحمت بر آن تربت پاک باد

ميازار موري که دانه کش است                 که جان دارد جان شيرين خوش است

سياه اندرون باشد وسنگدل                        که خواهد که موري شود تنگدل

مکن با سگ پير آواره جنگ                     مبندش به زنجير وقلاده تنگ

مکن بيش از اندازه از باره کار                   مکن روز حيوان بيچاره تار

مزن لانه مرغکان را به سنگ                  مشو پشتوان خردسان به جنگ

مکن صيد ماهي به وقت خوشي                      مکن پيشه ات کار ماهي کشي

منه بار بر اسب بيمار ولنگ                        مکش در پي اش چوب الوار  وسنگ

چنان بسته اي تنگ راه نفس                        که بلبل دهد جا ن به کنج قفس

 چرا مي کني دشمني با ددان ؟                      چرا مي کني کار با نا بخردان ؟

ز نا بخردي هاي بهرام گور                        تهي شد همه دشت ايران زگور

کنون پند گير از سر انجام او                        نشد جز دل خاک انجام او

گر ايران ستائي مزن تير کين                             به قرقاول و کبک ايران زمين

تو برشير ايران ستم کرده اي                       دل مام ميهن دژم کرده اي

چو خالي شده بيشه ازنره شير                       شده اين وطن ملک گفتار پير

 نباشد جز اين پند وپيغام دين                       ز پيغام دين  پند نيکو گزين

همه دام ودد را ز ريز ودرشت                        نبايد شکار و نبايد بکشت

همه جيره خوارند از مور وشير                   بر اين خوان گسترده ي بي نظير

نخواهند چنين خوار و خرد و نزار                    سر انجام مخلوق   پروردگار

حما يت ز حيوان کسي پيشه کرد                 که در زندگي سبز انديشه کرد

 

قفسی باید ساخت

هر چه در دنیا گنجشک و قناری هست،

با پرستوها،

و کبوتر ها،

همه را باید یکجا به قفس انداخت

***

روز گاری است که پرواز کبوترها

در فضا ممنوع است

که چرا

به حریم حرم جت ها خصمانه تجاوز شده است

***                    

روزگاری است که خوبی خفته است

وبدی بیدار است

وهیاهوی قناری ها،

خواب جت ها را آشفته است

 

 فریدون مشیری

[ترا من چشم در راهم شباهنکام]

این آسمان ویروس دارد بال ممنوع

هر کس پریدن دوست دارد ، حال ممنوع


بر نا زلیخاها که ناموس زمین اند

یوسف پرستی پشت خط و خال ممنوع


می خواستیم از قهوه معجونی بسازیم

گفتند: هی ! توهین به صاحب فال ممنوع


مد شد زمین خالی بماند از هیاهو

شاعر شدن جز با زبان لال ممنوع


گفتند: ما از باغ مردم بی نصیبیم

گفتند: بر ما ذره المثقال ممنوع


بر منطق وارونه ای باید بچرخیم

در این مدار بسته استدلال ممنوع


گردش به سمت چپ دهانان تن آزاد

سر راست بودن بر همین منوال ممنوع


بگذار این مردم گناهم را بگیرند

من باد باران خورده ام جنجال ممنوع


این کوچه ها وقتی که ش ه و ت دیده باشند

بر چشم های زیر هجده سال ممنوع