[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعر های بلند و کوتاه

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

پرواز با تو باشد
     
       گر پر شکسته در باد
                 
                     آغاز هر کجا شد
                             پایان هر کجا باد    شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[پرواز]

قلم یکدم نمی افتد ، دگر از لای انگشـتم
که من با جوهرش عمری سکوت سینه را کُشتم
سیه کردم دفاتر را ، که شاید کم شود دردم
قلم رابا چنین فکری، یگانه یاورم کردم
به نثر وشعر وباانشا، نوشتم هرچه در دل بود
به اشکی دیدگان من، همه تحریر من آلود
قلم بر روی دفترها، چو اشک چشم من میدید
برای حرمت اشکم، ز کارش ،چـشم میپوشید!
دگر او، قطره اشکم را، به جوهرها نمی آلود
به اشک پاک وگویایم، کلامی هم نمی افزود
تو گوئی نزد اشک من، حقارت را بخود می دید
که دراین قطره، بیش ازاو، صدای غصه می پیچید
قلم گوید : که اشک تو،‌کلامی ساده وگویاست
دگرحرفی بروی آن،‌بسی بیهوده وبی جاست
ورق حتی به نزد اشک ، خودش را جمع میسازد
به نزداشـک گویایم ،‌قلم هم رنگ می بازد!!
قلم گوید: به گفتن ها ، برایت سخت می کوشم
ولی در نزد اشک تو،ز گفتن ، چـشم میپوشم!
چو نتوان روی اشـک تو،‌کلامی تازه تر آورد...
چو در هر قطره ی اشکی ، نهفته قصه های درد!
چو بگشاید کسی دفـتر، کـلام جوهرم خواند
چو بیند قطره اشکت را،دگرحرف تو میداند!!
دگرحتی نیازی نیست، که حرفی تازه تر گویم
الفبای کلامی را،کلامی تازه تر جویم!
نکـو گوید دل گریان، ‌سخن های دل پرخون
چو از یک سینه ی پردرد، جهداشک غمی بیرون!!!.
قلم!...اکنون به حرف تو یگانه پاسخی دارم
اگرچه با دلی غمگین ،زعمق سـینه می بارم
 تو ؛ تنهایاوری بودی ،که گویای دلم بودی
وگرنه(بی زبان اشکم)روان کرده زدل رودی!
کسی از روی دلداری ، نکرده،اشک چشمم پاک
دریغا آشنائی نیست ؛به حرف سینه ی غمناک ؛!!
چومن بااشک این دیده،بسی از دل سخن گفتم
ندیدم چونکه غمخواری زتنهائی بر آشفتم!!
مرا تک همزبانی نیست ، به خلوتهای تنهائی
(رودهرکس زنزد تو ؛ چو بیند غرق غمهائی؛!!)
اگرچه نثر وشـعرم راطرفداران بسیار است
ولی همدم به خلوتها،( قلم) درکنج دیواراست!!!
مرا یاران تنهائی ، ؛توئی و قلب یک دفـتر؛!!
دل دفـتر مرا همدرد ، سخنگویم تو وُ جوهر
به جوهرهای تو گـویم،‌سخن های لب خاموش
بروی سـینه ی دفتر، که بگشوده مراآغـوش!
محبت راز(تو) دیدم ، مرا(دفـتر) پناهم بود
وگرنه (آدمی)درغـم؛ رفیق نیمه راهم بود!!!
کدامین آدمی درغم، شریک ِغمگسارم شد؟!
بجز تو درغـم سینه، چه کس در غصه یارم شد؟!
چو جاری میشوداشکم ، بسان ابر پر باران
نداردتاب اشکم را،دل سـرزنده ی یاران!!!
چو دیدم با سرشک دل، بسی را سینه آزردم
ز ترس رنجش یاران ،همه بُغضم فرو خـوردم
توئی آنکس که در غمها ، سرشک دیده می بینی
ولی گویا توهم زین غم، ملول وزار وغمگینی؟!
ولی ای یار دیرینه، ‌بیا با من مدارا کن
اگرگریان شدم درغم،تو قلبم راکمی وا کن!!
که من در وقت تحریرم زعـمق سـینه گریانم
مخواه ازمن سـکوتم را، که بس پر غصه میمانم!
به شعرم ناله ها دارم ،به نثرم گریه های غم
به همراه نوشتن ها،تو کم کن غصه ها را، کم!
وگر همراه تو گـریم ، دلم خالی شود از درد
مرا همپائی ا ت درغم،کمی هم شادمان میکرد
چو تو همپای درد من،‌به اشـک دیده همراهی
تو در تنهائی ودردم ،‌ز رنج سینه آگاهی!!
تو دانی قصـه های من تماما قـصه ی غم بود
ازاینرو اشک غمگینم ، ره سیمای من پیمود
خودت دانی که غمگینم! ز بار غصه سنگینم!
اگر آرامشی دارم ، تو بودی یّکه تسکینم
بیا بر سینه ی دفتر توراضی شو براین گشتن
که شـاید با تو‌‌واشکم ،توان اندوه خود کشـتن
دل مـرغ قفس در غم، اگراینسان نگرید باز
چه سان آرامشی گیرد، به دل با( حسرت پرواز)!!!

[پرواز]

گور يعني حسرت ناديدنت
ابر محنت بر سرم باريدنت
مرگ يعني آرزوهاي محال
سيب هاي كالي از دل چيدنت
كيست در پهناي اين جغرافيا؟
جز من و نجواي دل نشنيدنت
جغد در احساس شب ها مي رود
نسل پرواز مرا برچيدنت

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

در من ترانه های قشنگی نشسته اند
انگار از نشستن  ِ بیهوده  خسته اند
انگا ر سالهای  زیادی ست  بی جهت
امید  خود  به این دل ِ دیوانه  بسته اند
ازشور و مستی  ِ پدران ِ  گذ شته مان
حالا به من رسیده و در من نشسته اند ...
من باز گیج می شوم از موج واژه ها
این بغضهای تازه که در من شکسته اند
من گیج گیج گیج ،  تورا  شعر می پرم
اما تمام پنــــجره ها ی تــو بستـــه اند

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

امشب اگر یاری کنی، ای دیده توفان می کنم
آتش به دل می افکنم، دریا به دامان می کنم
می جویمت، می جویمت، با آن که پیدا نیستی
می خواهمت، می خواهمت، هر چند پنهان می کنم
زندان صبرآموز را، در می گشایم ناگهان؛
پرهیز طاقت سوز را، یکسر به زندان می کنم
یا عقل تقوا پیشه را، از عشق می دوزم کفن
یا شاهد اندیشه را، از عقل عریان می کنم
بازآ که فرمان می برم، عشق تو با جان می خرم
آن را که می خواهی ز من، آن می کنم، آن می کنم.

     شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[تو بمان و دگراناز تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگرانرفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگرانما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردیتو بمان و دگران وای به حال دگرانرفته چون مه به محاقم که نشانم ندهندهر چه آفاق بجویند کران تا به کرانمیروم تا که به صاحبنظری بازرسممحرم ما نبود دیده‌ی کوته نظراندل چون آینه‌ی اهل صفا می‌شکنندکه ز خود بی‌خبرند این ز خدا بیخبراندل من دار که در زلف شکن در شکنتیادگاریست ز سر حلقه‌ی شوریده سرانگل این باغ بجز حسرت و داغم نفزودلاله رویا تو ببخشای به خونین جگرانره بیداد گران بخت من آموخت تراورنه دانم تو کجا و ره بیداد گرانسهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتنکاین بود عاقبت کار جهان گذرانشهریارا غم آوارگی و دربدریشورها در دلم انگیخته چون نوسفران__________________]

تو بمان و دگران

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی
تو بمان و دگران وای به حال دگران

رفته چون مه به محاقم که نشانم ندهند
هر چه آفاق بجویند کران تا به کران

میروم تا که به صاحبنظری بازرسم
محرم ما نبود دیده‌ی کوته نظران

دل چون آینه‌ی اهل صفا می‌شکنند
که ز خود بی‌خبرند این ز خدا بیخبران

دل من دار که در زلف شکن در شکنت
یادگاریست ز سر حلقه‌ی شوریده سران

گل این باغ بجز حسرت و داغم نفزود
لاله رویا تو ببخشای به خونین جگران

ره بیداد گران بخت من آموخت ترا
ورنه دانم تو کجا و ره بیداد گران

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن
کاین بود عاقبت کار جهان گذران

شهریارا غم آوارگی و دربدری
شورها در دلم انگیخته چون نوسفران
__________________

[گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر چون ماه شبی می کشی از پنجره سر! اندوه که خورشید شدی ....تنگ غروب! افسوس که مهتاب شدی ...وقت سحر!]

چون درختی در صمیم سرد و بی ابر زمستانی
                                                             هرچه برگم بود و بارم بود...

هرچه از فر بلوغ گرم تابستان و میراث بهارم بود

                                                            هرچه یاد ویادگارم بود

                                                                                      ریخته است.....

           چون درختی در زمستانم     

                                               بی که پندارد بهاری بود و خواهد بود...

دیگر اکنون هیچ مرغ پیر یا کوری

                                     در چنین عریانی انبوهم       آیا لانه خواهد بست؟

دیگر آیا زخم های هیچ پیرایش

                                   با امید روزهای سبز آینده

                                                               خواهدم این سوی و آن سو خست؟

چون درختی اندر اقصای زمستانم

                                             ریخته دیریست هرچه بودم بار و بودم برگ...

...ای بهار همچنان تا جاوان در راه  !

                                       هم چنان تا جاودان بر شهر ها روستاهای دگر بگذر...

هرگز و هرگز بر بیابان غریب من   

                                             منگر و منگر...

           سایه ی نمناک و سبزت     

                                                 هرچه از من دورتر خوش تر

بیم دارم کز نسیم ساحر ابریشمین تو

                                                 دکمه ی سبزی بروید باز 

بر پیراهن خشک و کبود من

                                  هم چنان بگذار تا درود دردناک اندهان ماند سرود من......

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر چون ماه شبی می کشی از پنجره سر! اندوه که خورشید شدی ....تنگ غروب! افسوس که مهتاب شدی ...وقت سحر!]

من اينجا بس دلم تنگ است !
و هر سازي که مي بينم بد آهنگ است
بيا ره توشه برداريم
قدم در راه بي‌برگشت بگذاريم
ببينيم آسمان هر کجا آيا همين رنگ است؟


قدم در راه بگذاريم

کجا؟ هر جا که پيش آيد
بدآنجايي که مي‌گويند خورشيد غروب ما
زند بر پرده‌ي شبگيرشان تصوير
بدان دستش گرفته رايتي زربفت و گويد: «زود!»
وزين دستش فُتاده مشعلي خاموش و نالد دير

کجا؟ هر جا که اينجا نيست
من اينجا از نوازش نيز چون آزار ترسانم
ز سيلي زن، ز سيلي خور
وزين تصوير بر ديوار ترسانم
درين تصوير
عُمَر با سوط بي‌رحم خشايرشا
زند ديوانه‌وار، اما نه بر دريا
به گرده‌ي من، به رگهاي فسرده‌ي من
به زنده‌ي تو، به مرده‌ي من

بيا تا راه بسپاريم
به سوي سبزه زاراني که نه کس کشته، ندروده
به سوي سرزمينهايي که در آن هر چه بيني بکر و دوشيزه‌ست
و نقش رنگ و رويش هم بدين سان از ازل بوده
که چونين پاک و پاکيزه‌ست
به سوي آفتاب شاد صحرايي
که نگذارد تهي از خون گرم خويشتن جايي
و ما بر بيکران سبز و مخمل گونه ي دريا
مي اندازيم زورقهاي خود را چون کُل بادام
و مرغان سپيد بادبانها را مي آموزيم
که باد شُرطه را آغوش بگشايند
و مي رانيم گاهي تند، گاه آرام
بيا اي خسته خاطر دوست! اي مانند من دلکنده و غمگين


من اينجا بس دلم تنگ است
بيا ره توشه برداريم
قدم در راه بي فرجام بگذاريم

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

مرگ وارطان :

وارطان ! بهار خنده زد و ارغوان شکفت.
در خانه زیر پنجره گل داد یاس پیر.
دست از گمان بدار !
بودن به از نبود شدن خاصه در بهار...
وارطان سخن نگفت
سر افراز
دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت.

وارطان ! سخن بگو !
مرغ سکوت جوجه مرگی فجیع را
در اشیان به ... نشسته است !
وارطان سخن نگفت
چو خورشید
از تیرگی بر امد و در خون نشست و رفت.

وارطان سخن نگفت
وارطان ستاره بود :
یک دم در این ظلام درخشید و جست و رفت.

وارطان سخن نگفت
وارطان بنفشه بود :
گل داد و
مزده داد " زمستان شکست "
و
رفت...
                                     " احمد شاملو_مرگ وارطان_کاشفان فروتن شوکران "

[گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر چون ماه شبی می کشی از پنجره سر! اندوه که خورشید شدی ....تنگ غروب! افسوس که مهتاب شدی ...وقت سحر!]

وحشت از عشق که نه،ترسم از فاصله هاست
وحشت از غصه که نه،ترسم از خاتمه هاست
ترس بیهوده ندارم،صحبت از خاطره هاست
صحبت از کشتن ناخواسته عاطفه هاست
کوله باری پر از هیچ ،که بر شانه ماست
گله از دست کسی نیست،مقصر دل دیوانه ماست
شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

عشق عمومی :
اشک رازیست !
لبخند رازیست!
عشق رازیست!
اشک ان شب لبخند عشقم بود!
.
قصه نیستم که بگویی!
نغمه نیستم که بخوانی!
صدا نیستم که بشنوی!
یا چیزی چنان که ببینی!
یا چیزی چونان که بدانی!
من درد مشترکم مرا فریاد کن...
                                                            " عشق عمومی_احمد شاملو "

ادامه شعر دخترک :
دخترک حرف نمیزد و فقط مینگریست
او نگاهش گیرا
با دو چشم شهلا
روح را از تن من پر می داد
پای من می خشکید
قلب را در سینه من می لرزاند
دخترک بود و تا وقتی بود
روح من اینجا بود
فکر من اینجا بود
دل من اینجا بود
ولی وقتی او رفت
روح و فکر و دل " فرهاد " همه با او رفت
و دگر...
و فقط این تن پوسیده و خشک...

دخترک نیست دگر
کوچه زرد است
اری دگر فصل خزان است
باد سردی انگار
تن عریان مرا می لرزاند
کوچه از فصل خزان
رنگ دیگر دارد
اری انگار کوچه رنگ نفرت دارد
خانه ها ارامند و سکوت
سراسر کوچه را می پیماید
و به دنبال خودش
شور و احساس را به بیرون می برد
...
دخترک نیست که تا فصل پاییز
از برق نگاه او
کوله بارش را بر بندد
و به جایی برود
که هیچ وقت...
من نمی دانم!
دخترک از اینجا غمگین رفت یا شادان رفت؟؟!
ولی این را خوب میدانم
که با رفتن او
زندگی هم با او رفت
دل من با او رفت...

باز هم شب امد
دخترک زیبا بود...                                             دخترک زیبا بود : فرهاد کامو

ز دو دیده خون فشانم، ز غمت شب جدایی
چه کنم؟ که هست اینها گل خیرآشنایی

همه شب نهاده‌ام سر، چوسگان، بر آستانت
که رقیب در نیاید به بهانه‌ی گدایی

مژه‌ها و چشم یارم به نظرچنان نماید
که میان سنبلستان چرد آهوی ختایی

در گلستان چشمم ز چه روهمیشه باز است؟
به امید آنکه شاید تو به چشم من درآیی

سر برگ گل ندارم، به چه رو روم به گلشن؟
که شنیده‌ام ز گلها همه بوی بی‌وفایی

به کدام مذهب این به کدام ملت است این؟
که کشند عاشقی را، که توعاشقم چرایی؟

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند
که برون در چه کردی؟ که درون خانه آیی؟

به قمار خانه رفتم، همه پاکباز دیدم
چو به صومعه رسیدم همه زاهدریایی

در دیر می‌زدم من، که یکی زدر در آمد
که : درآ، درآ، عراقی، که توهم از آن مایی

فروغ فرخ زاد
...پیکرت را ز عطش سوخته ببودم
من که در مکتب رویایی زهره
رسم افسونگری اموخته بودم
بر تو چون ساحل اغوش گشودم
در دلم بود که دلدار تو باشم
وای بر من که ندانستم از اول
روزی اید که دل ازار تو باشم
بعد از این از تو دگر هیچ نخواهم
نه درودی نه پیامی نه نشانی
ره خود گیرم و ره بر تو گشایم
زانکه دیگر تو نه انی تو نه انی!!!

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

در حلقه تنگ آسمان می چرخیم
مثل شب و روز بی امان می چرخیم
چون عقربه های گیج ساعت هرروز
صدبار به دور خودمان می چرخیم