[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعر های بلند و کوتاه

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

بهارت سر خوش از باد خزان باد

دلت پیوسته با درد و غمان باد

مرا در عاشقی دیوانه کردی

نگاهت سوی ماه آسمان باد

به پایت سوختم افسوس افسوس

بسوزی ، شعله هایت بی امان باد

ز تیر ظلم تو بر خاک خفتم

الهی تیر آهت در کمان باد

دروغ و فتنه و ناپایداری

مرام مردم آتش زبان باد               

[گر هست یکی عاشق، آلوده به صدرنگ است.]

خود را به که بسپارم وقتی که دلم تنگ است
پیدا نکنم همدل، دلها همه از سنگ است
گویا که در این وادی، از عشق نشانی نیست
گر هست یکی عاشق، آلوده به صدرنگ است.

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

ای شب/نیما

هان ای شب شوم وحشت انگیز
تا چند زنی به جانم آتش ؟
یا چشم مرا ز جای برکن
یا پرده ز روی خود فروکش
یا بازگذار تا بمیرم
کز دیدن روزگار سیرم
دیری ست
که در زمانه ی دون
از دیده همیشه اشکبارم
عمری به کدورت و الم رفت
تا باقی عمر چون سپارم
نه بخت بد مراست سامان
و ای شب ،‌نه توراست هیچ پایان
چندین چه کنی مرا ستیزه
بس نیست مرا غم زمانه ؟
دل می بری و قرار از من
هر لحظه به یک ره
و فسانه
بس بس که شدی تو فتنه ای سخت
سرمایه ی درد و دشمن بخت
این قصه که می کنی تو با من
زین خوبتر ایچ قصه ایچ نیست
خوبست ولیک باید از درد
نالان شد و زار زار بگریست
بشکست دلم ز بی قراری
کوتاه کن این فسانه ،‌باری
آنجا که ز شاخ گل
فروریخت
آنجا که بکوفت باد بر در
و آنجا که بریخت آب مواج
تابید بر او مه منور
ای تیره شب دراز دانی
کانجا چه نهفته بد نهانی ؟
بودست دلی ز درد خونین
بودست رخی ز غم مکدر
بودست بسی سر پر امید
یاری که گرفته یار در بر
کو آنهمه
بانگ و ناله ی زار
کو ناله ی عاشقان غمخوار ؟
در سایه ی آن درخت ها چیست
کز دیده ی عالمی نهان است ؟
عجز بشر است این فجایع
یا آنکه حقیقت جهان است ؟
در سیر تو طاقتم بفرسود
زین منظره چیست عاقبت سود ؟
تو چیستی ای شب غم انگیز
در جست و
جوی چه کاری آخر ؟
بس وقت گذشت و تو همانطور
استاده به شکل خوف آور
تاریخچه ی گذشتگانی
یا رازگشای مردگانی؟
تو آینه دار روزگاری
یا در ره عشق پرده داری ؟
یا شدمن جان من شدستی ؟
ای شب بنه این شگفتکاری
بگذار مرا به حالت خویش
با جان
فسرده و دل ریش
بگذار فرو بگیرد دم خواب
کز هر طرفی همی وزد باد
وقتی ست خوش و زمانه خاموش
مرغ سحری کشید فریاد
شد محو یکان یکان ستاره
تا چند کنم به تو نظاره ؟
بگذار بخواب اندر آیم
کز شومی گردش زمانه
یکدم کمتر به یاد آرم
و
آزاد شوم ز هر فسانه
بگذار که چشم ها ببندد
کمتر به من این جهان بخندد

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

من ندانم با که گویم شرح درد
قصه ی رنگ پریده ، خون سرد ؟
هر که با من همره و پیمانه شد
عاقبت شیدا دل و دیوانه شد
قصه ام عشاق را دلخون کند
عاقبت ، خواننده را مجنون کند
آتش عشق است و گیرد در کسی
کاو ز سوز عشق ، می سوزد بسی
...

[پرواز]

بی تو نتوان با کسی درد دلی را باز کرد

بهترين اشعار رادر زندگی آواز کرد

با تو از بند اسارت می توان آزاد شد

با تو آسان می شود پرواز کرد

[«قيصرامين پور»]

اما
با اين همه
تقصير من نبود
که با اين همه...
با اين همه اميد قبولي
در امتحان سادهْ تو رد شدم




اصلاً نه تو ، نه من!
تقصير هيچ کس نيست




از خوبي تو بود
که من
بد شدم!


«قيصرامين پور»

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

آنان به آفتاب شيفته بودند
زيرا که آفتاب
تنهاترين حقيقت ِشان بود
احساس ِ واقعيت ِشان بود.
با نور و گرمي‌اش
مفهوم ِ بي‌ريای رفاقت بود
با تابناکي‌اش
مفهوم ِ بي‌فريب ِ صداقت بود.شاملو

[ای صمیمی ای دوست! گاه گاهی لبه پنجره خاطر ما مي آييای قديمی ای خوب! تو مرا یاد کنی یا نکنی من به یادت هستم آرزویم همه سرسبزی توست]

ای صمیمی ای دوست!

                                    گاه گاهی لبه پنجره خاطر ما مي آيي
ای قديمی ای خوب!

                                   تو مرا یاد کنی یا نکنی من به یادت هستم

                                    آرزویم همه سرسبزی توست

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

گفت ماه من به كويم كن گذر گفتم به چشم
گفتمش آيم به پا گفتا به سر گفتم به چشم
گفت جاى دلبران باشد كجا گفتم به دل
گفت گر خواهند مأوايى دگر گفتم به چشم
گفت در راهم گذارى سر كجا گفتم به خاك
گفت كن آن خاك را از اشك تر گفتم به چشم
گفت دانى خاك راهم چيست گفتم توتيا
گفت آن را بايدت كحل بصر گفتم به چشم
گفت گو ابروى من ماند به چه گفتم به تيغ
گفت پس كن سينه را پيشش سپر گفتم به چشم

در گذر گاه نسیم سرودی دیگر گونه اغاز کردم
در گذر گاه باران سرودی دیگر گونه اغاز کردم
در گذر گاه سایه سرودی دیگر گونه اغاز کردم

نیلوفر و باران در تو بود
خنجر و فریادی در من
فواره و رویا در تو بود
تالاب و سیاهی در من

در گذر گاهت سرودی دیگر گونه اغاز کردم
من برگ را سرودی کردم
سر سبز تر ز بیشه
...
احمد شاملو_من مرگ را..._کاشفان فروتن شوکران

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

بی تو دنیا بر سرم آوار شد

 بین ما هر پنجره دیوار شد

درد ما در بودن ما ریشه داشت

 رفتن و مردن علاج کار شد

آنچه اول نوشدارو می نمود

 بر لب ما زهر نیش مار شد

عیب از ما بود، از یاران نبود

 تا که یاری یار شد،بیزار شد

عاقبت با حیله سوداگران

 عشق هم کالای هر بازار شد

آب یکجا مانده ام،دریا کجاست؟

 مُردم،از بس زندگی تکرار شد

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

دلم گرفته ای دوست

هوای گريه با من

گر از قفس گريزم

کجا روم کجا من ؟

کجا روم که راهی به گلشنی ندارم

که ديده بر گشودم به کنج تنگنا من

نه بسته ام به کس دل نه بسته دل به من کس

چو تخته پاره بر موج رها رها رها من

ز من هرآن که او دور چو دل به سينه نزديک

به من هر آن که نزديک از او جدا جدا من

نه چشم دل به سويی نه باده در سبويی

که تر کنم گلويی به ياد آشنا من

ز بودنم چه افزون ؟ نبودنم چه کاهد ؟

که گويدم به پاسخ که زنده ام چرا من؟

يك شب دلي به مسلخ خونم كشيد و رفت
ديوانه اي به مرز جنونم كشيد و رفت
پس كوچه هاي قلب مرا جستجو نكرد
اما مرا به عمق درونم كشيد و رفت

هر چند که دلتنگ تر از تنگ بلورم
با کوه غمت سنگ تر از سنگ صبورم
اندوه من انبوه تر از دامن الوند
بشکوه تر از کوه دماوند غرورم
یک عمر پریشانی دل بسته به مویی است
تنها سر مویی ز سر موی تو دورم
ای عشق به شوق تو گذر می کنم از خویش
تو قاف قرار من و من عین عبورم
بگذار به بالای بلند تو ببالم
کز تیره ی نیلوفرم و تشنه ی نورم

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

روزی خواهم آمد ، و پیامی خواهم آورد. در رگ ها نور خواهم ریخت، و صدا خواهم در داد: ای سبدهاتان پر خواب!سیب آوردم سیب سرخ خورشید. خواهم آمد ، گل سرخی به گدا خواهم داد . من گره خواهم زد ، چشمان را با خورشید ، دل ها را با عشق ، سایه ها را با آب ، شاخه ها را با باد. خواهم آمد سر هر دیواری ، میخکی خواهم کاشت . پای هر پنجره ای شعری خواهم خواند. آشتی خواهم داد... آشنا خواهم کرد... راه خواهم رفت... نور خواهم خورد... دوست خواهم داشت....