[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعر های بلند و کوتاه

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

در جهان هرگز مشو مدیون احساس کسی

                تا نباشد رایگان مهرت گروگان کسی

                     گوهر خود را مزن بر سنگ هر ناقابلی

                             صبر کن پیدا شود گوهرشناس قابلی

قطره قطره اگر چه آب شدیم
 ابر بودیم و آفتاب شدیم
 ساخت ما را همو که می پنداشت
به یکی جرعه اش خراب شدیم
هی مترسک کلاه را بردار
ما کلاغان دگر عقاب شدیم
ما از آن سودن و نیاسودن
سنگ زیرین آسیاب شدیم
گوش کن ما خروش و خشم تو را
 همچنان کوه بازتاب شدیم
اینک این تو که چهره می پوشی
اینک این ما که بی نقاب شدیم
 ما که ای زندگی به خاموشی
هر سوال تو را جواب شدیم
دیگر از جان ما چه می خواهی ؟
 ما که با مرگ بی حساب شدیم
 «محمدعلي بهمني»

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

از زندگی از این همه تکرار خسته ام
از های و هوی کوچه و بازار خسته ام

دلگیرم از ستاره و آزرده ام ز ماه
امشب دگر ز هر که و هر کار خسته ام

دل خسته سوی خانه تن خسته می کشم
آوخ … کزین حصار دل آزار خسته ام

بیزارم از خموشی تقویم روی میز
وز دنگ دنگ ساعت دیوار خسته ام

از او که گفت یار تو هستم ولی نبود
از خود که بی شکیبم و بی یار خسته ام

تنها و دل گرفته و بیزار و بی امید
از حال من مپرس که بسیار خسته ام

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست‌
محرمی چون تو هنوزم به چنین دنیا نیست‌
از تو تا ما سخن عشق همان است که رفت‌
که در این وصف زبان دگری گویا نیست‌
بعد تو قول و غزل‌هاست جهان را اما
غزل توست که در قولی از آن‌ ما نیست
تو چه رازی که بهر شیوه تو را می‌جویم‌
تازه می‌یابم و بازت اثری پیدا نیست
شب که آرام تر از پلک تو را می بندم
در دلم طاقت دیدار تو تا فردا نیست‌
این که پیوست به هر رود که دریا باشد
از تو گر موج نگیرد به خدا دریا نیست‌
من نه آنم که به توصیف خطا بنشینم‌
این تو هستی که سزاوار تو باز اینها نیست‌

واژه واژه
سطر سطر
صفحه صفحه
فصل فصل
گيسوان من سفيد مي شوند
همچنان که سطر سطر
صفحه هاي دفترم سياه مي شوند

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

شکست عهد من و گفت هر چه بود گذشت
به گریه گفتمش: آری ولی چه زود گذشت
بهار بود و تو بودی و عشق بود و امید
بهار رفت و تو رفتی و هر چه بود گذشت
شبی به عمر گرم خوش گذشت ، آن شب بود
که در کنار تو با نغمه و سرود گذشت
چه خاطرات خوشی د ردلم بجای گذاشت
شبی که با تومرا در کنار رود گذشت
گشود بس گره آن شب ز کار بسته ی ما
صبا چو از بر آن زلف مشک سود گذشت
غمین مباش و نیاندیش از این سفر که تو را
اگر چه بر دل نازک غمی فزود گذشت

******************************

ذهنم هنوز می تپد و قلبم آزاد است .
پر می کشم ,
اوج می گیرم ,
می خندم و زندگی را معنا می بخشم .
درست است..
من برای زندگانی کردن آمده ام نه زنده ماندن ...

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

نام تو را آورده ام دارم عبادت میکنم

گرد نگاهت گشته ام دارم زیارت میکنم

دستت به دست دیگری از این گذشته کار من

اما نمی دانم چرا دارم حسادت میکنم

گفتی دلم را بعد از این دست کس دیگر دهم

 شاید تو با خود گفته ای دارم اطاعت میکنم

رفتم کنار پنجره دیدم تو را با بگذریم

 چیزی ندیدم این چنین دارم رعایت میکنم

من عاشق چشم تو ام تو مبتلای دیگری

 دارم به تقدیر خودم چندیست عادت میکنم

تو التماسم می کنی جوری فراموشت کنم

با التماس ولی تو را به خانه دعوت میکنم

گفتی محبت کن برو باشد خداحافظ ولی

 رفتم که تو باور کنی دارم محبت میکنم

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

شنیدن خبر مرگ باغ دشوار است 

     ز باغ لاله خبرهای داغ بسیار است

           در این کرانه که باران داغ می بارد

             به چشم ما گل بی داغ کمتر از خار است

                                      گناه اول ما افتتاح پنجره بود

                                       گناه دیگر ما انهدام دیوار است

                                             خوشا اشاعه خورشید در بسیط زمین

                                                       صدور نور به هر جا که آسمان تار است

                                                                   مرا زمان ملاقات آفتاب رسیده است

                                                                            مکان وعده ما زیر سایه  دار   است

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

چشم چشم: دو ابرو.

 نگاه من به هر سو

پس چرا نيستي پيشم؟ نگاه خيس تو کو؟

گوش گوش دوتا گوش.

 دو دست باز يه آغوش.

بيا بگير قلبمو. يادم تو را فراموش...؟

چوب چوب يه گردن. جايي نري تو بي من.

 دق مي‌کنم ميميرم. اگه دور بشي از من.

 دست دست دو تا پا. ياد تو مونده اينجا.

 يادت مي‌ياد که گفتي: بي‌تو نمي رم هيچ‌جا....؟

من؟ من؟ يه عاشق. همون مجنون سابق!!!! ..............

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

زندگی دفتری از خاطره هاست
یک نفردر دل شب
یک نفر دردل خاک
یک نفر همدم خوشبختی هاست
یک نفر همسفر سختی هاست
چشم تا بازکنیم
                       عمرمان می گذرد
                                                  ما همه همسفریم...

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

چیزی بگو بگذار تا همصحبتت باشم

 لختی حریف لحظه های غربتت باشم

 ای سهمت از بار امانت هر چه سنگین تر

 بگذار تا من هم شریك قسمتت باشم

 تاب آوری تا آسمان روی دوشت را

 من هم ستونی در كنار قامتت باشم

 از گوشه ای راهی نشان من بده ، بگذر

تا رخنه ای در قلعه بند فطرتت باشم

سنگی شوم در بركه ی آرام اندوهت
 
 با شعله واری در خمود خلوتت باشم

 زخم عمیق انزوایت دیر پاییده است

 وقت است تا پایان فصل عزلتت باشم
 
صورتگر چشمان غمگین تو خواهم بود

 بگذار همچون آینه در خدمتت باشم

 در خوابی و هنگام را از دست خواهی داد
 
 معشوق من ! بگذار زنگ ساعتت باشم 

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

نیمه شب همدم من دیده ی گریان من است

ناله مرغ شب از حالِ پریشانِ من است

در همه عمر دمی خاطر من شاد نبود

گریه انگیزتر از مهرِ من آبانِ من است

خنده ها بر لب من بود و کس آگاه نشد

زین همه درد خموشانه که بر جان من است

به بهارم نرسیدی به خزانم بنگر

که به مویم اثر از خواب زمستان من است

غافل از حق شدم و غافله ی عمر گذشت

ناله ام زمزمه ی روح پریشان من است

گر به سرچشمه ی توحید رسم جاویدم

ور نه هر لحظه ی من نقطه پایان من است

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

بر سنگ قبرم بنویسید خسته بود

اهل زمین نبود، نمازش شکسته بود...

بر سنگ قبرم بنویسید شیشه بود

تنها از این نظر که سراپا شکسته بود...

بر سنگ قبرم بنویسید پاک و بی گناه بود

چشمان او دائما از اشک شسته بود...

بر سنگ قبرم بنویسید این درخت

عمری برای هر تبر و تیشه دسته بود...

بر سنگ قبرم بنویسید کل عمر را

پشت دری که باز نمی شد نشسته بود...

بر سنگ قبرم بنویسید روزها

در انتظار عشقش نشسته بود...

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

شبیه برگ پاییزی، پس از تو قسمت بادم
   
خداحافظ ولی هرگز نخواهی رفت از یادم
   
خداحافظ و این یعنی در اندوه تو می میرم
 
در این بی برگی ممتد که می بندد به زنجیرم

 و بی تو لحظه ای حتی دلم طاقت نمی آرد

 و برف نا امیدی بر سرم یکریز می بارد

 چگونه بگذرم از عشق، از دل بستگی هایم؟

 چگونه می روی با این که می دانی چه تنهایم

 خداحافظ تو ای همپای شبهای غزل خوانی

 خداحافظ به پایان آمد این دیدار پنهانی

خداحافظ بدون تو گمان کردی که می مانم؟

خداحافظ بدون من یقین دارم که می مانی.

**********************
امروز شرح گلشنی از راز می شوی

فردا دلیل روشن اعجاز می شوی

امروز هر درخت به گنجشک می کنی

فردا پرنده نه...... پرِ پرواز می شوی

از جانِ من چه می... تو که ای؟ کیستی؟ چه ای؟

پایان داستان، گره ای باز می شوی

چون لحظه های سبز سرودن فرا رسد

با چشمهات مطلع آغاز می شوی

معشوق تر زِ لیلی و عذرا و هرچه زن

<<شاخ نبات >> حافظ شیراز می شوی

                                              (علی سهامی)

به گمانت
که پس از آن شب مهتاب
دگر ..نگرفتم من از آن عاشق آزرده خبر
نکنم دیگر از آن کوچه گذر
تو چه دانی که چه شبها
من سرگشته ی تنها
بی تو زان کوچه گذشتم
پریشان و پشیمان پای اندوه به دامان
لب آن جوی نشستم
تو مرا هیچ شباهنگ
بی تو دلمرده و دلتنگ
نغمه ای تلخ براورد
یادم آمد  به قلبی که شکستم
که از آن کوچه سفر کرد
باد آوازه شبگرد
یادم آمد آن شب
تو همه محوتماشای من مغرور
هیچ در چشم زمان
هر دم... هر لحظه
میشدیم از هم دور
یادم آمد به تو گفتم که بر این آب نظر کن
گذر آب ببین و زغم عشق حذر کن
تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن
من که میدانستم
سفر از پهلوی من کار تو نیست
حذر از عشق در افکار تو نیست
خود سفر کردم و رفتم که نبینی رویم
من صیاد رمیدم ز غم آهویم
ای کبوتر تو از آن لحظه که بر گوشه این بام نشستی
سنگ اگر خورد به پایت
نرمیدی نگسستی
تو که هر لحظه نگاهت به نگاهم نگران بود
چه خیالات محالی که دلت با دگران بود
گر چه دانم هرگز نشود خاطره ی کوچه و آن شب تکرار
حسرتی مانده به دل تا به تو گویم یکبار
بی تو
به چه حالی من از آن کوچه گذشتم هر بار