[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعر های بلند و کوتاه

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

شب گذشت و سحر فراز آمد

دیده ی من هنوز بیدار است

 در دلم چنگ می زند ، اندوه

جانم از فرط رنج ، بیمار است

 شب گذشت و کسی نمی داند

 که گذشتش چه کرد با دل من

 آن سر انگشت ها که عقل گشود

نگشود ، ای دریغ ،‌ مشکل من

چیست این آرزوی سر در گم

که به پای خیال می بندم ؟

 ز چه پیرایه های گوناگون
 
به عروس محال می بندم ؟

همچو خاکسترم به باد دهد

 آخر این آتشی که جان سوزد

دامن اما نمی کشم کاتش

سوزدم ، لیک مهربان سوزد

[يک شبي مجنون نمازش را شکست بي وضو در کوچه ليلا نشستعشق آن شب مست مستش کرده بود فارغ از جام الستش کرده بودسجده اي زد بر لب درگاه او پُر ز ليلا شد دل پر آه اوگفت يا رب از چه خوارم کرده اي بر صليب عشق دارم کرده ايجام ليلا را به دستم داده اي وندر اين بازي شکستم داده اينيشتر عشقش به جانم مي زني دردم از ليلاست آنم مي زنيخسته ام زين عشق،دل خونم نکن من که مجنونم تو مجنونم نکنمرد اين بازيچه ديگر نيستم اين تو و ليلاي تو... من نيستمگفت اي ديوانه ليلايت منم در رگ پنهان و پيدايت منمسالها با جور ليلا ساختي من کنارت بودم و نشناختيعشق ليلا در دلت انداختم صد قمار عشق يکجا باختم کردمت آواره صحرا نشد گفتم عا قل مي شوي اما نشدسوختم در حسرت يک يا ربت غير ليلا بر نيامد از لبتروز و شب او را صدا کردي ولي ديدم امشب با مني گفتم بليمطمئن بودم به من سر مي زني در حريم خانه ام در مي زني حال اين ليلا که خوارت کرده بود درس عشقش بي قرارت کرده بودمرد راهش باش تا شاهت کنم صد چو ليلا کشته در راهت کنم]

يک شبي مجنون نمازش را شکست
                                                 بي وضو در کوچه ليلا نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود
                                                  فارغ از جام الستش کرده بود

سجده اي زد بر لب درگاه او
                                                          پُر ز ليلا شد دل پر آه او

گفت يا رب از چه خوارم کرده اي
                                                  بر صليب عشق دارم کرده اي

جام ليلا را به دستم داده اي
                                               وندر اين بازي شکستم داده اي

نيشتر عشقش به جانم مي زني
                                                   دردم از ليلاست آنم مي زني

خسته ام زين عشق،دل خونم نکن
                                               من که مجنونم تو مجنونم نکن

مرد اين بازيچه ديگر نيستم
                                                اين تو و ليلاي تو... من نيستم

گفت اي ديوانه ليلايت منم
                                                   در رگ پنهان و پيدايت منم

سالها با جور ليلا ساختي
                                                   من کنارت بودم و نشناختي

عشق ليلا در دلت انداختم
                                                 صد قمار عشق يکجا باختم

کردمت آواره صحرا نشد
                                              گفتم عا قل مي شوي اما نشد

سوختم در حسرت يک يا ربت
                                                     غير ليلا بر نيامد از لبت

روز و شب او را صدا کردي ولي
                                                 ديدم امشب با مني گفتم بلي

مطمئن بودم به من سر مي زني
                                                در حريم خانه ام در مي زني

حال اين ليلا که خوارت کرده بود
                                         درس عشقش بي قرارت کرده بود

مرد راهش باش تا شاهت کنم
                                           صد چو ليلا کشته در راهت کنم

                                                           

وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما
چونان که بايدند
نه بايد ها...

مثل هميشه آخر حرفم
و حرف آخرم را
با بغض مي خورم
عمري است
لبخند هاي لاغر خود را
در دل ذخيره مي کنم :
باشد براي روز مبادا !
اما
در صفحه هاي تقويم
روزي به نام روز مبادا نيست
آن روز هر چه باشد
روزي شبيه ديروز
روزي شبيه فردا
روزي درست مثل همين روزهاي ماست
اما کسي چه مي داند ؟
شايد
امروز نيز روز مبادا باشد !

* * *
وقتي تو نيستي
نه هست هاي ما
چونانکه بايدند
نه بايد ها...

هر روز بي تو
روز مبادا است !

[نوای چنگ و می و شراب ساقی ست هر شببه مجلس عرفا نطق عاشقی ست هر شبنه! به ترکان و رومیان و حوریان بهشتنروم،که دل به هوای روی تو باقی ست هر شب]

نوای چنگ و می و شراب ساقی ست هر شب
به مجلس عرفا نطق عاشقی ست هر شب
نه! به ترکان و رومیان و حوریان بهشت
نروم،که دل به هوای روی تو باقی ست هر شب

==================

دلم از زمین گرفت
دلم از خزان گرفت
دلم از نبودنت گرفت
دل من ــ دل نبود
واژه خواستنی بود محال
جام عشقی بود تهی!

لابه لای این همه خواب
رویای عشق تو هم رفت به خواب
و خودت نآمدی ای عشق
و خودت گپ نزدی ای عشق
و مرا سوزاندی
مرا بردی به خواب
خوابی از جنس ناب!
خواب....!

چه کسی مرا بیدار خواهد کرد؟!
با کدامین بانگ؟!
با کدامین داد!
با کدامین فریاد...


 

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

دل داده ام بر باد ، بر هر چه باداباد

مجنون تر از لیلی ، شیرین تر از فرهاد

ای عشق از آتش اصل و نسب داری

از تیره ی دودی ، از دودمان باد

آب از تو توفان شد ، خاک از تو خاکستر

از بوی تو آتش ، در جان باد افتاد

هر قصر بی شیرین ، چون بیستون ویران

هر کوه بی فرهاد ، کاهی به دست باد

هفتاد پشت ما از نسل غم بودند

ارث پدر ما را ، اندوه مادرزاد

از خاک ما در باد ، بوی تو می آید

تنها تو می مانی ، ما می رویم از یاد

[تشکر یادتون نره]

عشق یعنی مستی دیوانگی 

عشق یعنی با جهان بیگانگی

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر

عشق یعنی سجده ها با چشم تر

عشق یعنی سر به دار اویختن

عشق یعنی اشک حسرت ریختن                 

عشق یعنی در جهان رسوا شدن 

عشق یعنی مست و بی پروا شدن

عشق یعنی سوختن یا ساختن

عشق یعنی زندگی را باختن

تشکر یادتون نره

[( این شعر دکلمه داره و صوتی هستش من خیلی دنبالشم کی داره؟)]

نیمه شب آواره و بی حس و حال
 در سرم سودای جامی بی زوال

پرسه ای آغاز کردیم در خیال
 دل بیاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دو سالی میگذشت
 یک دوسال از عمر رفت و برنگشت

دل بیاد آورد اول بار را
خاطرات اولین دیدار را

آن نظر بازی آن اصرار را
 آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود
چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با منو
 هم نشین و هم زبان شد با منو

خسته جان بودم که جان شد با منو
 ناتوان بود و توان شد با منو

دامنش شد خوابگاه خستگی
 این چنین آغاز شد دلبستگی

وای از آن شب زنده داری تا سحر
وای از آن عمری که با او شد به سر

مست او بودم زِ دنیا بی خبر
دم به دم این عشق میشد بیشتر

آمد و در خلوتم دم ساز شد
 گفتگوها بین ما آغاز شد

گفتمش در عشق پا برجاست دل
 گر گشایی چشم دل زیباست دل

گر تو زورق بان شوی دریاست دل
بی تو شام بی فرداست دل

دل زِ عشق روی تو حیران شده
 در پی عشق تو سرگردان شده

گفت در عشقت وفادارم بدان
من تو را بس دوست میدارم بدان

شوق وصلت را به سر دارم بدان
 چون تویی مخمور، خَمارم بدان

با تو شادی می شود غم های من
 با تو زیبا می شود فردای من

گفتمش عشقت به دل افزون شده
 دل زِ جادوی رُخت افزون شده

جز تو هر یادی به دل مدفون شده
 عالم از زیبائیت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش
طعم بوسه از سرم برد عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود
بهر کس جز او در این دل جا نبود

دیده جز بر روی او بینا نبود
همچو عشق من هیچ گل زیبا نبود

خوبی او شهره آافاق بود
 در نجابت در نکویی طاق بود

روزگار اما وفا با ما نداشت
 طاقت خوشبختی ما را نداشت

پیش پای عشق ما سنگی گذاشت
 بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس
 حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدایی غم نبود
در غمش مجنون عاشق کم نبود

بر سر پیمان خود محکم نبود
سهم من از عشق جز ماتم نبود

با من دیوانه پیمان ساده بست
 ساده هم آن عهد و پیمان را شکست..

بی خبر پیمان یاری را گسست
 این خبر ناگاه پشتم را شکست

آن کبوتر عاقبت از بند رفت
رفت و با دلداری دیگر عهد بست

با که گویم او که هم خون من است
 خصم جان و تشنه خون من است

بخت بد بین وصل او قسمت نشد
 این گدا مشمول آن رحمت نشد
آن طلا حاصل به این قیمت نشد

 عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست
با چنین تقدیر بد تدبیر نیست
 
از غمش با دود و دم هم دم شدم
باده نوش غصه او من شدم

 مست و مخمور و خراب از غم شدم
ذره ذره آب گشت کم شدم.....

آخر آتش زد دل دیوانه را ....
سوخت بی پروا پر پروانه را

عشق من از من گذشتی خوش گذر
بعد از این حتی تو اسمم را نبر

خاطراتم را تو بیرون کن زِ سر
دیشب از کف رفت فردا را نگر

آخر این یک بار از من بشنو پند
 بر من و بر روزگارم دل نبند

عاشقی را دیر فهمیدی چه سود .....
عشق دیرین گسسته تار و پود

گر چه آب رفته باز آید به رود
 ماهی بیچاره اما مرده بود...

 بعد از این هم آشیانت هرکس است
باش با او یاد تو ما را بس است


( این شعر دکلمه داره و صوتی هستش من خیلی دنبالشم کی داره؟)

( همیشه خواسته ام از خدا فقط او را
چنان که خسته تنی چای قند پهلو را !

به مرگ راضی ام ؛  آن جا که راوی قصه
سپرده است به او پیک نوشدارو را

سفر که فاصله انداخت بین ما ، امروز
دوباره سوی من آورده این پرستو را )

***

- تن تو عطر پراکنده  یا که آورده ست
نسیم صبح نشابور با خود این بو را ؟

دوباره از تو نوشتم هوا معطر شد
بریده اند به نام تو ناف آهو را

گرفته اند به نام غنایم جنگی
سیاه لشگر مو ها کمان ابرو را !

مرا دلی ست پر از آه و آرزو ...
مشکن برای روز مبادا چراغ جادو را

تو شاعرانه ترین اتفاق عمر منی
بگو چکار کنم چشم ماجرا جو را ؟

[مطمئن باش بروضربه ات کاری بود دل من سخت شکست و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی به من و عشقی پاک که پر از یاد تو بود وبه یک قلب يتيم که خیالم می گفت تا ابد مال تو بود تو برو برو تا راحت تر تکه های دل خود را آرام سر هم بند زنم]

مطمئن باش برو
ضربه ات کاری بود
دل من سخت شکست
و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی
به من و عشقی پاک که پر از یاد تو بود
وبه یک قلب يتيم که خیالم می گفت تا ابد مال تو بود
تو برو
برو تا راحت تر تکه های دل خود را
آرام سر هم بند زنم

من گمان میکردم

دوستی همچو سروی سرسبز

چهار فصلش همه آزادگی است

من چه میدانستم ...

هیبت باده زمستانی هست

من چه میدانستم ...

سبزه میپژمرد از بی آبی

سبزه یخ میزند از سردی دی

من چه میدانستم ، دل هر کس دل نیست ...

قلبها صیقلی از آهن و سنگ

قلبها بی خبر از عاطفه اند

سخن از مهر من و جور تو نیست ، سخن از

متلاشی شدن دوستی است

و عبث بودن پنداره سرور آور مهر.....

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

چــون من دگــر نبـاشم     از دل مــــــرا به در کن
یاری دگــــر گـــزین کن       مهـری دگر ز ســـر کن
هرگـه که باده نــوشی      یــــاد آر تشنــــــگان را
جـامــی ز باده پُـــر کن      بـــر خاک من گــذر کن
مینــــــوش یــــاد روزی      با هم نشستــه بودیم
بر من مـــریز اشــــکی      خاکـــــم ز باده تــر کن
نرگـــــــس بیـــار و لاله      نرگــس به یاد چشمت
لاله بنـــه به سنـــــگم      یــک داغ بیشـتـــــر کن
هنــــــگام بازگشتـــــن      گیســـو به باد بگشای
خاکــــم ز بوی مــــویت      چــــــــون باغ بارور کن
از من چـــو بازگـــــردی      منــــدیش دیــگر از من
بنشین دمی به شادی     اندیشــــــه‌ای دگر کن
"ده روز مهــــــر گـردون       افسانـه بود و افسون"
چـون باد رفت و دیــــگر      افسـانه مختصــــر کن
 

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

نشد يک لحظه از يادت جدا دل                  زهي دل ،آفرين دل ،مرحبا دل
ز دستش يک دم آسايش ندارم                 نمي دانم چه بايد کرد با دل
هزاران بار منعش کردم از عشق                 مگر برگشت از راه خطا دل
به چشمانت مرا دل مبتلا کرد                     فلاکت دل ،مصيبت دل ،بلا دل
از اين دل داد من بستان خدايا            ز دستش تا به کي گويم : خدا دل
درون سينه آهي هم ندارم                   ستمکش دل ،پريشان دل ،گدا دل
به تاري گردنش را بسته زلفت                فقير و عاجز و بي دست و پا دل
بشد خاک و زکويت بر نخيزد                        زهي ثابت قدم دل با وفا دل
ز عقل و دل دگر از من مپرسيد              چو عشق آيد کجا عقل و کجا دل
تو لاهوتي ز دل نالي ،دل از تو                   حيا کن ،يا تو ساکت باش يا دل "لاهوتی"

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

من را به غیر عشق به نامی صدا نکن

غم را دوباره وارد این ماجرا نکن


بیهوده پشت پا به غزلهای من نزن

با خاطرات خوب من اینگونه تا نکن


موهات را ببند دلم را تکان نده

در من دوباره فتنه و بلوا به پا نکن


من در کنار توست اگر چشم وا کنی

خود را اسیر پیچ و خم جاده ها نکن


بگذار شهر سرخوش زیبائیت شود

تنها به وصف آینه ها اکتفا نکن


امشب برای ماندنمان استخاره کن

اما به آیه های بدش اعتنا نکن....

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

ای آنکه زنده از نفس توست جان من
آن دم که با تو‌ام، همه عالم ازان من

آن دم که با توام، پُِرم از شعر و از شراب
می‌ریزد آبشار غزل از زبان من

آن دم که با توام، سبکم مثل ابرها
سیمرغ کی‌ رسد به بلندآسمان من

بنگر طلوع خنده‌ی خورشید بر لبم
زان روشنی که کاشتی ای باغبان من!

با تو سخن ز مهر تو گفتن چه حاجت است؟
خود خوانده‌ای به گوش من این، مهربان من

===========

از کوچه پرسیدم نشانت را نمی دانست
آن کفشهای مهربانت را نمی دانست
 
 رنجیده ام  از آسمان ،  قطع امیدم کرد
دنباله  ی رنگین کمانت را نمی دانست

اینگونه سیب سرخ هم از چشمم افتاده ست
شیرینی اش ،  طعم لبانت را نمی دانست
 
قیچی شدم ،  بال و پرم را یک به یک چیدم
ســـَمت ِ وسیع ِ  آسمانت را نمی دانست

لای ورقها  ، نامه ها  ، دفترچه ها   گشتم
حتی کتابی داستانت را نمی دانست

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

سه نقطه هاي تو گاهي هزار واژه ومن

هنوز در تب يك نقطه از لبت بي تاب


هميشه معني صد اضطراب  ...  من، بي تو

هميشه ديدن بي پرده  ی شما در خواب 


 چه عاشقانه ی  پوچي!  تو خوب مي داني

 ميان اين همه رويا   ، فقط تويي كمياب


و من چه خسته تو را چون سراب مي جويم

چه فصل خالي و تلخي ست سهم من زين خواب!

...

 كجاست آنكه ز من آتشي بگيراند

بسازد از تن من  قطعه قطعه هاي مذاب


و يا حضور تو را قصّه قصّه ، فصل به فصل... 

 بخواند از تو غزل هاي نابِ بي پاياب


   ...


خدا کند که غزلهای آخرم باشد

خدا کند که شوم در غمت خراب،خراب


چه روزگار غریبی ست نازنین، آری

 نه حرف مانده برایم ،  نه عشق های مجاب


 بیا... تمام کن این انتظار را در من

 بدون شرح و سه نقطه ... پر از حکایت ناب

...

یکی نبود و یکی بود و او نبود ... و من

 هنوز در تب یک نقطه از لبت بی تاب