[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعر های بلند و کوتاه

هر پنجره را که دل سپردیم ، شکست

هر جام که عاشقانه خوردیم ، شکست

گفتیم  غبار،   شاید  از آینه است

بر آینه تا که دست بردیم، شکست

[بودنم را هیچکس باور نداشت هیچکس کاری به کار من نداشتبنویسید بعد مرگم روی سنگ با خطوطی نرم و زیبا و قشنگاو که خوابیده است در این گور سرد بودنش را هیچکس باور نکرد]

بودنم را هیچکس باور نداشت   
                                            هیچکس کاری به کار من نداشت
بنویسید بعد مرگم روی سنگ
                                           با خطوطی نرم و زیبا و قشنگ
او که خوابیده است در این گور سرد
                                            بودنش را هیچکس باور نکرد

زن جوان غزلي با رديف " آمد " بود

كه بر صحيفه ي تقدير من مسوّد بود

زني كه مثل غزل هاي عاشقانه ي من

به جسن مطلع و حسن طلب زبانزد بود

مرا زِ قيد زمان و مكان رها مي كرد

اگر چه خود به زمان و مكان مقيّد بود

به جلوه و جذبه در ضيافت غزلم

ميان آمده و رفتگان سرآمد بود

زني كه آمدنش مثل "آ" يِ آمدنش

رهايي نفس از حبس هاي ممتد بود

به جمله ي دل من مسنداليه " آن زن "

و " است " رابطه و " باشكوه " مسند بود

زن جوان نه همين فرصت جواني من

كه از جواني من رخصت مجدّد بود

ميان جامه ي عرياني از تكلّف خود

خلوص منتزع و خلسه ي مجرّد بود

دو چشم داشت _ دو " سبزآبي " بلاتكليف _

كه بر دوراهي " دريا چمن " مردّد بود

به خنده گفت : ولي هيچ خوب مطلق نيست !

زني كه آمدنش خوب و رفتنش بد بود

[بر ماسه ها نوشتم :دریای هستی من از عشق توست سرشار این را به یاد بسپاربر ماسه ها نوشتی : ای همزبان دیرین این آرزوی پاکیستاما به باد بسپار]

بر ماسه ها نوشتم :

دریای هستی من

از عشق توست سرشار

این را به یاد بسپار

بر ماسه ها نوشتی :
 
ای همزبان دیرین

این آرزوی پاکیست

اما به باد بسپار

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

قصد جان می کند این عید و بهارم بی تو

این چه عیدی و بهاری است که دارم بی تو

گیرم این باغ ، گلاگل بشکوفد رنگین

به چه کار ایدم ای گل ! به چه کارم بی تو ؟

با تو ترسم به جنونم بکشد کار ، ای یار

من که در عشق چنین شیفته وارم بی تو

به گل روی تواش در بگشایم ورنه

نکند رخنه بهاری به حصارم بی تو

گیرم از هیمه زمرد به نفس رویانده است

بازهم باز بهارش نشمارم بی تو

با غمت صبر سپردم به قراری که اگر
 
هم به دادم نرسی ، جان بسپارم بی تو

بی بهار است مرا شعر بهاری ،‌آری

نه همیه نقش گل و مرغ نیارم بی تو

دل تنگم نگذارد که به الهام لبت

غنچه ای نیز به دفتر بنگارم بی تو

[آنکه ویران شده از یار مرا میفهمد آنکه تنها شده بسیار ، مرا میفهمدچه بگویم که چنان از تو فرو ریخته ام که فقط ریزش آوار مرا میفهمد]

آنکه ویران شده از یار مرا میفهمد
                                               آنکه تنها شده بسیار ، مرا میفهمد
چه بگویم که چنان از تو فرو ریخته ام
                                                که فقط ریزش آوار مرا میفهمد

بوي باران
بوي سبزه
بوي خاک
شاخه هاي شسته
باران خورده پاک
آسمان آبي و ابر سپيد
برگ هاي سبز بيد
عطر نرگس
رقص باد
نغمه ي شوق پرستوهاي شاد
خلوت گرم کبوترهاي مست
نرم نرمک ميرسد اينک بهار
ميرسد اينک بهار
خوش به حال روزگـــــــــــــــــــار



خوش به حال چشمه ها و دشت ها
خوش به حال دانه ها و سبزه ها
خوش به حال غنچه هاي نيمه باز
خوش به حال دختر ميخک که ميخندد به ناز
خوش به حال جام لبريز از شراب
خوش به حال آفتـــــــــــــــــــــاب

اي دريغ از تو اگر چون گل نرقصي با نسيم
اي دريغ از من اگر مستم مسازد آفتاب
اي دريغ از ما دريغ از ما اگر کامي نگيريم از بهار
گر نکوبي شيشه ي غم را به سنگ
هفت رنگش ميشود هفتاد رنگ
هفت رنگش ميشود هفتاد رنگ

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

آب آرزو نداشت به غیر از روان شدن

 دریا غمی نداشت مگر آسمان شدن
 
 می خواست بال و پر زدن از خویشتن قفس
 
 چندانكه تن رها شدن از خویش و جان شدن

آهن به فكر تیغ شدن بود و برگزید

 در رنجبونه های زمان امتحان شدن
 
 تاوان آشیانه به دوشی نوشته داشت
 
 همچون نسیم در چمن گل چمان شدن
 
 آنانكه كینه ور به گروه بدی زدند

 قصدی نداشتند به جز مهربان شدن

 باران من ! گدایی هر قطره ی تو را

 باید نخست در صف دریادلان شدن

 با خاك آرزوی قدح گشتن است و بس

 و آنگه برای جرعه ای از تو دهان شدن

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

خانه دوست کجاست؟

 در فلق بود که پرسيد سوار

 آسمان مکثي کرد

رهگذرشاخه نوري که به لب داشت به تاريکي شن ها بخشيد

 و به انگشت نشان داد سپيداري و گفت

نرسيده به درخت کوچه باغي است که از خواب خدا سبزتر است

و در آن عشق

به اندازه ي پرهاي صداقت آبي است

مي روي تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ

سر بدر مي آرد پس به سمت گل تنهايي مي پيچي

دو قدم مانده به گل

پاي فواره جاويد اساطير زمين مي ماني

و ترا ترسي شفاف فرا مي گيرد

در صميميت سيال فضا خش خشي مي شنوي

کودکي مي بيني رفته از کاج بلندي بالا

جوجه بردارد از لانه نور و از او مي پرسي

خانه دوست کجاست؟

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

می خواهم با کسی رهسپار شوم که دوستش می دارم

نمی خواهم بهای این همراهی را با حساب و کتاب بسنجَم

یا در اندیشه خوب و بَدَش باشم.

نمی خواهم بدانم دوستم می دارد یا نه.

می خواهم بروم با آنکه دوستش می دارم.

=================

عشق یـعـنی شـادی و ســـرزندگی

عشق یــعنی مـنـتـهـای بـنــدگی

عشق یـعنی سـوخـتـن ،افــروخـتن

شـیـــوه دریــا دلان آمــوخــتــن
 
عشق یـعنی سـوزش پـــروانه هـا

شورش دل ،خون سرخ لاله ها

عشق یـعنی صـوت بـلبـل در بهـار

خــنــده گـُل بــر فــراز شـاخسار

عشق یـعـنی وامـق و عَـذرا شـدن

بهــر صــید دُر سوی در یا شدن

عشـق یـعـنی زنــدگــی را سـاختن

دل بـه مـعــبــود گــرامــی باختن

عشـق یــعــنی در ره او ســربــدار

عشق یـعنی لـحظه های بی قرار

عشق یـعـنـی بــیــسـتون را تاختن

چهــره زیـبـای شـیـریـن ساختن

عشق یعنی همچو مجنون سوختن

راه و رســم عـــاشــقــی آموختن

عشـق یـعـنی یــوسف کنعان شـدن

از زلــیــخا های دون پنهان شدن

عشق یـعـنی جــاودانــی و غــرور

درس مـهــرو عاطفه کردن مرور
 

دردم از یار است و درمان نیز هم          دل گرفتارش شد و جان نیز هم

شمع سوزان توام
                                     این گونه خاموشم مکن

از کنارم میروی
                                       امافراموشم مکن



رسم این شهر عجیب است بیا برگردیم
قصد این قوم فریب است بیا برگردیم
یک نفر بود دراین شهر که من دل به نگاهش بستم
خنده اش سردوغریب است بیا برگردیم

خنجر از بیگانه خوردن سخت و درمان سخت تر
نیشخند دوستان اما دوچندان سخت تر
خنده‌هایم خنده غم،‌ اشک‌هایم اشک شوق
خنده‌های آشکار از اشک پنهان سخت تر
چید بالم را و درهای قفس را باز کرد
روز آزادی ست از شب‌های زندان سخت تر
صبح، گل آرام در گوش چنار پیر گفت:
هرکه تن را بیشتر پرورد، شد جان سخت تر

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

تو آن تصویر کم­رنگی که گم کرده­ست قابش را

پریشانی به حدی که...خدا داند حسابش را

به زندان، یوسفی هستی که هرشب خواب می­بیند

مگر هرگز نمی­فهمد کسی تعبیر خوابش را

شروع خشکسالی­ها علف بودی تلف گشتی

شدی در مرتبان ماهی و نوشیدند آبش را

نداری هیچ جای دیگر آرامش به جز جنگل

که شبها با شغالان سرکشی زوزه عذابش را

دلت با گیسوان پیچ ـ پیچ و تاب ـ تابِ او

نمی­پیچید از اول اگر کم داشت تابش را

چرا هر لحظه درگیر خود و شعر و تماشایی؟

... بیا بگذر از این پرسش که میدانی جوابش را

===================

بی تو طوفان زده ی دشت جنونم...صید افتاده به خونم... تو چه سان می گذری غافل از احوال درونم؟! ... بی من از کوچه

سفر کردی و رفتی ... بی من از شهر سفر کردی و رفتی ... قطره ای اشک درخشید به چشمان سیاهم... تا خم کوچه به

دنبال تو لغزید نگاهم ... تو ندیدی!... نگهت هیچ نیفتاد به راهی که گذشتی ...

چون در خانه ببستم ... دگر از پای نشستم ... گوییا زلزله آمد گوییا خانه فرو ریخت سر من ... بی تو من در همه ی شهر

غریبم ... بی تو کس نشنود از این دل بشکسته صدایی ... برنخیزد از مرغک پر بسته نوایی ... تو همه بود و نبودی ... تو همه

شعر و سرودی ... چه گریزی ز در من؟...که ز کویت نگریزم...  گر بمیرم ز غم دل با تو هرگز نستیزم ...

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

بگو در راه عشق ما چه باشد نقطه پایان

نه وصل ما بود ممکن نه دل کندن بود آسان

به امید چه بنشینیم که هر چه پیش رو بینیم

سراب است و میان آن رهی دشوار و بی پایان

فلک بر ما همی تازد جهان با ما نمیسازد

دگر ما بر چه دل بندیم بگو دیگر عزیز جان

مرا دردیست ازعشقت که بر اغیار نشد عنوان

همان بهتر بسوزم زان غمت در خلوت پنهان

بیا تا بشکنیم زنجیر سرد بی کسی ها را

رها گردیم از این دوران سخت غربت هجران

ز یک دست نازنین من صدایی برنمی خیزد

بده دستی به دست من که بگریزیم از این زندان