[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعر های بلند و کوتاه

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

گاهی مسیر جاده به بن بست می رود
گاهی تمام حادثه از دست می رود
گاهی همان کس که دم از عقل می زند
در راه هوشیاری خود مست می رود
گاهی غریبه ای که به سختی به دل نشست
وقتی که قلب خون شده بشکست، می رود
اول اگر چه با سخن از عشق آمده
آخر خلاف آنچه که گفته است، می رود
اینجا یکی برای خودش حکم می دهد
آن دیگری همیشه به پیوست می رود
وای از غرور تازه به دوران رسیده ای
وقتی میان طایفه ای پست می رود
هر چند مضحک است و پر از خنده های تلخ
بر ما هر آنچه لایق مان هست می رود
این لحظه ها که قیمت قد کمان ماست
تیریست بی نشانه که از شصت می رود
بیراهه ها به مقصد خود ساده می رسند
اما مسیر جاده به بن بست میرود
                                     " افشین یداللهی"

سلام

نفسی از ته دل بر می خیزد
و مرا نجوا کنان
 به دورترین نقطه هستی
پرواز می دهد
با خود می گویم
 چقدر همه چیز خوب می شد
اگر
از ته دل بر می آمدنند

[(این شعر یک ترجمه بود از آهنگ دروغگو از انریکه)]

من اون کسی نيستم ...

…که تو تصور ميکردی.

من اون کسی نيستم…

…که دنيا به تو تقديم کرد

کسی که تو…

…کورکورانه به او اعتماد ميکردی

مرد روياهات...

…من نيستم.                     اگر بعضی وقت ها …

                                     …به چشمات نگاه ميکنم…

                                       …به تو التماس کردم…

                                       …برای ذره اي اميدواری…

                                    …امروز برای تو قسم ميخورم…

                                           …که نمي خواستم اذيتت کنم

                                         و اگر در مورد چيزی اشتباه کردم…

                                             …از تو درخواست بخشش ميکنم.                           من دروغگو هستم…

                                                                                                               بخاطر اينکه ميدونم به تو کلک زدم

                                                                                                                   برای اينکه اينجا در کنارت باشم…

                                                                                                                 …چه چيز هايي که یکبار به تو قول دادم.
من دروغگوهستم...

برای اينکه خيلی دوستت دارم...

...و تو نميتونی تصور کنی چقدر...                                           ...و اين همون چيزي که...
                                                                                                                  ... در موردش هرگز به تو دروغ نگفتم


(این شعر یک ترجمه بود از آهنگ دروغگو از انریکه)

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

از غم خبری نبود اگر عشق نبود
دل بود ولی چه سود اگر عشق نبود ؟
بی رنگ تر از نقطه ی موهومی بود
این دایره ی کبود ، اگر عشق نبود
از آینه ها غبار خاموشی را
عکس چه کسی زدود اگر عشق نبود ؟
در سینه ی هر سنگدلی در تپش است
از این همه دل چه سود اگر عشق نبود ؟
بی عشق دلم جز گرهی کور چه بود ؟
دل چشم نمی گشود اگر عشق نبود
از دست تو در این همه سرگردانی
تکلیف دلم چه بود اگر عشق نبود ؟
"قیصر امین پور"

ای دوست
این روزها
با هركه دوست می شوم احساس می كنم
آنقدر د وست بوده ایم كه دیگر
وقت خیانت است

□
انبوه غم حریم و حرمت خود را
از دست داده است
دیریست هیچ كار ندارم
مانند یك وزیر

وقتی كه هیچ كار نداری
تو هیچ كاره ای
من هیچ كاره ام : یعنی كه شاعرم
گیرم از این كنایه هیچ نفهمی

نصرت رحمانی

[کاش می شد بچه بودم غمی نداشتمشبا راحت چشامو رو هم می ذاشتممی خوابیدم خوابای ساده می دیدمآدما رو ، همه آزاده می دیدمتوی دنیای قشنگم ، نه غمی بود و نه دردینه دل تنگی و نه خونه ی سردیواسه من دیدنی بودن شاپرک هاوقتی که پر می کشیدن سوی گل هاسوار اسب خیالم تا دل ابرا می تاختممیون ستاره ها خونه می ساختممی شدم همسایه ی خورشید زیبااز تو آسمون می رفتم توی دریامثل ماهی توی آب سفر می کردماز تموم دریاها گذر می کردمخبر از جنگ بزرگترا نداشتمتوی سینه ها گل امید می کاشتمرو لبام ترانه ی مهر و وفا بوددل کوچیکم پر از عشق ِخدا بود]

کاش می شد بچه بودم غمی نداشتم
شبا راحت چشامو رو هم می ذاشتم
می خوابیدم خوابای ساده می دیدم
آدما رو ، همه آزاده می دیدم
توی دنیای قشنگم ، نه غمی بود و نه دردی
نه دل تنگی و نه خونه ی سردی
واسه من دیدنی بودن شاپرک ها
وقتی که پر می کشیدن سوی گل ها
سوار اسب خیالم تا دل ابرا می تاختم
میون ستاره ها خونه می ساختم
می شدم همسایه ی خورشید زیبا
از تو آسمون می رفتم توی دریا
مثل ماهی توی آب سفر می کردم
از تموم دریاها گذر می کردم
خبر از جنگ بزرگترا نداشتم
توی سینه ها گل امید می کاشتم
رو لبام ترانه ی مهر و وفا بود
دل کوچیکم پر از عشق ِخدا بود

پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را   الله الله تو فراموش مکن صحبت ما را 
قیمت عشق نداند قدم صدق ندارد   سست عهدی که تحمل نکند بار جفا را 
گر مخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی   دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را 
گر سرم می‌رود از عهد تو سر بازنپیچم   تا بگویند پس از من که به سر برد وفا را 
خنک آن درد که یارم به عیادت به سر آید   دردمندان به چنین درد نخواهند دوا را 
باور از مات نباشد تو در آیینه نگه کن   تا بدانی که چه بودست گرفتار بلا را 
از سر زلف عروسان چمن دست بدارد   به سر زلف تو گر دست رسد باد صبا را 
سر انگشت تحیر بگزد عقل به دندان   چون تأمل کند این صورت انگشت نما را 
آرزو می‌کندم شمع صفت پیش وجودت   که سراپای بسوزند من بی سر و پا را 
چشم کوته نظران بر ورق صورت خوبان   خط همی‌بیند و عارف قلم صنع خدا را 
همه را دیده به رویت نگرانست ولیکن   خودپرستان ز حقیقت نشناسند هوا را 
مهربانی ز من آموز و گرم عمر نماند   به سر تربت سعدی بطلب مهرگیا را 
هیچ هشیار ملامت نکند مستی ما را   قل لصاح ترک الناس من الوجد سکاری 

غزليات سعدي

سرمايه ي عمر ادمي يک نفس است
وآن يک نفس از بهر يک هم نفس است
گر نفسي با نفسي هم نفس است
آن يک نفس از براي يک عمر بس است

[می روم خسته و افسرده و زار سوی منزلگه ویرانه خویش به خدا می برم از شهر شما دل شوریده و دیوانه خویش می برم تا که در آن نقطه دور شستشویش دهم از رنگ نگاه شستشویش دهم از لکه عشق زین همه خواهش بیجا و تباه می برم تا ز تو دورش سازم ز تو ای جلوه امید محال می برم زنده بگورش سازم تا از این پس نکند یاد وصال ناله می لرزد می رقصد اشک آه بگذار که بگریزم من از تو ای چشمه جوشان گناه شاید آن به که بپرهیزم من بخدا غنچه شادی بودم دست عشق آمد و از شاخم چید شعله آه شدم صد افسوس که لبم باز بر آن لب نرسید عاقبت بند سفر پایم بست می روم خنده به لب ‚ خونین دل می روم از دل من دست بدار ای امید عبث بی حاصل]

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه خویش

می برم تا که در آن نقطه دور

شستشویش دهم از رنگ نگاه

شستشویش دهم از لکه عشق

زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه امید محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد

می رقصد اشک

آه بگذار که بگریزم من

از تو ای چشمه جوشان گناه

شاید آن به که بپرهیزم من

بخدا غنچه شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله آه شدم صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم خنده به لب ‚ خونین دل

می روم از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

بامدادی که تفاوت نکند لیل و نهار
 
 خوش بود دامن صحرا و تماشای بهار
 
صوفی از صومعه گو خیمه بزن بر گلزار
 
 که نه وقتست که در خانه بخفتی بیکار
 
بلبلان وقت گل آمد که بنالند از شوق
 
 نه کم از بلبل مستی تو، بنال ای هشیار
 
آفرینش همه تنبیه خداوند دلست
 
 دل ندارد که ندارد به خداوند اقرار
 
این همه نقش عجب بر در و دیوار وجود
 
 هر که فکرت نکند نقش بود بر دیوار
 
کوه و دریا و درختان همه در تسبیح‌اند
 
 نه همه مستمعی فهم کنند این اسرار
 
خبرت هست که مرغان سحر می‌گویند
 
 آخر ای خفته سر از خواب جهالت بردار
 
هر که امروز نبیند اثر قدرت او
 
 غالب آنست که فرداش نبیند دیدار
 
تا کی آخر چو بنفشه سر غفلت در پیش
 
 حیف باشد که تو در خوابی و نرگس بیدار
 
کی تواند که دهد میوه‌ی الوان از چوب؟
 
 یا که داند که برآرد گل صد برگ از خار
 
وقت آنست که داماد گل از حجله‌ی غیب
 
 به در آید که درختان همه کردند نثار
 
آدمی‌زاده اگر در طرب آید نه عجب
 
 سرو در باغ به رقص آمده و بید و چنار
 
باش تا غنچه‌ی سیراب دهن باز کند
 
 بامدادان چو سر نافه‌ی آهوی تتار
 
مژدگانی که گل از غنچه برون می‌آید
 
 صد هزار اقچه بریزند درختان بهار
 
باد گیسوی درختان چمن شانه کند
 
 بوی نسرین و قرنفل بدمد در اقطار
 
ژاله بر لاله فرود آمده نزدیک سحر
 
 راست چون عارض گلبوی عرق کرده‌ی یار
 
باد بوی سمن آورد و گل و نرگس و بید
 
 در دکان به چه رونق بگشاید عطار؟
 
خیری و خطمی و نیلوفر و بستان افروز
 
 نقشهایی که درو خیره بماند ابصار
 
ارغوان ریخته بر دکه خضراء چمن
 
 همچنانست که بر تخته‌ی دیبا دینار
 
این هنوز اول آزار جهان‌افروزست
 
 باش تا خیمه زند دولت نیسان و ایار
 

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

نو بهار آمد و گل سرزده ، چون عارض یار                        ای گل تازه ، مبارک به تو این تازه بهار
با نگاری چو گل تازه ، روان شو به چمن                         که چمن شد ز گل تازه ، چو رخسار نگار
لاله وش باده به گلزار بزن با دلبر                                   کز گل و لاله بود چون رخ دلبر گلزار
زلف سنبل ، شده از باد بهاری درهم                            چشم نرگس، شده از خواب زمستان بیدار
چمن از لالهٔ نو رسته بود، چون رخ دوست                     گلبن از غنچهٔ سیراب بود ،‌چون لب یار
روز عید آمد و هنگام بهار است امروز                            بوسه ده‌ای گل نورسته، که عید است و بهار
گل و بلبل ، همه در بوس و کنارند ز عشق                   گل من ، سر مکش از عاشقی و بوس و کنار
گر دل خلق بود خوش ، که بهار آمد و گل                      نو بهار منی ای لاله رخ گل رخسار
خلق گیرند ز هم عیدی اگر موقع عید                           جای عیدی، تو به من بوسه ده‌ای لاله عذار

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

غبار بشوی، زچهره، خود بهار رسید

بهار وزید، بهار شکفت، بهار دمید

زقله ی کوه، ز سینه ی دشت، ز دامن کشت

ز هر چه که سرخ، زهرچه که زرد، زهرچه سپید

زمهر و زمه، از آن خم ره، زقوس قزح

که پل زده است، به خانه ی، ابر زگیسوی بید

زخنده ی گل، زخنده ی،تو زگریه ی من

که از سر مهر، به چهره ی تو، به هدیه چکید

زبرگ گلی، که بر سر باد، زکوچه گذشت

وزآنکه دمی، به شاخه نشست، سرود و پرید

شکفت جهان! غریبه ممان، زروح بهار

اگر چه ترا، هزار امید، شکست و خمید

که شادی وغم، به هستی ما، به یکدگرند

و در پی هم، روند و شوند، نهان و پدید

غریبه ممان! اگرچه ترا، از آنچه گذشت

به هر نفسی، هزار دریغ، به سینه خزید

-از آنکه جهان، شکفته ولی، به خانه تو

که گشته سرا، به اهرمنی، شریر و پلید

نه دانه فشاند، کسی به زمین، به سال کهن

نه دانه شکفت، نه حاصل آن، کسی دروید

نه کارگری، به کارگهی، به کار ستاد

نه هیچ کجا، زضربه ی پتک، جرقه جهید

غریبه ممان! که می گذرد زهر چه حصار

بهار و کنون، تو زنده بدار، بهار امید
غریبه ممان! اگر چه ترا، ز باد خزان

شکسته به رخ، تبسم و اشک، به چهره دوید

مگر که ترا، نمانده به یاد، به بهمن سرد

چگونه بهار! جرقه زد و زبانه کشید

غریبه ممان! اگرچه ترا، ز سرخی گل

به خاطره ها، شراره فتد، ز هر که شهید

غریبه ممان! اگر چه دگر ز جور خزان

ز دست شده ست، شمار گلی که ناشکفید

که آ نکه شکست، که آنکه فسرد، نمرد نمرد

به قفل بزرگ، که سد رهست، شده ست کلید

و در سحری، نه دیر و نه دور، طنین فکنند

به کوه و به دشت، به شهر و به کوه، دهند نوید

که قفل بزرگ، شکسته شد و طلسم شکست

خجسته بهار! بهار بزرگ! زراه رسید

ز راه رسید زراه رسید....

رنگ سال گذشته را دارد همه لحظه هاي امسالم   
               سيصد وشصت وپنج حسرت را همچنان مي كشم به دنبالم

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
خوش خبر باشی ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
 برو آنجا که تو را منتظرند
 قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
 دست بردار ازین در وطن خویش غریب
 قاصد تجربه های همه تلخ
 با دلم می گوید
 که دروغی تو ، دروغ
 که فریبی تو. ، فریب
 قاصدک 1 هان ، ولی ... آخر ... ای وای
راستی ایا رفتی با باد ؟
با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای
راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خکستر گرمی ، جایی ؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟
 قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می گریند "قاصدک /اخوان"

[p.l]

از من بودنم خسته ا م
تا با تو بودنم مسافرم
به ما بودنمان مبهمم.
p.l