[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   جملات و مطالبِ عشقولانه.عارفانه.قشنگانه شما -2-

عشق آن نیست که دو نفره زیر باران ایستاد و خیس شد
عشق آن است که یکی برای دیگری چتر شود و آن دیگری هرگز نفهمد که چرا خیس نشد

شهرزاد جان بهتره يه چتر بزرگ يا دو تا چتر بگيرند كه هيچ كدوم خيس نشند اين جوري بهتره    

عشق چون اید برد هوش و دل فرزانه را
دزد دانا میکشد اول چراغ خانه را
قسم خورده بودم که برای دومین بار عاشق نشوم
اما شدم
و دیدم که معنای عشق در عشق دوم نهفته است
عشق دوم هم به مانند عشق اول رفت
و باز قسم خوردم که برای سومین بار عاشق نشوم
و این بار به عهد خویش وفا کردم

[دانلود کن، حالشو ببر (ساده دلا بيان تو)]

زندگي يك پل قديمي است . به اين فكر نكن اگه تنها ازش بگذري ديرتر خراب مي شه ، به اين فكر كن كه اگر افتادي يكي باشه دستت رو بگيره

------------------------

دوستي واقعي مثل سلامتي هست ارزش اون رو معمولا تا وقتي که از دستش بديم نمي دونيم

------------------------

دوست واقعي شما کسي است که هيچ احتياجي به شما ندارد، اما باز دوست شماست.

------------------------

وقتي تنهاييم دنبال يك دوست مي‌گرديم . وقتي پيداش كرديم دنبال عيباش مي‌گرديم، وقتي از دستش داديم. دنبال خاطره‌هاشيم، اون وقته كه مي‌بينيم باز تنهاييم...

[گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر چون ماه شبی می کشی از پنجره سر! اندوه که خورشید شدی ....تنگ غروب! افسوس که مهتاب شدی ...وقت سحر!]

من فكر ميكنم ,صد قرن سكوت بنفشه ها تفسيري جز فرار از فرياد ندارد.
پس درد دلهايت را بلند بلند برايم بگو.
شيشه تنهايي قلب من منتظر سنگ است
------------------
احساس سوختن به تماشا نمی شود آتش بگیر تا که بدانی چه می کشم
------------------------
عشق يک فريب بزرگ و قوي است و دوست داشتن يک صداقت راستين و صميمي ، بي انتها و مطلق عشق در دريا غرق شدن است و دوست داشتن در دريا شنا کرد
-----------------------------------
زخم زندگی ات منم

همه به زخم هایشان دستمال می بندند

تو اما به زخمت

دل بسته ای ...
-------------------------------------------------



زندگي 2 فصل دارد
فصل اول :در آرزوي فصل دوم
فصل دوم:در حسرت فصل اول
**************
زندگي مانند كتاب و روزنامه ايست كه چاپ دوم ندارد تا غلط گيري شود
**********************
حكايت جالبي است كه فراموش شدگان فراموش كنندگان را هرگز فراموش نمي كنند
*****************************
همیشه نگاهی رو دنبال کن که وقتی نیستی در انتظارت بمونه
************************************
اگه خدا تا لب پرتگاه بردت بدون يا از پشت گرفتتت .. يا همون لحظه پرواز رو يادت مي ده
******************************************

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق زهر بی سر و پایی نکنیم

 

پروردگارا!
به من آرامش ده
تا بپذیرم آنچه راکه نمی توانم تغییر دهم
دلیری ده
تا تغییر دهم آنچه را که می توان تغییر دهم
بینش ده
تا تفاوت این دو را بدانم
مرا فهم ده
تا متوقع نباشم دنیا و مردم آن
مطابق میل من رفتار کنند.

[گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر چون ماه شبی می کشی از پنجره سر! اندوه که خورشید شدی ....تنگ غروب! افسوس که مهتاب شدی ...وقت سحر!]

یه چیزی نوشته بودم پشیمون شدم

[*****************************************************************************************]

***************************************

*******************************

*******************

گفته بودم
که فقط سهم من باش و دلتنگی هایم
اما...........
شاید دلی تنگ تر از من
سهم تو بود !
دوباره راهی ِ غربت شده ام
این بار با کوله باری پر از شکست !!!



*******************

*******************************

***************************************

سوت دلان یکی یکی تموم شدن
سوته دلی نمونده غیر از خود من
کسی که عشق و غمو فریاد بزنه
"حقیقته ادمو " فریاد میزنه...

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

چقدر سخته تو چشماي كسي كه همه ي عشقت رو ازت دزديد و بجاش يه زخم هميشگي رو قلبت هديه داد زل بزني و بجاي اينكه لبريز كينه و نفرت شي حس كني هنوزم دوسش داري!
چقدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواري تكيه بدي كه يه بار زير آوار غرورش همه ي وجودت له شده!
چقدر سخته تو خيالت ساعتها باهاش حرف بزني اما وقتي ديديش هيچ چيزي جز سلام نتوني بگي!
چقدر سخته وقتي پشتت بهشه دونه هاي اشك گونه هات رو خيس كنه اما مجبور باشي بخندي تا نفهمه كه هنوزم دوسش داري!
چقدر سخته گل آرزو هات رو تو باغ ديگري ببيني و هزار بار تو خودت بشكني و اونوقت آروم زير لب بگي:

گل من باغچه نو مبارک

یک صندلی کنار رویاهایم از آنِ تو
                      بنشینی یا بروی................



 شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

بي تو هر شب اشك من از ديده مي بارد

     در سكوتي تلخ

             دست سردم

                  گرمي دست تو را احساس مي دارد

 در حباب اشك

           ديدگانم لحظه ديدار مي بيند

آتشين لبهايم

             از باغ لبانت بوسه مي چيند

                      مژه بر هم مي زنم ، افسوس

بار ديگر خواب مي بينم

         بر حرير آرزوها

                       مي نويسم :

                             عشق من برگرد

                        بي تو از دنيا گريزانم

         بي تو از اندوه می ميرم

شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .
لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد .

[دوستان ساده دلیم همتون رو دوست دارم]

همه ي مداد رنگي ها مشغول بودند...

به جز مداد سفيد...

هيچ کسي به او کار نمي داد...

همه مي گفتند:{تو به هيچ دردي نمي خوري}...

يک شب که مداد رنگي ها توي سياهي کاغذ گم شده بودند...

مداد سفيد تا صبح کار کرد...

ماه کشيد...

مهتاب کشيد...

و آنقدر ستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد...

صبح توي جعبه ي مداد رنگي...

جاي خالي او...

با هيچ رنگي پر نشد

 



شاعر از كوچه مهتاب گذشت...

                                   ليك شعري نسرود...

                                                         نه كه معشوق نداشت...

                                                                                    نه كه سرگشته نبود...

                                                                                                               سالهابوددگر،
                                                                                         
                                                                                                                            كوچه مهتاب خيابان شده بود!!!

چقدر سخته!
چقدر سخته!
وقتی نا خواسته و ندونسته دل یه " ساده دل " رو بشکونی
اما نتونی به هیچ صورتی بهش بفهمونی که بابا
در به دست اوردنت
بردباری ها شده
بی قراریها شده
" شب زنده داریها " شده...
چقدر سخته...

[ای عشق که دستان توانایت آرزوهایم را در بند کرده اند و گرسنگی و تشنگی وجودم را تا به غرور و افتخار تعالی بخشیده اند. مگذار تا توانائی و پایداری ام از آن نان و شراب جان یابند که خود ناتوانم را می فریبد.]

ای عشق که دستان توانایت آرزوهایم را در بند کرده اند

 و گرسنگی و تشنگی وجودم را تا به غرور و افتخار تعالی بخشیده اند.

 مگذار تا توانائی و پایداری ام از آن نان و شراب جان یابند که خود ناتوانم را می فریبد.

بگذار تا گرسنگی کشم،

                    بگذار تا جگرم از تشنگی بسوزد و

                                               بگذار تا بمیرم و نابود شوم


                                                                             پیش از آنکه دست برجامی برم که تو پرنکرده ای و

                                                                                                                        کاسه ای که تو برکتش نبخشیده ای.

آه اي زندگي منم كه هنوز با همه پوچي از تو لبريزم....