[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   جملات و مطالبِ عشقولانه.عارفانه.قشنگانه شما -2-

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت
 در تهاجم با زمان آتش زدم، کشتم
من بهار عشق را دیدم  ولی باور نکردم
یکلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم!
 من ز مقصد ها پی مقصود های پوچ افتادم
تا تمام خوبها رفتند و خوبی ماند در یادم
من به عشق منتظر بودن همه صبر و قرارم رفت ...

[دانلود کن، حالشو ببر (ساده دلا بيان تو)]

**زندگي مثل دوچرخه سواري مي مونه ..واسه حفظ تعادلت هميشه بايد در حركت باشي ….آلبرت انيشتين
—————————
**چارلي چاپلين: وقتي زندگي 100 دليل براي گريه كردن به تو نشان ميده تو 1000 دليل براي خنديدن به اون نشون بده

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

                                       ای کاش میفهمیدم در روزگاری دور . در بین آینده گان ازمن چگونه یاد میکنی ؟ ...

==================================================
آسمان ، تار است و در من گریه های زار زار/ بی تو تنهایم ، ولی تنها نمی خواهم ترا/ ای امید دل ، شبت آبستن خورشید باد../ من چو خود ، زندانی شب ها نمی خواهم ترا / شاد باشی هر کجا هستی ، که دور از چشم تو / نقش دلبند ترا در اشک می جویم هنوز/ چشم غمگین ترا در خواب می بوسم مدام/عطر گیسوی ترا از باد می بویم هنوز..

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

در نماز تو خدایا بدنم می لرزد
        چون به لب نام تو آرم سخنم می لرزد
                       یادم از بار گناه آید و سر منزل مرگ
                                    وز غم این ره بی توشه تنم می لرزد

دریغا که بار دگر شام شد
سراپای گیتی سیه فام شد
همه خلق را گاه ارام شد
مگر من که رنج و غمم شد فزون...

 

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

داستان کوتاهی از غرور و تکبر


یک روز گرم شاخه ای مغرورانه و با تمام قدرت خودش را تکاند به دنبال ان برگهای ضعیف جدا شدند و ارام بر روی زمین افتادند شاخه چندین بار این کار را با غرور خاصی تکرار کرد تا این که تمام برگها جدا شدند شاخه از کارش بسیار لذت می برد .برگی سبز و درشت و زیبا به انتهای شاخه محکم چسبید ه بود و همچنان از افتادن مقاومت می کرد .در این حین باغبان تبر به دست داخل باغ در حال گشت و گذار بود و به هر شاخه ی خشکی که می رسید ان را از بیخ جدا می کرد و با خود می برد .وقتی باغبان چشمش به ان شاخه افتا د با دیدن تنها برگ ان ا ز قطع کردنش صرف نظر کرد بعد از رفتن باغبان مشاجره بین شاخه وبرگ بالا گرفت و بالاخره دوباره شاخه مغرورانه و با تمام قدرت چندین بار خودش را تکاند تا این که به ناچار برگ با تمام مقاومتی که از خود نشان می داد از شاخه جدا شد و بر روی زمین قرار گرفت .باغبان در راه برگشت وقتی چشمش به ان شاخه افتاد و بی درنگ با یک ضربه ان را از بیخ کند شاخه بدون انکه مجال اعتراض داشته باشد بر روی زمین افتاد.

ناگها ن صدای برگ جوان را شنید که می گفت:


((اگر چه به خیالت زندگی ناچیزم در دست تو بود ولی همین خیال واهی پرده ای بود بر چشمان واقع نگرت که فراموش کنی نشانه حیاتت من بودم ))

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

تو به من خندیدی و نمی دانستی
من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم
باغبان از پی من تند دوید
سیب را دست تو دید
غضب آلود به من کرد نگاه
سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک
و تو رفتی و هنوز،
سالهاست که در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تکرار کنان می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت

          حمید مصدق

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

من به تو خندیدم
چون که می دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی
پدرم از پی تو تند دوید
و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه
پدر پیر من است
من به تو خندیدم
تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت: برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را ...
و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام
حیرت و بغض تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت

               فروغ فرخزاد

باید کتاب را بست
باید بلند شد
درامتداد وقت قدم زد
گل را نگاه کرد،
ابهام را شنید.
باید دوید تا ته بودن.
باید به بوی خاک فنا رفت.
باید به ملتقای درخت و خدا رسید.
باید نشست
نزدیک انبساط
جایی میان بیخودی و کشف

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

آن سوی همه دلتنگی ها خدایی هست که داشتنش تلافی همه نداشته هاست...

شادي را هديه كن حتي به كساني كه آنرا از تو گرفتند .
 عشق بورز به آنها كه دلت را شكستند . 
دعا كن براي آنها كه نفرينت كردند . 
درخت باش بر غم تبرها و بخند كه خدا هنوز آن بالا با ماست .
 
 

من به تو خندیدم
چون که می دانستم
تو به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدی
پدرم از پی تو تند دوید
و نمی دانستی باغبان باغچه همسایه
پدر پیر من است
من به تو خندیدم
تا که با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم
بغض چشمان تو لیک لرزه انداخت به دستان من و
سیب دندان زده از دست من افتاد به خاک
دل من گفت: برو
چون نمی خواست به خاطر بسپارد گریه تلخ تو را ...
و من رفتم و هنوز سالهاست که در ذهن من آرام آرام
حیرت و بغض تو تکرار کنان
می دهد آزارم
و من اندیشه کنان غرق در این پندارم
که چه می شد اگر باغچه خانه ما سیب نداشت

               فروغ فرخزاد

شاليزه جان فكر مي كنم اين شعر ازحميد مصدق باشه  وبا اين بيت شروع مي شه 

تو به من خندیدی و ندانستی هیچ

من با چه دلهره از با غچه همسایه سیب را دزدیدم

باغبان از  پی  من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلوده به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی هنوز سالهاست

خش خش  گام تو تکرار کنان می دهد آزارم

ومن در این فکرم که چرا

باغچه ی کوچک ما سیب نداشت

 
شايد هم من نميدونم شايد فروغ هم شبيه اين شعر رو گفته چون بعضي بيت هاش با هم فرق مي كنن.

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

بله شادی جون اگر دقت کنی قبلش این شعر رو که حمید مصدق سروده بودن رو آوردم و شعر فروغ یه جورایی جواب این شعر بوده.

یه کم باهم فرق دارن.

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

" زندگی "را نخواهیم فهمید اگر دست از تلاش و كوشش برداریم فقط به این دلیل كه یك بار در زندگی سماجت و پیگیری ما بی‌نتیجه ماند ، زندگی را نخواهیم فهمید اگر همه شانس‌ها و فرصت‌های طلایی همین الان را نادیده بگیریم فقط به این خاطر كه در یك یا چند تا از فرصت‌ها موفق نبوده‌ایم ، زندگی را نخواهیم فهمید اگر از ترس زمین خوردن هرگز قدم در جاده نگذاریم...

اگر توی زندگی لب پرتگاهی قرار گرفتی نترس چرا که خدا یا دستت را می گیرد یا پرواز کردن را به تو می آموزد..