[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   جملات و مطالبِ عشقولانه.عارفانه.قشنگانه شما -2-

[--داستان عاشقی گل شقایق از زبان خودش—شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارماگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارمگلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایینبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایییکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بودو صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنهومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوختز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشستهو عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب می گفت شنیدم سخت شیدا بود نمی دانم چه بیماریبه جان دلبرش افتاده بود-اما- طبیبان گفته بودندش اگر یک شاخه گل آرد ازآن نوعی که من بودم بگیرند ریشه اش را و بسوزانند شود مرهمبرای دلبرش آندم شفا یابد چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان رابسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده و یک دم هم نیاسوده، که افتاد چشم او ناگهبه روی من بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی منبه آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد و به ره افتاد و او می رفت و من در دست او بودمو او هرلحظه سر را رو به بالاها تشکر از خدا می کردپس از چندی هوا چون کورۀ آتش، زمین می سوختو دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟در این صحرا که آبی نیست به جانم هیچ تابی نیستاگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من برای دلبرم هرگز دوایی نیستو از این گل که جایی نیست خودش هم تشنه بود اما! نمی فهمید حالش را چنان می رفت ومن در دست اوبودم و حالامن تمام هست او بودمدلم می سوخت اما راه پایان کو ؟ نه حتی آب،نسیمی در بیابان کو ؟و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوختکه ناگه روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر او کم شددلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه - مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشتنشست و سینه را با سنگ خاراییزهم بشکافتزهم بشکافت اما ! آه صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کردزمین و آسمان را پشت و رو می کرد و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کردنمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را به من می داد و بر لب های او فریاد "بمان ای گل"که تو تاج سرم هستی دوای دلبرم هستی"بمان ای گل"ومن ماندم نشان عشق و شیداییو با این رنگ و زیبایی و نام من شقایق شد گل همیشه عاشق شد]

--داستان عاشقی گل شقایق از زبان خودش—

شقایق گفت :با خنده نه بیمارم، نه تبدارم

اگر سرخم چنان آتش حدیث دیگری دارم

گلی بودم به صحرایی نه با این رنگ و زیبایی

نبودم آن زمان هرگز نشان عشق و شیدایی

یکی از روزهایی که زمین تبدار و سوزان بود

و صحرا در عطش می سوخت تمام غنچه ها تشنه

ومن بی تاب و خشکیده تنم در آتشی می سوخت

ز ره آمد یکی خسته به پایش خار بنشسته

و عشق از چهره اش پیدای پیدا بود ز آنچه زیر لب می گفت

 
شنیدم سخت شیدا بود نمی دانم چه بیماری

به جان دلبرش افتاده بود-اما-

 طبیبان گفته بودندش اگر یک شاخه گل آرد

 
ازآن نوعی که من بودم بگیرند ریشه اش را و بسوزانند

 
شود مرهم

برای دلبرش آندم شفا یابد

 
چنانچه با خودش می گفت بسی کوه و بیابان را

بسی صحرای سوزان را به دنبال گلش بوده

 
و یک دم هم نیاسوده، که افتاد چشم او ناگه

به روی من

 
بدون لحظه ای تردید شتابان شد به سوی من

به آسانی مرا با ریشه از خاکم جدا کرد و به ره افتاد

 
و او می رفت و من در دست او بودم

و او هرلحظه سر را رو به بالاها


تشکر از خدا می کرد

پس از چندی

 
هوا چون کورۀ آتش، زمین می سوخت

و دیگر داشت در دستش تمام ریشه ام می سوخت

 
به لب هایی که تاول داشت گفت:اما چه باید کرد؟

در این صحرا که آبی نیست

 
به جانم هیچ تابی نیست

اگر گل ریشه اش سوزد که وای بر من

 
برای دلبرم هرگز دوایی نیست

و از این گل که جایی نیست خودش هم تشنه بود اما!

 
نمی فهمید حالش را چنان می رفت و

من در دست اوبودم

 
و حالامن تمام هست او بودم

دلم می سوخت اما راه پایان کو ؟

 
نه حتی آب،نسیمی در بیابان کو ؟

و دیگر داشت در دستش تمام جان من می سوخت

که ناگه

 
روی زانوهای خود خم شد دگر از صبر او کم شد

دلش لبریز ماتم شد کمی اندیشه کرد- آنگه -

 
مرا در گوشه ای از آن بیابان کاشت

نشست و سینه را با سنگ خارایی

زهم بشکافت

زهم بشکافت
اما ! آه

 
صدای قلب او گویی جهان را زیرو رو می کرد

زمین و آسمان را پشت و رو می کرد

 
و هر چیزی که هرجا بود با غم رو به رو می کرد

نمی دانم چه می گویم ؟ به جای آب، خونش را

 
به من می داد و بر لب های او فریاد
"بمان ای گل"

که تو تاج سرم هستی دوای دلبرم هستی

"بمان ای گل"

ومن ماندم

 
نشان عشق و شیدایی

و با این رنگ و زیبایی

 
و نام من شقایق شد

 
گل همیشه عاشق شد

 

[اشتباهی که یک عمر پشیمانم از آناعتمادیست که بر مردم دنیا کردم!***************چو عاشق می شدم گفتم ربودم گوهر مقصود/ ندانستم که این دریا، چه موج خون فشان دارد!]

گاو ما ما می کرد
گوسفند بع بع می کرد
سگ واق واق می کرد
و همه با هم فریاد می زدند حسنک کجایی؟

شب شده بود اما حسنک به خانه نیامده بود. حسنک مدت های زیادی است که به خانه نمی آید. او به شهر رفته و در آنجا شلوار جین

و تی شرت های تنگ به تن می کند. او هر روز صبح به جای غذا دادن به حیوانات جلوی آینه به موهای خود ژل می زند.

موهای حسنک دیگر مثل پشم گوسفند نیست چون او به موهای خود گلت می زند.

دیروز که حسنک با کبری چت می کرد . کبری گفت تصمیم بزرگی گرفته است.کبری تصمیم داشت حسنک را رها کند و دیگر با او چت نکند چون او با

پتروس چت می کرد. پتروس همیشه پای کامپیوترش نشسته بود و چت می کرد. پتروس دید که سد سوراخ شده اما انگشت او درد می کرد چون زیاد

چت کرده بود. او نمی دانست که سد تا چند لحظه ی دیگر می شکند. پتروس در حال چت کردن غرق شد.

برای مراسم دفن او کبری تصمیم گرفت با قطار به آن سرزمین برود اما کوه روی ریل ریزش کرده بود . ریزعلی دید که کوه ریزش کرده اما حوصله نداشت .

ریزعلی سردش بود و دلش نمی خواست لباسش را در آورد . ریزعلی چراغ قوه داشت اما حوصله درد سر نداشت. قطار به سنگ ها برخورد کرد و منفجر

شد . کبری و مسافران قطار مردند.

اما ریزعلی بدون توجه به خانه رفت. خانه مثل همیشه سوت و کور بود . الان چند سالی است که کوکب خانم همسر ریزعلی مهمان ناخوانده ندارد او

حتی مهمان خوانده هم ندارد. او حوصله ی مهمان ندارد. او پول ندارد تا شکم مهمان ها را سیر کند.

او در خانه تخم مرغ و پنیر دارد اما گوشت ندارد

او کلاس بالایی دارد او فامیل های پولدار دارد.

او آخرین بار که گوشت قرمز خرید چوپان دروغگو به او گوشت خر فروخت . اما او از چوپان دروغگو گله ندارد چون دنیای ما خیلی چوپان دروغگو دارد به

همین دلیل است که دیگر در کتاب های دبستان آن داستان های قشنگ وجود ندارد.

  بعد از رفتنت


شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی
تو را با لهجه گل های نیلوفر صدا کردم
تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم
پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس
تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام روییده با حسرت جدا کردم
و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی
دلم حیران و سرگردان چشمانی است رویایی
و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم
تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم
همین بود آخرین حرفت
و من بعد از عبور تلخ و غمگینت
حریم چشم هایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم
نمی دانم چرا رفتی
نمی دانم چرا، شاید خطا کردم
و تو بی آن که فکر غربت چشمان من باشی
نمی دانم کجا، تا کی، برای چه
ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید
و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت
و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد
و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه برمی داشت
تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد
و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت
کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد
و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد
کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد
و من با آن که می دانم تو هرگز نام مرا با عبور خود نخواهی برد
هنوز آشفته چشمان زیبای توام
برگرد
ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد
و بعد از این همه طوفان وهم و پرسش و تردید
کسی از پشت پنجره آرام و زیبا گفت
تو هم در پاسخ این بی وفایی بگو در راه عشق و انتخاب او خطا کردم
من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید
میان انتظاری که بدون و پاسخ و سردست
و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل
میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر
نمی دانم چرا؟ شاید به رسم عادت پروانگی مان باز
برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

اشكي كه بي‌صداست پشتي كه بي‌پناست دستي كه بسته است پايي كه خسته است دل را كه عاشق است حرفي كه صادق است شعري كه بي‌بهاست شرمي كه آشناست دارايي من است ارزاني شماست...


              خوشبختي به كساني روي مي آورد كه براي خوشبخت كردن ديگران مي كوشند.

یادم باشد که زیبایی‌های کوچک را دوست بدارم حتی اگر در میان زشتی‌های بزرگ باشند. 
یادم باشد که دیگران را دوست بدارم آن گونه که هستند ، نه آن گونه که می‌خواهم باشند. 
یادم باشد که هرگز خود را از دریچه نگاه دیگران ننگرم که من اگر خود با خویشتن آشتی نکنم هیچ شخصی نمی‌تواند مرا با خود آشتی دهد. 
یادم باشد که خودم با خودم مهربان باشم چرا که شخصی که با خود مهربان نیست نمی‌تواند با دیگران مهربان باشد. 

[هرکس که با زندگی می سازد می بازد با زندگی نساز زندگی را بساز ...]

هرکس که با زندگی می سازد می بازد با زندگی نساز زندگی را بساز ...

[زندگي گرمي دل هاي به هم پيوسته است تا درآن دوست نباشد همه درها بسته است ...]

زندگي گرمي دل هاي به هم پيوسته است
تا درآن دوست نباشد همه درها بسته است ...

زندگي صحنه يكتاي هنرمندي ماست...................

زندگی همچون بادکنکی ست در دستان کودکی که همیشه ترس ازترکیدن ان لذت داشتنش را از بین میبرد

زندگی مثل بازی شترنج میمونه!اگه بلد نباشی همه می خوان یادت بدن ،وقتی هم یاد گرفتی هم می خوان شکستت بدن.

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

یادم باشد که زیبایی‌های کوچک را دوست بدارم حتی اگر در میان زشتی‌های بزرگ باشند. 
یادم باشد که دیگران را دوست بدارم آن گونه که هستند ، نه آن گونه که می‌خواهم باشند. 
یادم باشد که هرگز خود را از دریچه نگاه دیگران ننگرم که من اگر خود با خویشتن آشتی نکنم هیچ شخصی نمی‌تواند مرا با خود آشتی دهد. 
یادم باشد که خودم با خودم مهربان باشم چرا که شخصی که با خود مهربان نیست نمی‌تواند با دیگران مهربان باشد. 

شادی جون خیلی زیبا بود
به قول آنارایا ،دیدم یه تشکر کمه

هیچ کس اشکی برای ما نریخت... هر که با ما بود از ما می گریخت... چند روزی ست حالم دیدنیست... حال من از این وان پرسیدنیست... گاه بر روی زمین زل می زنم... گاه بر حافظ تفالی میزنم... حافظ دیوانه فالم را گرفت... یک غزل امد که حالم راگرفت:... ما زیاران چشم یاری داشتیم ... خود غلط بود انچه می پنداشتیم.

[شبی تنها و بی فانوس خواهم مرددعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم]

شبی تنها و بی فانوس خواهم مرد
دعا کن بعد دیدار تو باشد وقت پایانم

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

بیا دست قشنگ مهربانت را عصایی کن که برخیزم و شور انگیز و شوق آلود به دامان شقایق ها بیاویزم/ بگیرم تیشۀ فرهاد عاشق را و بی پروا ، چنان رعدی بنای سنگی غم را فرو ریزم/بسازم کلبۀ عشقی بسان باغ فرداها و عاشق وار بر بام فکر ،طرحی دگر از عشق اندازم و نقش دیگری ریزم/بیا واکن لبانت را به تکرار سرود عشق که من آن مرغ غمگین شباویزم...

نو بهار است درآن كوش كه خوش دل باشي
كه بسي گل بدمد باز وتو در گِل باشي
من نگويم كه كنون با كه نشين وچه بنوش
كه تو خودداني اگر زيرك وعاقل باشي
درچمن هر ورقي دفتر حالي دگر است
حيف باشد كه زحال همه غافل باشي

دوست دارم شمع باشم دردل شب ها بسوزم
روشنی بخشم به جمعی وخودم تنها بسوزم