[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  گــــفــــتــــگــــو آزاد (مدير: elena)   من کیستم؟؟!!!!

[گفتی که چو خورشید زنم سوی تو پر چون ماه شبی می کشی از پنجره سر! اندوه که خورشید شدی ....تنگ غروب! افسوس که مهتاب شدی ...وقت سحر!]

من «دوشيزه مکرمه» هستم، وقتي زن ها روي سرم قند مي سابند و همزمان قند توي دلم آب مي شود.
 من «مرحومه مغفوره» هستم، وقتي زير يک سنگ سياه گرانيت قشنگ خوابيده ام و احتمالاً هيچ خوابي نمي بينم.
 من «والده مکرمه» هستم، وقتي اعضاي هيات مديره شرکت پسرم براي خودشيريني بيست آگهي تسليت در بيست روزنامه معتبر چاپ مي کنند.
من «همسري مهربان و مادري فداکار» هستم، وقتي شوهرم براي اثبات وفاداري اش- البته تا چهلم- آگهي وفات مرا در صفحه اول پرتيراژترين روزنامه شهر به چاپ مي رساند. من «زوجه» هستم، وقتي شوهرم پس از چهار سال و دو ماه و سه روز به حکم قاضي دادگاه خانواده قبول مي کند به من و دختر شش ساله ام ماهيانه بيست و پنج هزار تومان فقط، بدهد.
 من «سرپرست خانوار» هستم، وقتي شوهرم چهار سال پيش با کاميون قراضه اش از گردنه حيران رد نشد و براي هميشه در ته دره خوابيد. من «خوشگله» هستم، وقتي پسرهاي جوان محله زير تير چراغ برق وقت شان را بيهوده مي گذرانند.
من« مجيد» هستم، وقتي در ايستگاه چراغ برق، اتوبوس خط واحد مي ايستد و شوهرم مرا از پياده رو مقابل صدا مي زند.من «ضعيفه» هستم، وقتي ريش سفيدهاي فاميل مي خواهند از برادر بزرگم حق ارثم را بگيرند.
 من « ... » هستم، وقتي مادر، من و خواهرهايم را سرشماري مي کند و به غريبه مي گويد «هفت ... » دارد- خدا برکت بدهد. من «بي بي» هستم، وقتي تبديل به يک شيء آرکائيک مي شوم و نوه و نتيجه هايم تيک تيک از من عکس مي گيرند.
من «مامي» هستم، وقتي دختر نوجوانم در جشن تولد دوستش دروغ پردازي مي کند. من«مادر» هستم، وقتي مورد شماتت همسرم قرار مي گيرم.- آن روز به يک مهماني زنانه رفته بودم و غذاي بچه ها را درست نکرده بودم .
من «زنيکه» هستم، وقتي مرد همسايه، تذکرم را در خصوص درست گذاشتن ماشينش در پارکينگ مي شنود
من «ماماني» هستم، وقتي بچه هايم خرم مي کنند تا خلاف هايشان را به پدرشان نگويم
 
من «ننه» هستم، وقتي شليته مي پوشم و چارقدم را با سنجاق زير گلويم محکم مي کنم. نوه ام خجالت مي کشد به دوستانش بگويد من مادربزرگش هستم... به آنها مي گويد من خدمتکار پير مادرش هستم.
من «يک کدبانوي تمام عيار» هستم، وقتي شوهرم آروغ هاي بودار مي زند و کمربندش را روي شکم برآمده اش جابه جا مي کند.
دوستانم وقتي مي خواهند به من بگويند؛ «گ-ه »محترمانه مي گويند؛ «عليا مخدره». من «بانو» هستم، وقتي از مرز پنجاه سالگي گذشته ام و هيچ مردي دلش نمي خواهد وقتش را با من تلف بکند.
من در ماه اول عروسي ام؛ «خانم کوچولو، عروسک، ملوسک، خانمي، عزيزم، عشق من، پيشي، قشنگم، عسلم، ويتامين و...» هستم.
من در فريادهاي شبانه شوهرم، وقتي دير به خانه مي آيد، چند تار موي زنانه روي يقه کتش است و دهانش بوي سگ مرده مي دهد، «سليطه» هستم
 من در ادبيات ديرپاي اين کهن بوم و بر؛ «دليله محتاله، نفس محيله مکاره، مار، ابليس، شجره مثمره، اثيري، لکاته و...» هستم. دامادم به من «وروره جادو» مي گويد.
 حاج آقا مرا«والده » آقا مصطفي صدا مي زند.
 من «مادر فولادزره» هستم، وقتي بر سر حقوقم با اين و آن مي جنگم.
 مادرم مرا به خان روستا «کنيز» شما معرفي مي کند
 
من کيستم؟...

من کیستم؟!من منم!منم اون من مغرور منم اون بازتاب نور
من همون خاطره ام که مثل گل خشکید,آره اون ذهن,هوس!
آره اون گل منم,من همون گل سرخم که شقایق به سجده اش می رفت,سرنوشت مرا تقدیم می کرد.
به چه چیز؟ به چه کس؟! وای یک لحظه شوم!
نه من اون خاطره نیستم که مثل خشکید
منم اون یادگاری, یادگاری از عشق,دست نشاند تقدیر, وای از این حیرانی!ا
من همونم که خدایم را در آینه روشن این آب زلال می بینم,در این پاکی ها,در قلبم
من همونم که دعایم را در انفاس سردم می خوانم,در زمین و آسمان,در کویر دلم
منم اون نقطه اوج که به پستی رسید منم اون عاشق نور که به تاریکی رسید
منم اون ظاهر بطن ها,اون یار تنهایی ها منم اون چک چک اشکها,همون خیال وهم ها
من همونم همون صدفی که یه قلب مروارید داشت جای خونه دریایی برای زندگیش داشت
منم اون خنده تلخ,همون شادی غم منم اون خورشید شبها,همون زیبای زشتها
منم اون دختر مشرق
منم اون دختر پائیز
منم اون.....؟
آره حدست غلط نیست
من همونم,همون دختر یخ ها

من همونم كه خيلي نايسم
عمرا سر كوچه وايسم

شما میتوانید همه آن صفات منفی ذکرشده را دارا باشید اگر به حقوق و تکالیف خود آگاه نباشید.اینکه نوه ها یا فرزندانمان ما را به رسمیت نمیشناسند بخاطر این است که در روزگار آنها زندگی نمیکنیم.اینکه همسرانمان مارا به رسمیت نمیشناسند دلیل این نیست که حق هم با آنها باشد.اینکه در نظر پسرها شما خوشگله هشتید بخاطر این است که خودتان نعمت زیباییتان را نمیبینید.اینکه فرزندانتان دروغگو بارآمده اند بخاطر اینست که شما به وظایف مادریتان در تربیت صحیح فرزند بدرستی عمل نکرده اید.اما من بعنوان یک مرد همیشه به این غبطه خورده ام که بهشت زیر پای مادران است.

[دوستان ساده دلیم همتون رو دوست دارم]

من آن بنده ای هستم

که خدا فرمود به خاطر نعمت هایی که بهتون دادم

مرا شاکر باشید

و من همچین غرق در دنیا شدم که

خالق خودم رو فراموش کردم 

من ، من نیستم
ولی کمک کنید من بشم

[منم آن چوب سرگردان به ساحل ميرسم زيرا درون موج درياها عقب گردی نميبينم]

منم آن چوب سرگردان به ساحل ميرسم     زيرا درون موج درياها عقب گردی نميبينم

[من یک پازل نیمه تمامم ...........]

من می گم حرکت اشتباه هر آدمی از جمله خودم باعث میشه یه چیزهای رو یاد بگیرم و یه چیزهای توی وجودم درست بشه، حالا شاید کامل نشه ولی

یه قسمتی از پازل من درست میشه، این منی که قرار هر روز به واسطه کلی آدمهای رنگی و مقدار زیادی حرکتهای اشتباه تکمیل بشه، ناراحت نیستم

و نگران نیستم. فقط این وسط دلتنگ اون آدمهای رنگی میشم که میان یه قسمتی از پازل من رو درست می کنند و گاهی می مانند و گاهی میروند،

اونهایی که می مانند برای همیشه جای خودشون رو نگه میدارند ولی اونهای که میرن جاشون رو از دست میدن و جز یه دلتنگی بزرگ هیچ چیز دیگه

برای ما نمی گذارند و مقدار متناوبی خاطره های مختلف و حرفها و اژه های که مختص اونهاست این آدمها تیکه پازلشون آنقدر درست می گذارند که

جایی برای برگشتن برای خودشون نمی گذارند....

من یک پازل نیمه تمامم ...........

سلام

من کیستم
نمی دونم اما فکر کنم این رو بدونم یه موجود عاصی البته نه از نوع طغیانگر که همه چیز رو به ویرانی ببرد نه بلکه در پی تغییر وضع موجود برای بهتر شدن و البته بعد هم به کنالری رفتن و دید که چه شد
میب دونی همه ما در پیدا کردن من خودمون با هم در تعارضیم و این است همون شاکله اصلی وجودمون که هیچ وقت نخواسته ایم بپذیریم ما هم اشتباه می کنیم و اصلا حق اشتباه کردن رو داریم اما نخواستیم بپذیریم با اشتباهی از خودمون و نخواستن اینکه از در اصلاح اون در بیایم همه چیز رو نابود کرده ایم
ما خودمون رو در ورای پلیدیها غرق می کنیم...
بیشتر خواهم گفت...

من خوشبخت ترینم

[که باشم من؟مرا از من خبر کن .چه معنی دارد اندرخود سفر کن .اگر کردی سؤال ازمن که من چیست؟!مرا از من خبر کن تا که من کیست .من کیستم؟! مرا گويي: چه ساني؟ من چه دانم؟كدامي وز كياني؟ من چه دانم؟مرا گويي: چنين سرمست و مخمورز چه رطل گراني؟ من چه دانم؟مرا گويي: در آن لب او چه دانم؟مرا گويي: درين عمرت چه ديدي؟به از عمر و جواني؟ من چه دانم؟بديدم آتشي اندر رخ اوچو آب زندگاني، من چه دانم؟اگر من خود توام پس تو كدامي؟تو ايني يا تو آني؟ من چه دانمچنين انديشه ها را من كه باشم؟تو جان مهرباني، من چه دانم؟مرا گويي كه بر راهش مقيمي؟مگر تو راهباني! من چه دانم؟مرا گاهي كمان سازي گهي تيرتو تيري يا كماني، من چه دانم؟خنك آن دم كه گويي: جانت ببخشم؟بگويم من: تو داني، من چه دانم؟]

که باشم من؟

مرا از من خبر کن .

چه معنی دارد اندرخود سفر کن .

اگر کردی سؤال ازمن که من چیست؟!

مرا از من خبر کن تا که من کیست .

من کیستم؟!

مرا گويي: چه ساني؟ من چه دانم؟
كدامي وز كياني؟ من چه دانم؟
مرا گويي: چنين سرمست و مخمور
ز چه رطل گراني؟ من چه دانم؟
مرا گويي: در آن لب او چه دانم؟
مرا گويي: درين عمرت چه ديدي؟
به از عمر و جواني؟ من چه دانم؟
بديدم آتشي اندر رخ او
چو آب زندگاني، من چه دانم؟
اگر من خود توام پس تو كدامي؟
تو ايني يا تو آني؟ من چه دانم
چنين انديشه ها را من كه باشم؟
تو جان مهرباني، من چه دانم؟
مرا گويي كه بر راهش مقيمي؟
مگر تو راهباني! من چه دانم؟
مرا گاهي كمان سازي گهي تير
تو تيري يا كماني، من چه دانم؟
خنك آن دم كه گويي: جانت ببخشم؟
بگويم من: تو داني، من چه دانم؟

[چه حکایت جالبیست :کلمه ی زندگی با زن آغاز میشود و مردن با مرد]

چه کین است با من فلک را به دل؟         که هر روز یک غم کند بیستم 
از این زیستن هیچ سودم نبود               هوایی همی بیهده زیستم 
اگر مهربانی بپرسد مرا                         چه گویم از این عمر بر چیستم؟ 
از آن طیره گشتم که بخت بدم               بخندد بر من چو بگریستم 
بدان حمل کردم که گردون همی             نداند حقیقت که من کیستم