[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  گــــفــــتــــگــــو آزاد (مدير: elena)   دغدغه های ما...

با سلام
نمی دونم
خودم هم اینجا دارم گیج میشم اما امیدوارم بعدت یه مدت اوضاع بیاد دستمم و بهتر بتونم تو بحثها مشارکت داشته باشم و از نظرات دوستان هم استفاده لازم را ببرم
اما خوب همیشه دغدغه های وجود داره که آدم رو وادار به نوشتن می کنه
حالا این دغدغه ها میتونه همه چیز باشه اما فکر کنم  نکته اشتراکشون همون جامعه باشه
دردها و رنجهای که در جامعه وجود داره و انسان رو تحت هر شرایطی وغدار به تفکر می کنه برای اون راهی پیدا کنه و بتونه به بهترین شکل ممکن راهـکار خودش رو ارائه بده هر چند در نظامهای بسته همیشه مشکلاتی وجود داره و ما هم که در مرحله ای گذار هستیم هر چند این خود قضیه ای است به درازای تاریخ
حالا این مرحله گذار چقدر بخواهد طول بکشد هیچ هم معلوم نیست
شاید دوباره به عقب گردانیده شود و شاید هم برود که دیگر برنگردد

سلام
انگار که اصلا بود و نبود آمی هیچ فرقی به حال هیچ کس هم نمی کند
اصلا انگار که وجود نداشته ایم و محو شده ایم در زمان
انگار که اصلا زندگی را همانجور ساخته اند که ما بردگانی باشیم برایشان و آنها تنها امر و نهی کنند ما را بی اینکه اصلا حقی داشته باشیم سوالی بپرسیم یا در برابر ناملایمات اعتراضی داشته باشیم
اصلا انگار در قهقرای تاریخ زندگی می کنیم و هیچ هم هیچ کس نمی داند که در اینجا چه می گذرد

[آنهايي كه با زندگي مي سازند بازنده اند ..........زندگي را بساز ! نه اين كه با زندگي بسازي]

صمدآقا . اصلاً نمي خوام نصيحتت كنم چون هم گوش تو از نصيحت پره وهم  من در حدي نيستم كه بتونم اين كار روبكنم ...اما نميدونم چرا ما همه اش طلبكار اين دنياييم ...چون ما رو به زور به دنيا آوردند؟ يا شايد بايد حقمون رو از دنيا بگيريم؟ نه!! باور كن ...همون افريقايي گرسنه و همون كسي كه تو آتيش فقر مي سوزه راهي براي زندگي كردن پيدا كرده ... اون با همه سختي ها داره زندگي ش رو مي سازه  وخيلي سرسخت تر از من وتو داره واسه زندگي اش مي جنگه ...نه من وتو كه تو رفاه وراحتي نشستيم وداريم فقط آه  و واويلا مي كنيم كه چرا گرسنه اند وچرا اينقدر ستم مي بينن...صمد جان ! ما زندگي مي كنيم چون زنده ايم چون از اين باريك راه زندگي فقط يه بار رد مي شيم ... . پس اين حرف رو حتماً درشت  رو ديوار اتاقت بنويس  كه :
آنهايي كه با زندگي مي سازند بازنده اند ..........زندگي را بساز ! نه اين كه با زندگي بسازي
مطمئنم با كمي فكر كردن زندگي رو مي سازي كه مي خواهي !

[آنهايي كه با زندگي مي سازند بازنده اند ..........زندگي را بساز ! نه اين كه با زندگي بسازي]

سلام


ما زندگی می کنیم اینجا؟!!!

راستی اونجا حقوق هم مشخصه اما...
آره آفریقای که من ازش گفتم وضعیت واقعا اسفناکی داره اما کجای زندگی اون زیباست
اصلا اینجا حتی به دید انسان هم بهش نگاه نمی کنن
جدیدا گفتند بزغاله و گوساله تازه رفتاری که می کنندبا گوساله و بزغاله هم که نمی کنند.
این دیگه مشخصه تو بازداشتگاهها چی گذشت...
نمی دونم این واقعا میشه تعریفی برای زندگی
بله مبارزه به خودی خود خوبه و ما هم ادامه میدیم اون رو اما به راستی ما اون تعاریف زندگی رو اینجا داریم؟!!!

صمدآقا . اصلاً نمي خوام نصيحتت كنم چون هم گوش تو از نصيحت پره وهم  من در حدي نيستم كه بتونم اين كار روبكنم ...اما نميدونم چرا ما همه اش طلبكار اين دنياييم ...چون ما رو به زور به دنيا آوردند؟ يا شايد بايد حقمون رو از دنيا بگيريم؟ نه!! باور كن ...همون افريقايي گرسنه و همون كسي كه تو آتيش فقر مي سوزه راهي براي زندگي كردن پيدا كرده ... اون با همه سختي ها داره زندگي ش رو مي سازه  وخيلي سرسخت تر از من وتو داره واسه زندگي اش مي جنگه ...نه من وتو كه تو رفاه وراحتي نشستيم وداريم فقط آه  و واويلا مي كنيم كه چرا گرسنه اند وچرا اينقدر ستم مي بينن...صمد جان ! ما زندگي مي كنيم چون زنده ايم چون از اين باريك راه زندگي فقط يه بار رد مي شيم ... . پس اين حرف رو حتماً درشت  رو ديوار اتاقت بنويس  كه :
آنهايي كه با زندگي مي سازند بازنده اند ..........زندگي را بساز ! نه اين كه با زندگي بسازي
مطمئنم با كمي فكر كردن زندگي رو مي سازي كه مي خواهي !

ببين صمدخان ! من نمي خوام سياسي كنم ...اصلاً سياست كه پدر ومادر نداره ...اما من ميگم زندگي كه حق ماست بايد اونجوري كه ميخوايم بگذره  .. واين جز بوسيله خودمون ممكن نيست ...... من كاري ندارم كه كي چي گفته وچه رفتاري داره نشون ميده ...اصلاً من با سياست  واينجوركارها كلاً مخالفم  وهيچوقت هم دخالت نمي كنم  ....اما من به عنوان يك انسان ! به عنوان يك موجود زنده سعني مي كنم از زندگي خودم اونقدر استفاده كنم كه وقتي خواستم بميرم حسرتي به دلم نمونده باشه اين حق منه ! نه حسرت خوردن !

سلام
آخه میدونی چیه
اینه که الان اینجا همه چیز سیاسی شده
از نگاه کردن به یه فرد تا هر چیزی که تصور شه
تا همین چند وقت ÷یش جامعه سیاست زده ای داشتیم اما الان نه
همین که ما داریم از جمع و درد و رنج هم حرف می زنیم
از مقوله ای مثل فرهنگ حرف می زنیم
از هر چیز ساده ای به حاکمیت می رسیم
یه جامعه ی تماما فاشیستی که همه چیز حتی کوچکترین روابط رو می خواد ازش سر در بیاره...

ببين صمدخان ! من نمي خوام سياسي كنم ...اصلاً سياست كه پدر ومادر نداره ...اما من ميگم زندگي كه حق ماست بايد اونجوري كه ميخوايم بگذره  .. واين جز بوسيله خودمون ممكن نيست ...... من كاري ندارم كه كي چي گفته وچه رفتاري داره نشون ميده ...اصلاً من با سياست  واينجوركارها كلاً مخالفم  وهيچوقت هم دخالت نمي كنم  ....اما من به عنوان يك انسان ! به عنوان يك موجود زنده سعني مي كنم از زندگي خودم اونقدر استفاده كنم كه وقتي خواستم بميرم حسرتي به دلم نمونده باشه اين حق منه ! نه حسرت خوردن !

من دغدغه دارم اما دغدغه ام هیچ وقت از جنس دغدغه های تعریف شده نبوده است انگار
من دغدغه ها داشته ام اما دغدغه هایم درد بود و رنج بود و هیچ وقت نتوانستم بیابم که مرا اینچنین بودن چرا؟
چرا و چراهایم و ندانمهایم مرا در خود محصور کرده اند و انگار که اصلا امیدی نیست برایشان که بشود خارجش کرد اینم وجود را

[دغدغه ...........]

دغدغه ...........

واژه ای که همه ی ما با اون سر و کار داریم .

منم هم مثل جناب صمد فکر می کنم .در رابطه با جمله ای که گفتند : من دغدغه دارم اما دغدغه ام هیچ وقت از جنس دغدغه های تعریف شده نبوده است انگار

رنگ دغدغه های من هم با همه فرق می کنه انگار .

تو این دنیا کسی رو سراغ ندارم که بی دغدغه باشه ، اما شاهد بودم که بعضی ها چه دغدغه های کوچکی دارند . و چه قدر ناشیانه از ساده ترین مشکل به عنوان دغدغه یاد می کند .

اسیریم به هزار و یک دلیل ، هزار جور بند سر راهمون قرار گرفته . هزار جور مشکل و مصیبت جلوی ما هستند .

دغدغه ی من تنها درد خودم نیست ، درد کسانی است که هر روز از کنارشون رد میشیم . بی نفاوت و عاری از هر گونه حس مسئولیتی .
گاهی با خودم می گم چرا انقدر مشکل و درد و رج وجود داره و چرا عده ای بیشتر از اون سهیم شدند. ؟

برای این سوال صد تا جواب پیدا می کنم اما اکثرا قانع نمیشم .

برای این همه آلام و غم تنها به انتظار ظهور منجی نشستم .

اما مخالفم که وجود این دغدغه های ریز و درشت رو تنها به نظام سیاسی و حاکمیت ربط بدیم .

این خودش دغدغه ی بزرگی است که میشه ازش به عنوان سطحی نگری یاد کرد .

درد و بیداد از طرف خودمون به وجود میاد .

دریغ که انسانیت و همدلی و هم دردی رو از یاد می بریم و در پی بهانه ایم .

قدم اول رو باید خودمون بر داریم ، با شرح مصیبت خوندن به هیچ نتیجه مطلوبی نمی رسیم .

باید اول از پیله ای که به دور خودمون تنیده ایم خارج بشیم تا زندگی رو زیبا بسازیم و موانع رو از سر راه برداریم .