[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  گــــفــــتــــگــــو آزاد (مدير: elena)   چشممان هیچ وقت درست نمی بیند

سلام

ما محو می شویم و خود را در نا کجاآبادی پیدا
به هر آن کجا که بنگریم چیزی به جز تاریکی در ذهنمان مجسم نمی شود
بی خود می شویم از خود و بی هدف گام می سپاریم به دیار لامنتناهی
به نمی دانمهایان افزوده می شود و انگار که اصلا دیگر هیچ چیز برایمان تعریف نمی شود
اینچنین است که دیگر نمی خواهیم هم از این وضعیت خارج شویم
چرا که می فهیم در خوشایندترین حالت ممکن به سر می بریم

چشمانم سوسو می رود و من همچنان در تاریکی فرو رفته ام
این خلسه را دوست دارم و می خوام تا انتها در آن بمانم
چشمهایم را دوباره می بندم تا شاید نوری بر آنها بتابد اما
اما نه دیگر اصلا
شعاع تاریکی همه جا را بر چشمانم می بنند و این گسترده انگار بر همه جا سایه انداخته است

سلام دوستان
از اینکه به جمع شما پیوستم خوشحالم.
امیدوارم این سعادت را داسته باشم که از وجودتان  بهره مند شوم.

و صمد جان دلمان خوش است كه ميبينيم. ميبينيم وهيچ نميگوييم. چشمان ميبينند اما دروغ ميگويند چه تلخ است

جهانمان سراسر تاريكي است و ما هم به سياهيهايش مي افزاييم
چشم بر هم كه مي نهيم تنها غبار انديشه هايمان را مي بينيم كه بي هيچ پنداري سر از ناكجا آبادي در مي آروند انگار كه اصلا هيچ وقت جهان را ناشناخته اند و ما را نيز نخواستند بدان اشنا كنند

سلام

و صمد جان دلمان خوش است كه ميبينيم. ميبينيم وهيچ نميگوييم. چشمان ميبينند اما دروغ ميگويند چه تلخ است

آري
تلخ است و اين تلخي نيز گريبانگيرمان شده است كه حتي جرا اعتراض را هم نداريم
بند بند وجودمان را صيقل داده اند و ما را به جرم ديده هايمان به ياهچاها انداخته اند

ومن هميشه ميترسيدم چشم هايم را از دست بدهم غافل از اين كه كاش بجاي داشتن دو چشم يك چشم لااقل ژاك

داشتيم . صمد جان گويا دلت خيلي پره.

ومن هميشه ميترسيدم چشم هايم را از دست بدهم غافل از اين كه كاش بجاي داشتن دو چشم يك چشم لااقل ژاك

داشتيم . صمد جان گويا دلت خيلي پره.

دلم خيلي پره؟
نمي دونم
دلم نه همه جام زخمه
اين جامعه اي كه درش زندگي مي كنيم و همه حقايق را بر چشمهايشان بسته اند
جامعه اي كه دنياي اطرافش را نمي خواد ببينيد
جامعه اي كه بر اساس نديدن هميشه دارد به عقب باز مي گرزدد
جامعه اي كه دغدغه اش از شكم خود را سر كردن فراتر نمي رود
جامعه اي كه همه چيزش بر ريا و دروغ استوار است
جامعه ...اره دلم و وجودم همه پر از زخم است و زخمي تر هستم وقتي مي بينم داريم به ويرانكده اي تبديل مي شويم كه هزاران سال طول مي كشد براي ابادي اش