[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعرهای بلند و کوتاه ( 2 )

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

بیدل و خسته در این شهرم و دلداری نیست
غم دل با که توان گفت که غمخواری نیست
شب به بالین من خسته به غیر ازغم دوست
ز آشنایان کهن یار و پرستاری نیست
یارب این شهر چه شهریست که صد یوسف
 دل به کلافی بفروشیم و خریداری نیست
فکر بهبود خود ای دل بکن از جای دگر
کاندر این شهر طبیب دل بیماری نیست

[بیا تا قدر یکدیگر بدانیم شما اجازه ديدن اين عکس را نداريد .لطفا ابتدا در انجمن ثبت نام و يا به انجمن وارد شويد . که تا نا گه زیکدیگر نمانیم]

صلاح کار کجا و من خراب کجا       
ببین تفاوت ره کز کجاست تا به کجا
دلم ز صومعه بگرفت و خرقه سالوس
کجاست دیر مغان و شراب ناب کجا
چه نسبت است به رندی صلاح و تقوا را
سماع وعظ کجا نغمه رباب کجا
ز روی دوست دل دشمنان چه دریابد
چراغ مرده کجا شمع آفتاب کجا
چو کحل بینش ما خاک آستان شماست
کجا رویم بفرما از این جناب کجا
مبین به سیب زنخدان که چاه در راه است
کجا همی‌روی ای دل بدین شتاب کجا
بشد که یاد خوشش باد روزگار وصال
خود آن کرشمه کجا رفت و آن عتاب کجا
قرار و خواب ز حافظ طمع مدار ای دوست
قرار چیست صبوری کدام و خواب کجا

[گریه نمی‌كنم، نه این‌كه سنگمگریه غرورم رو به هم می‌زنهمرد برای هضم دلتنگیاشگریه نمی‌كنه، قدم می‌زنهگریه نمی‌كنم، نه این‌كه خوبمنه این‌كه دردی نیست، نه این‌كه شادمیه اتفاق نصفه ـ نیمه‌ام كه، یهو میون زندگی افتادمیه ماجرای تلخ ناگزیرمیه كهكشونم، ولی بی‌ستارهیك قهوه كه هرچی شكر بریزیبازم همون تلخی ناب رو دارهاگر یكی باشه مَنو بفهمهبراش غرورم رو به هم می‌زنمگریه كه سهله، زیر چتر شونه‌شتا آخر دنیا قدم می‌زنم]

گریه نمی‌كنم، نه این‌كه سنگم

گریه غرورم رو به هم می‌زنه

مرد برای هضم دلتنگیاش

گریه نمی‌كنه، قدم می‌زنه

گریه نمی‌كنم، نه این‌كه خوبم

نه این‌كه دردی نیست، نه این‌كه شادم

یه اتفاق نصفه ـ نیمه‌ام كه،

یهو میون زندگی افتادم

یه ماجرای تلخ ناگزیرم

یه كهكشونم، ولی بی‌ستاره

یك قهوه كه هرچی شكر بریزی

بازم همون تلخی ناب رو داره

اگر یكی باشه مَنو بفهمه

براش غرورم رو به هم می‌زنم

گریه كه سهله، زیر چتر شونه‌ش

تا آخر دنیا قدم می‌زنم

یک شبی مجنون نمازش را شکست
بی وضو در کوچه لیلا نشست
عشق آن شب مست مستش کرده بود
فارغ از جام الستش کرده بود
سجده ای زد بر لب درگاه او
پر ز لیلا شد دل پر آه او
گفت یا رب از چه خوارم کرده ای
بر صلیب عشق دارم کرده ای
جام لیلا را به دستم داده ای
وندر این بازی شکستم داده ای
نشتر عشقش به جانم میزنی
دردم از لیلاست آنم میزنی
خسته ام زین عشق مجنونم مکن
من که مجنونم تو مجنونم مکن
مرد این بازی دگر من نیستم
این تو و لیلای تو من نیستم
گفت ای دیوانه لیلایت منم
در رگ پیدا و پنهانت منم
سالها با جور لیلا ساختی
من کنارت بودم و نشناختی
عشق لیلا در دلت انداختم
صد قمار عشق یکجا باختم
کردمت آواره صحرا نشد
گفتم عاقل میشوی اما نشد
سوختم در حسرت یک یا ربت
غیر لیلا برنیامد از لبت
روز و شب او را صدا کردی ولی
دیدم امشب با منی گفتم بلی
مطمئن بودم به من سر میزنی
بر حریم خانه ام در میزنی
حال این لیلا که خوارت کرده بود
درس عشقش بیقرارت کرده بود
مرد راهم باش تا شاهت کنم
صد چو لیلا کشته در راهت کنم

روزگار چون گرگ پیری پر بلاست / طعمه اش واماندگان از گله هاست / دوری از یاران مکن ای باوفا / گرگ دوران در کف این لحظه هاست .

[/color] [/b]

دل ز تن بردی و در جانی هنوز / دردها دارم تو درمانی هنوز / ملک دل کردی خراب از تیغ ناز / اندر این ویرانه سالاری هنوز .

دگر عاشق نخواهم شد که معشوقان جفا کارند / روم کنجی ز میخانه که می نوشان وفا دارند

چو گل های شقایق داغدارم / بیا پروانه شو بنشین کنارم / بزن مرهم به زخم قلبم ای دوست / که خنجر خورده ی این روزگارم

[تاکی به تمنای وصال تو یگانه اشکم شود از هر مژه چون سیل روانهخواهد به سر آید، شب هجران تو یانه؟ ای تیر غمت را دل عشاق نشانه جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانهرفتم به در صومعهٔ عابد و زاهد دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجددر میکده رهبانم و در صومعه عابد گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانهروزی که برفتند حریفان پی هر کار زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمارمن یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار او خانه همی جوید و من صاحب خانههر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تودر میکده و دیر که جانانه تویی تو مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانهبلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید پروانه در آتش شد و اسرار عیان دیدعارف صفت روی تو در پیر و جوان دید یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید دیوانه منم من که روم خانه به خانهعاقل به قوانین خرد راه تو پوید دیوانه برون از همه آیین تو جویدتا غنچهٔ بشکفتهٔ این باغ که بوید هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانهبیچاره بهائی که دلش زار غم توست هر چند که عاصی است ز خیل خدم توستامید وی از عاطفت دم به دم توست تقصیر خیالی به امید کرم توست یعنی که گنه را به از این نیست بهانه]

تاکی به تمنای وصال تو یگانه                                      اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه

خواهد به سر آید، شب هجران تو یانه؟                        ای تیر غمت را دل عشاق نشانه

                                        جمعی به تو مشغول و تو غایب ز میانه

رفتم به در صومعهٔ عابد و زاهد                                  دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد

در میکده رهبانم و در صومعه عابد                             گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد

                                   یعنی که تو را می‌طلبم خانه به خانه

روزی که برفتند حریفان پی هر کار                            زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار

من یار طلب کردم و او جلوه‌گه یار                            حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار

                                      او خانه همی جوید و من صاحب خانه

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو                       هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو

در میکده و دیر که جانانه تویی تو                            مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو

                                  مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید                   پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید

عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید                     یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید

                                   دیوانه منم من که روم خانه به خانه

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید                             دیوانه برون از همه آیین تو جوید

تا غنچهٔ بشکفتهٔ این باغ که بوید                        هر کس به زبانی صفت حمد تو گوید

                                  بلبل به غزلخوانی و قمری به ترانه

بیچاره بهائی که دلش زار غم توست                  هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست

امید وی از عاطفت دم به دم توست                   تقصیر خیالی به امید کرم توست

                                    یعنی که گنه را به از این نیست بهانه

[عشق]

میخوام بگم دوست دارم سه جوری/عاشقتم دیوونتم یه جوری

عشق منی جون منی که دوری/چطور بگم  I love you چه جوری

تا شکوفه‌یِ سرخِ يک پيراهن
به آيدا
۱۳۴۳

سنگ می‌کشم بر دوش،
سنگِ الفاظ
سنگِ قوافی را.
و از عرق‌ريزانِ غروب، که شب را
 در گودِ تاريک‌اش
  می‌کند بيدار،

و قيراندود می‌شود رنگ
در نابينايی‌یِ تابوت،
و بی‌نفس‌می‌ماند آهنگ
از هراسِ انفجارِ سکوت،

 

 

من کارمی‌کنم
  کارمی‌کنم
    کار
و از سنگِ الفاظ
  برمی‌افرازم
استوار
  ديوار،

تا بامِ شعرم را بر آن نهم
تا در آن بنشينم
در آن زندانی شوم...

 

من چنين‌ام، احمق‌ام شايد!
 

که می‌داند
  که من بايد

سنگ‌هایِ زندان‌ام را به‌دوش‌کشم
به‌سانِ فرزندِ مريم که صليب‌اش را،

 

و نه به‌سانِ شما
 

که دسته‌یِ شلاقِ دژخيم‌ِتان را می‌تراشيد
  از استخوانِ برادرِتان
و رشته‌یِ تازيانه‌یِ جلادِتان را می‌بافيد
  از گيسوانِ خواهرِتان

و نگين به دسته‌یِ شلاقِ خودکامه‌گان می‌نشانيد
از دندان‌هایِ شکسته‌یِ پدرِتان!

 


 

و من سنگ‌هایِ گرانِ قوافی را بردوش‌می‌برم
 و در زندانِ شعر
  محبوس‌می‌کنم خود را
به‌سانِ تصويری که در چارچوب‌اش
  در زندانِ قاب‌اش.

 

 

و ای بسا
  که تصويری کودن
    از انسانی ناپخته
از منِ ساليانِ گذشته
  گم‌گشته
که نگاهِ خُردسالِ مرا دارد
  در چشمان‌اش،

و منِ کهنه‌تر به‌جانهاده‌است
 

تبسمِ خود را
  بر لبان‌اش،

و نگاهِ امروزِ من بر آن چنان است
که پشيمانی
به گناهان‌اش!

 

تصويری بی‌شباهت
که اگر فراموش‌می‌کرد لب‌خندش را

 

و اگر کاويده‌می‌شد گونه‌های‌اش
  به جست‌وجویِ زنده‌گی

و اگر شيار برمی‌داشت پيشانی‌اش
از عبورِ زمان‌هایِ زنجيرشده با زنجيرِ برده‌گی
می‌شد من!

 

می‌شد من
عيناً!

می‌شد من که سنگ‌هایِ زندان‌ام را بردوش
می‌کشم خاموش،
و محبوس‌می‌کنم تلاشِ روح‌ام را
در چارديوارِ الفاظی که
 

می‌ترکد سکوت‌ِشان
  در خلاءِ آهنگ‌ها
که می‌کاود بی‌نگاهِ چشم‌ِشان
  در کويرِ رنگ‌ها...

 

می‌شد من
عيناً!

می‌شد من که لب‌خنده‌ام را ازيادبرده‌ام،
و اينک گونه‌ام...
و اينک پيشانی‌ام...


 

چنين‌ام من
ــزندانی‌یِ ديوارهایِ خوش‌آهنگِ الفاظِ بی‌زبان‌ــ
چنين‌ام من!
تصويرم را در قاب‌اش محبوس‌کرده‌ام
و نام‌ام را در شعرم
و پای‌ام را در زنجيرِ زن‌ام
و فردای‌ام را در خويشتنِ فرزندم
و دل‌ام را در چنگِ شما...
 

در چنگِ هم‌تلاشیِ با شما
  که خونِ گرم‌ِتان را
به سربازانِ جوخه‌یِ اعدام
  می‌نوشانيد

که از سرما می‌لرزند
و نگاه‌ِشان
انجمادِ يک حماقت است.

 

شما
که در تلاشِ شکستنِ ديوارهایِ دخمه‌یِ اکنونِ خويش‌ايد
 

و تکيه‌می‌دهيد از سرِ اطمينان
  بر آرنج

مِجری‌یِ عاجِ جمجمه‌تان را
و از دريچه‌یِ رنج
چشم‌اندازِ طعمِ کاخِ روشنِ فرداتان را
در مذاقِ حماسه‌یِ تلاش‌ِتان مزمزه‌می‌کنيد.

 

شما...

و من...

شما و من
و نه آن ديگران که می‌سازند
 

دشنه
  برایِ جگرِشان
زندان
  برایِ پيکرِشان
رشته
  برایِ گردن‌ِشان.

 

و نه آن ديگرتران
که کوره‌یِ دژخيمِ شما را می‌تابانند
با هيمه‌یِ باغِ من
و نانِ جلادِ مرا برشته‌می‌کنند
در خاکسترِ زادورودِ شما.


 

و فردا که فروشدم در خاکِ خون‌آلودِ تب‌دار،
تصويرِ مرا به‌زيرآريد از ديوار
از ديوارِ خانه‌ام.
تصويری کودن را که می‌خندد
در تاريکی‌ها و در شکست‌ها
به زنجيرها و به دست‌ها.
 

و بگوييدش:  
  « تصويرِ بی‌شباهت!
    به چه خنديده‌ای؟»
و بياويزيدش
  ديگر بار

واژگونه
رو به ديوار!

 

و من هم‌چنان می‌روم
با شما و برایِ شما
ــبرایِ شما که اين‌گونه دوستارِتان هستم.ــ
و آينده‌ام را چون گذشته می‌روم سنگ‌بردوش:
سنگِ الفاظ
سنگِ قوافی،
تا زندانی بسازم و در آن محبوس‌بمانم:
زندانِ دوست‌داشتن.

دوست‌داشتنِ مردان
و زنان

 

دوست داشتنِ نی‌لبک‌ها
  سگ‌ها
    و چوپانان

 

دوست‌داشتنِ چشم‌به‌راهی،
 

و ضرب‌انگشتِ بلورِ باران
  بر شيشه‌یِ پنجره

 

 

دوست‌داشتنِ کارخانه‌ها
  مشت‌ها
    تفنگ‌ها

 

دوست‌داشتنِ نقشه‌یِ يابو
با مدارِ دنده‌های‌اش
با کوه‌هایِ خاصره‌اش،
و شطِّ تازيانه
با آبِ سرخ‌اش

 

دوست‌داشتنِ اشکِ تو
  برگونه‌یِ من
و سُرورِ من
  بر لب‌خندِ تو

 

دوست‌داشتنِ شوکه‌ها
گزنه‌ها و آويشنِ وحشی،
و خونِ سبزِ کلروفيل
بر زخمِ برگِ لگدشده

دوست‌داشتنِ بلوغِ شهر
و عشق‌اش

دوست‌داشتنِ سايه‌یِ ديوارِ تابستان
 

و زانوهایِ بيکاری
  در بغل

 

دوست‌داشتنِ جِقّه
وقتی که با آن غبار از کفش بسترند
و کلاه‌خود
وقتی که در آن دستمال بشويند

دوست‌داشتنِ شالی‌زارها
پاها و
زالوها

دوست‌داشتنِ پيری‌یِ سگ‌ها
و التماسِ نگاه‌ِشان
و درگاهِ دکّه‌یِ قصابان،
تيپاخوردن
و بر ساحلِ دور افتاده‌یِ استخوان
 

از عطشِ گرسنه‌گی
  مردن

 

دوست‌داشتنِ غروب
با شنگرفِ ابرهای‌اش،
و بویِ رمه در کوچه‌هایِ بيد

دوست‌داشتنِ کارگاهِ قالی‌بافی
زمزمه‌یِ خاموشِ رنگ‌ها
تپشِ خونِ پشم در رگ‌هایِ گِرِه
و جان‌هایِ نازنينِ انگشت
که پامال‌می‌شوند

دوست‌داشتنِ پاييز
با سرب‌رنگی‌یِ آسمان‌اش

دوست‌داشتنِ زنانِ پياده‌رو
خانه‌شان
عشق‌ِشان
شرم‌ِشان

 

دوست‌داشتنِ کينه‌ها
  دشنه‌ها
    و فرداها

 

دوست‌داشتنِ شتابِ بشکه‌هایِ خالی‌یِ تُندر
بر شيبِ سنگ‌فرشِ آسمان

دوست‌داشتنِ بویِ شورِ آسمانِ بندر
پروازِ اردک‌ها
فانوسِ قايق‌ها
و بلورِ سبزرنگِ موج
با چشمانِ شب‌چراغ‌اش

دوست‌داشتنِ درو
و داس‌هایِ زمزمه

دوست‌داشتنِ فريادهایِ ديگر

دوست‌داشتنِ لاشه‌یِ گوسفند
بر چنگکِ مردکِ گوشت‌فروش
 

که بی‌خريدار می‌ماند
  می‌گندد
    می‌پوسد

 

دوست‌داشتن قرمزی‌یِ ماهی‌ها
در حوضِ کاشی

دوست‌داشتنِ شتاب
و تامل

دوست‌داشتنِ مردم
 

که می‌ميرند
  آب‌می‌شوند

و در خاکِ خشکِ بی‌روح

 

 

دسته دسته
  گروه گروه
    انبوه انبوه
فرومی‌روند
  فرومی‌روند
    و فرو
      می‌روند

 

دوست‌داشتنِ سکوت و زمزمه و فرياد

دوست‌داشتنِ زندانِ شعر
 

با زنجيرهایِ گران‌اش:  
  ــ زنجيرِ الفاظ
    زنجيرِ قوافی...

 


 

و من هم‌چنان می‌روم:
در زندانی که با خويش
در زنجيری که با پای
در شتابی که با چشم
در يقينی که با فتحِ من می‌رود دوش‌بادوش
از غنچه‌یِ لب‌خندِ تصويرِ کودنی که بر ديوارِ ديروز
 تا شکوفه‌یِ سرخِ يک پيراهن
  بر بوته‌یِ يک اعدام:

تا فردا!

 


 

چنين‌ام من:
قلعه‌نشينِ حماسه‌هایِ پر از تکبر
 سُم‌ضربه‌یِ پرغرورِ اسبِ وحشی‌یِ خشم
  بر سنگ‌فرشِ کوچه‌یِ تقدير

 

 

کلمه‌یِ وزشی
  در توفانِ سرودِ بزرگِ يک تاريخ
محبوسی
  در زندانِ يک کينه
برقی
  در دشنه‌یِ يک انتقام

و شکوفه‌یِ سرخِ پيراهنی
در کنارِ راهِ فردایِ برده‌گانِ امروز.

 

مهرماهِ ۱۳۲۹

                                                                     Next  Poem >>

شبانه
۱
يه شبِ مهتاب
ماه مياد تو خواب
منو می‌بره
کوچه به کوچه
باغِ انگوری
باغِ آلوچه
دره به دره
صحرا به صحرا
اون جا که شبا
پشتِ بيشه‌ها
يِه پری مياد
ترسون و لرزون
پاشو ميذاره
تو آبِ چشمه
شونه‌می‌کنه
مویِ پريشون...

 

۲
يِه شبِ مهتاب
ماه مياد تو خواب
منو می‌بره
تهِ اون دره
اون‌جا که شبا
يکه و تنها
تک‌درختِ بيد
شاد و پُراميد
می‌کنه به‌ناز
دسّشو دراز
که يه ستاره
بچکه مثِ
يه چيکه بارون
به جایِ ميوه‌ش
نوکِ يه شاخه‌ش
بشه آويزون...

 

۳
يه شبِ مهتاب
ماه مياد تو خواب
منو می‌بره
از تویِ زندون
مثِ شب‌پره
با خودش بيرون،
می‌بره اون‌جا
که شبِ سيا
تا دمِ سحر
شهيدایِ شهر
با فانوسِ خون
جار می‌کشن
تو خيابونا
سرِ ميدونا:

 

«ــ عمو يادگار!
  مردِ کينه‌دار!
  مستی يا هشيار
  خوابی يا بيدار؟»

 
مستيم و هشيار
شهيدایِ شهر!
خوابيم و بيدار
شهيدایِ شهر!
آخرش يه شب
ماه مياد بيرون،
از سرِ اون کوه
بالایِ دره
رویِ اين ميدون
رد می‌شه خندون

يه شب ماه مياد
يه شب ماه مياد

مِه
بيابان را، سراسر، مه گرفته‌ست.
چراغِ قريه پنهان است
موجی گرم در خونِ بيابان است
 بيابان، خسته
  لب‌بسته
    نفس‌بشکسته
      در هذيانِ گرمِ مه، عرق‌می‌ريزدش آهسته
        از هر بند.

 

 «ــ بيابان را سراسر مه گرفته‌ست. [می‌گويد به خود، عابر]
  سگانِ قريه خاموش‌اند.
  در شولایِ مه پنهان، به خانه می‌رسم. گُل‌کو نمی‌داند. مرا ناگاه در درگاه می‌بيند. به چشم‌اش قطره‌اشکی بر لب‌اش لب‌خند، خواهد گفت:
«ــ بيابان را سراسر مه گرفته‌ست... با خود فکرمی‌کردم که مه گر هم‌چنان تا صبح می‌پاييد مردانِ جسور از خفيه‌گاهِ خود به ديدارِ عزيزان بازمی‌گشتند.»

 

 بيابان را
  سراسر
    مه گرفته‌ست.

چراغِ قريه پنهان است، موجی گرم در خونِ بيابان است.
 

بيابان، خسته لب‌بسته نفس‌بشکسته در هذيانِ گرمِ مه
  عرق‌می‌ريزدش آهسته از هر بند...

۱۳۳۲

عشقِ عمومی
اشک رازی‌ست
لب‌خند رازی‌ست
عشق رازی‌ست
اشکِ آن شب لب‌خندِ عشق‌ام بود.

 

قصه نيستم که بگويی
نغمه نيستم که بخوانی
صدا نيستم که بشنوی
يا چيزی چنان که ببينی
يا چيزی چنان که بدانی...
من دردِ مشترک‌ام
مرا فرياد کن.

 

درخت با جنگل سخن‌می‌گويد
علف با صحرا
ستاره با کهـکشان
و من با تو سخن‌می‌گويم
نام‌ات را به من بگو
دست‌ات را به من بده
حرف‌ات را به من بگو
قلب‌ات را به من بده
من ريشه‌هایِ تو را دريافته‌ام
با لبان‌ات برایِ همه لب‌ها سخن گفته‌ام
و دست‌های‌ات با دستانِ من آشناست.

در خلوتِ روشن با تو گريسته‌ام
برایِ خاطرِ زنده‌گان،
و در گورستانِ تاريک با تو خوانده‌ام
زيباترينِ سرودها را
زيرا که مرده‌گانِ اين سال
عاشق‌ترينِ زنده‌گان بوده‌اند.


 

دست‌ات را به من بده
دست‌هایِ تو با من آشناست
ای ديريافته با تو سخن‌می‌گويم
به‌سانِ ابر که با توفان
به‌سانِ علف که با صحرا
به‌سانِ باران که با دريا
به‌سانِ پرنده که با بهار
به‌سانِ درخت که با جنگل سخن‌می‌گويد
زيرا که من
ريشه‌هایِ تو را دريافته‌ام
زيرا که صدایِ من
با صدایِ تو آشناست.

[مرغِ باران]

مرغِ باران


در تلاشِ شب که ابرِ تيره می‌بارد
رویِ دريایِ هراس‌انگيز
وز فرازِ برجِ باراندازِ خلوت مرغِ باران می‌کشد فريادِ خشم‌آميز

و سرودِ سرد و پُرتوفانِ دريایِ حماسه‌خوان گرفته اوج
می‌زند بالایِ هر بام و سرايی موج

و عبوسِ ظلمتِ خيسِ شبِ مغموم
ثقلِ ناهنجارِ خود را بر سکوتِ بندرِ خاموش می‌ريزدــ

 

می‌کشد ديوانه‌واری
  در چنين هنگامه
    رویِ گام‌هایِ کُند و سنگين‌اش

پيکری افسرده را خاموش.

 

مرغِ باران می‌کشد فرياد دائم:

         ــ عابر! ای عابر!
    جامه‌ات خيس آمد از باران.
    نيست‌ات آهنگِ خفتن
    يا نشستن در برِ ياران؟...

 

ابر می‌گريد
باد می‌گردد
و به زيرِ لب چنين می‌گويد عابر:

 

         ــ آه!
    رفته‌اند از من همه بيگانه‌خو با من...
    من به هذيانِ تبِ رويایِ خود دارم
    گفتگو با يارِ ديگرسان
    کاين عطش جز با تلاشِ بوسه‌یِ خونينِ او درمان‌نمی‌گيرد.

 


 

اندر آن هنگامه کاندر بندرِ مغلوب
باد می‌غلتد درونِ بسترِ ظلمت
ابر می‌غرد وز او هر چيز می‌ماند به ره منکوب،
مرغِ باران می‌زند فرياد:
 

         ــ عابر! در شبی اين‌گونه توفانی
    گوشه‌یِ گرمی نمی‌جويی؟
    يا بدين پرسنده‌یِ دل‌سوز
    پاسخِ سردی نمی‌گويی؟

 

ابر می‌گريد
باد می‌گردد
و به خود اين‌گونه در نجوایِ خاموش است عابر:

 

         ــ خانه‌ام، افسوس!
    بی‌چراغ و آتشی آن‌سان که من خواهم، خموش و سرد و تاريک است.

 


 

رعد می‌ترکد به ‌خنده ‌ازپس‌ِ نجوایِ‌ آرامی‌ که ‌دارد با شب‌ِ چرکين
وز پسِ نجوایِ آرام‌اش
سردخندی غم‌زده، دزدانه، از او بر لبِ شب می‌گريزد
می‌زند شب با غم‌اش لبخند...
مرغِ باران می‌دهد آواز:

 

         ــ ای شب‌گرد!
    از چنين بی‌نقشه‌رفتن تن نفرسودت؟

 

ابر می‌گريد
باد می‌گردد
و به خود اين‌گونه نجوامی‌کند عابر:

 

         ــ با چنين هر در زدن، هر گوشه گرديدن،
    در شبی که‌ش وهم از پستانِ چونان قير نوشد زهر،
    ره‌گذارِ مقصدِ فردایِ خويش‌ام من...
    ورنه در اين‌گونه شب اين‌گونه باران اين‌چنين توفان
    که تواندداشت منظوری که سودی در نظر با آن نبنددنقش؟
    مرغِ مسکين! زنده‌گی زيباست
    خورد و خفتی نيست بی‌مقصود
    می‌توان هرگونه کشتی راند بر دريا:
    می‌توان مستانه در مهتاب با ياری بلم بر خلوتِ آرامِ دريا راند
    می‌توان زيرِ نگاهِ ماه با آوازِ قايق‌ران سه‌تاری زد لبی بوسيد.
    ليکن آن شب‌خيزِ تن‌پولاد ماهی‌گير
    که به زير چشمِ توفان برمی‌افرازد شراعِ کشتیِ خود را
    در نشيبِ پرت‌گاهِ مظلمِ خيزاب‌هایِ هايلِ دريا
    تا بگيرد زاد و رودِ زنده‌گی را از دهانِ مرگ،
    مانده با دندان‌اش آيا طعمِ ديگرسان
    از تلاشِ بوسه‌يی خونين
    که به گرماگرمِ وصلی کوته و پردرد
    بر لبانِ زنده‌گی داده‌است؟
 
    مرغِ مسکين! زنده‌گی زيباست...
    من درين گودِ سياه و سرد و توفانی نظر با جست‌وجویِ گوهری دارم
    تارکِ زيبایِ صبحِ روشنِ فردایِ خود را تا بدان گوهر بيارايم.
    مرغِ مسکين! زنده‌گی، بی‌گوهری اين‌گونه، نازيباست!

 

اندر آن سرمایِ تاريکی
که چراغِ مردِ قايق‌چی به پشتِ پنجره افسرده می‌ماند
و سياهی می‌مکد هر نور را در بطنِ هر فانوس
وز ملالی گنگ
 دريا
  در تبِ هذيانی‌اش
    با خويش می‌پيچد،

وز هراسی کور
 

پنهان‌می‌شود
  در بسترِ شب
    باد،

وز نشاطی مست
 

رعد
  از خنده می‌ترکد

وز نهيبی سخت
 

ابرِ خسته
  می‌گريد،ــ

 

در پناهِ قايقی وارون پیِ تعمير بر ساحل
بينِ جمعی گفتگوشان گرم
شمعِ خردی شعله‌اش بر فرق می‌لرزد.

ابر می‌گريد
باد می‌گردد

 

وندرين هنگامه
  رویِ گام‌هایِ کُند و سنگين‌اش

باز می‌اِستد ز راه‌اش مرد،
 

وز گلو می‌خواند آوازی که
  ماهی‌خوار می‌خواند
    شباهنگام
      آن آواز
        بر دريا

پس ، به زيرِ قايقِ وارون
با تلاش‌اش از پیِ بِه‌زيستن، اميد می‌تابد به چشم‌اش رنگ

 

 

می‌زند باران به انگشتِ بلورين
  ضرب
    با وارون‌شده قايق

می‌کشد دريا غريوِ خشم
 

می‌خورد شب
  بر تن
    از توفان
      به تسليمی که دارد
        مشت

 

می‌گزد بندر
با غمی انگشت.

تا دلِ شب از اميدانگيزِ يک اختر تهی‌گردد
ابر می‌گريد
باد می‌گردد...

۱۳۳۱