[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   شعرهای بلند و کوتاه ( 2 )

[هوشنگ ابتهاج نشود فاش کسی آنچه میان من و تست تا اشاراتِ نـظر، نامه رسان من و تست گوش کن ! با لب خاموش سخن می گویم پاسخم گو به نگاهی که زبان من و تست روزگاری شد و کس مردِ رهِ عشق ندید حالیا چشمِ جهانی نگران من و تست گرچه در خلوتِ رازِ دل ما کس نرسید همه جا زمزمه عشقِ نهان من و تست اینهمه قصه فردوس و تمنای بهشت گفتگویی و خیالی ز جهان من و تست نقش ما گو ننـگارند به دیباچه عقل ! هر کجا نامه عشق است ، نشان من و تست سایه ! ز آتشکدة ماست فروغ مَه و مِهر وه از این آتش روشن که به جان من و تست]

هوشنگ ابتهاج


نشود فاش کسی آنچه میان من و تست

 

 

تا اشاراتِ نـظر، نامه رسان من و تست

 

 

گوش کن ! با لب خاموش سخن می گویم

 

 

پاسخم گو به نگاهی که زبان من و تست

 

 

روزگاری شد و کس مردِ رهِ عشق ندید

 

 

حالیا چشمِ جهانی نگران من و تست

 

 

گرچه در خلوتِ رازِ دل ما کس نرسید

 

 

همه جا زمزمه عشقِ نهان من و تست

 

 

اینهمه قصه فردوس و تمنای بهشت

 

 

گفتگویی و خیالی ز جهان من و تست

 

 

نقش ما گو ننـگارند به دیباچه عقل !

 

 

هر کجا نامه عشق است ، نشان من و تست

 

 

سایه ! ز آتشکدة ماست فروغ مَه و مِهر

 

 

وه از این آتش روشن که به جان من و تست

 

[غربت دیرینه ام را با تو قسمت می کنمتا ابد با درد و رنج خویش خلوت می کنم رفتی و با رفتنت کاخ دلم ویرانه شدمن در این ویرانه ها احساس غربت میکنم]

غربت دیرینه ام را با تو قسمت می کنم
تا ابد با درد و رنج خویش خلوت می کنم
رفتی و با رفتنت کاخ دلم ویرانه شد
من در این ویرانه ها احساس غربت میکنم

[عشق]

بی تو پیمودن شب ها شدنی نیست / شبهای پر از درد که فردا شدنی نیست / گفتم که برایت بفرستم دل خود را / افسوس که چون نامه دلم تا شدنی نیست .

[به امــــید تــــو رو دیــدن چشــام رو هــم میذارمواســـــه دیدنت تــو رویااشــک دلتنگــی میبارمآرزومــــــه کـــه دوبـــارهپا بــــذاری تـــوی خوابمبگـــم آی عـــروس قصهتـــو فقط بشـــی جوابماز تو آســمون چشماتبریزی واســـم ســـتارهبشــم آســــمونی از توبگیـــــرم عــمری دوبارهبخونی واســم تو خوابمقصــه مجــــنون و لیلیمن بگـــم واست عزیزمتــــو بگــی البته خیلی!چی میشه واسم بیارییه بغــــــل گـــل شقایقیه ســــبد گـــــل محبتتا بدونم شـــدی عاشق]

به امــــید تــــو رو دیــدن



چشــام رو هــم میذارم



واســـــه دیدنت تــو رویا



اشــک دلتنگــی میبارم



آرزومــــــه کـــه دوبـــاره



پا بــــذاری تـــوی خوابم



بگـــم آی عـــروس قصه



تـــو فقط بشـــی جوابم



از تو آســمون چشمات



بریزی واســـم ســـتاره



بشــم آســــمونی از تو



بگیـــــرم عــمری دوباره



بخونی واســم تو خوابم



قصــه مجــــنون و لیلی



من بگـــم واست عزیزم



تــــو بگــی البته خیلی!



چی میشه واسم بیاری



یه بغــــــل گـــل شقایق



یه ســــبد گـــــل محبت



تا بدونم شـــدی عاشق

[عشق]

در روشنی آمدن روزگار وصل
من حرمت گل را به جهان هدیه کرده ام
 در لحظه های زندگیم زین طلسم عشق
من خاطره آن مه خود زنده کرده ام
شبها که بی نصیب گل و غافلم ز خود
در آرزوی آمدنش گریه کرده ام
 مست از می وجود گل و عاشق از امید
 جان را فدای حس چنان غمزه کرده ام
 پایان شام هجر شد آخر نصیب من
 خود را نثار لطف همان لحظه کرده ام

[" پيش از اينها..."پيش از اينها فكر مي كردم خدا خانه اي دارد كنار ابرها مثل قصر پادشاه قصه ها خشتي از الماس و خشتي از طلا پايه ها ي برجش از عاج و بلور برسر تختي نشسته با غرور ماه، برق كوچكي از تاج او هر ستاره، پولكي از تاج او اطلس پيراهن او، آسمان نقش روي دامن او، كهكشانرعد و برق شب، طنين خنده اشسيل و توفان، نعره توفنده اش دكمه پيراهن او، آفتاب برق تيغ و خنجر او، ماهتابپيش از اينها خاطرم دلگير بود از خدا، در ذهنم اين تصوير بود آن خدا بي رحم بود و خشمگين خانه اش در آسمان، دور از زمين بود، اما در ميان ما نبود مهربان و ساده و زيبا نبود در دل او دوستي جايي نداشت مهرباني هيج معنايي نداشت هرچه مي پرسيدم، از خود، از خدا از زمين، از آسمان، از ابرها زود مي گفتند: اين كار خداست پرس و جو از كار او كاري خطاست هر چه مي پرسي، جوابش آتش است آب اگر خوردي، عذابش آتش است تا ببندي چشم، كورت مي كند تا شدي نزديك، دورت مي كند كج گشودي دست، سنگت مي كند كج نهادي پاي، لنگت مي كند با همين قصه، دلم مشغول بود خوابهايم، خواب ديو و غول بود خواب مي ديدم كه غرق آتشم در دهان شعله هاي سركشم در دهان اژدهايي خشمگين برسرم باران گُرزِ آتشين محو مي شد نعره هايم، بي صدا در طنين خنده خشم خدا... نيت من، در نماز و در دعا ترس بود و وحشت از خشم خدا هر چه مي كردم، همه از ترس بود مثل از بركردن يك درس بود مثل تمرين حساب و هندسه مثل تنبيه مدير مدرسه تلخ، مثل خنده اي بي حوصله سخت، مثل حلّ صدها مسئله مثل تكليف رياضي سخت بود مثل صرف فعل ماضي سخت بود تا كه يك شب دست در دست پدر راه افتادم به قصد يك سفر در ميان راه، در يك روستا خانه اي ديديم، خوب و آشنا زود پرسيدم: پدر اينجا كجاست ؟ گفت: اينجا خانة خوب خداست ! گفت: اينجا مي شود يك لحظه ماند گوشه اي خلوت، نمازي ساده خواند باوضويي، دست و رويي تازه كرد با دل خود، گفتگويي تازه كرد گفتمش: پس آن خداي خشمگين خانه اش اينجاست ؟ اينجا، در زمين ؟ گفت: آري، خانه او بي رياست فرشهايش از گليم و بورياست مهربان و ساده و بي كينه است مثل نوري در دل آيينه است عادت او نيست خشم و دشمني نام او نور و نشانش روشني قهر او از آشتي، شيرين تر است مثل قهر مهربانِِ مادر است دوستي را دوست، معني مي دهد قهر هم با دوست، معني مي دهد هيچ كس با دشمن خود، قهر نيست قهري او هم نشان دوستي است ... تازه فهميدم خدايم، اين خداست اين خداي مهربان و آشناست دوستي، از من به من نزديكتر از رگ گردن به من نزديكترآن خداي پيش از اين را باد برد نام او را هم دلم از ياد برد آن خدا مثل خيال و خواب بود چون حبابي، نقش روي آب بود مي توانم بعد از اين، با اين خدا دوست باشم، دوست ، پاك و بي ريا مي توان با اين خدا پرواز كرد سفره دل را برايش باز كرد مي توان در باره گل حرف زد صاف و ساده مثل بلبل حرف زد چكه چكه مثل باران راز گفت با دو قطره، صدهزاران راز گفت مي توان با او صميمي حرف زد مثل ياران قديمي حرف زد مي توان تصنيفي از پرواز خواند با الفباي سكوت آواز خواند مي توان مثل علف ها حرف زد بازباني بي الفبا حرف زد مي توان در باره هر چيز گفت مي توان شعري خيال انگيز گفت مثل اين شعر روان و آشنا قيصر امين‌پور]

"  پيش از اينها..."

پيش از اينها فكر مي كردم خدا

                خانه اي دارد كنار ابرها

                    مثل قصر پادشاه قصه ها

                    خشتي از الماس و خشتي از طلا

        پايه ها ي برجش از عاج و بلور

        برسر تختي نشسته با غرور

    ماه، برق كوچكي از تاج او

    هر ستاره، پولكي از تاج او

        اطلس پيراهن او، آسمان

        نقش روي دامن او، كهكشان

رعد و برق شب، طنين خنده اش

سيل و توفان، نعره توفنده اش

                دكمه پيراهن او، آفتاب

                برق تيغ و خنجر او، ماهتاب


پيش از اينها خاطرم دلگير بود

    از خدا، در ذهنم اين تصوير بود

        آن خدا بي رحم بود و خشمگين

        خانه اش در آسمان، دور از زمين

                        بود، اما در ميان ما نبود

    مهربان و ساده و زيبا نبود

    در دل او دوستي جايي نداشت

            مهرباني هيج معنايي نداشت

            هرچه مي پرسيدم، از خود، از خدا

        از زمين، از آسمان، از ابرها

        زود مي گفتند: اين كار خداست

            پرس و جو از كار او كاري خطاست

            هر چه مي پرسي، جوابش آتش است

     آب اگر خوردي، عذابش آتش است

     تا ببندي چشم، كورت مي كند

            تا شدي نزديك، دورت مي كند

            كج گشودي دست، سنگت مي كند

            كج نهادي پاي، لنگت مي كند

 

با همين قصه، دلم مشغول بود

        خوابهايم، خواب ديو و غول بود

    خواب مي ديدم كه غرق آتشم

    در دهان شعله هاي سركشم

    در دهان اژدهايي خشمگين

            برسرم باران گُرزِ آتشين

            محو مي شد نعره هايم، بي صدا

                            در طنين خنده خشم خدا...

                                نيت من، در نماز و در دعا

    ترس بود و وحشت از خشم خدا

    هر چه مي كردم، همه از ترس بود

            مثل از بركردن يك درس بود

            مثل تمرين حساب و هندسه

            مثل تنبيه مدير مدرسه

                تلخ، مثل خنده اي بي حوصله

                سخت، مثل حلّ صدها مسئله

                    مثل تكليف رياضي سخت بود

                    مثل صرف فعل ماضي سخت بود

 

تا كه يك شب دست در دست پدر

        راه افتادم به قصد يك سفر

                در ميان راه، در يك روستا

                خانه اي ديديم، خوب و آشنا

            زود پرسيدم: پدر اينجا كجاست ؟

                گفت: اينجا خانة خوب خداست !

                گفت: اينجا مي شود يك لحظه ماند

                گوشه اي خلوت، نمازي ساده خواند

                باوضويي، دست و رويي تازه كرد

                با دل خود، گفتگويي تازه كرد

 

گفتمش: پس آن خداي خشمگين

    خانه اش اينجاست ؟ اينجا، در زمين ؟

        گفت: آري، خانه او بي رياست

        فرشهايش از گليم و بورياست

        مهربان و ساده و بي كينه است

        مثل نوري در دل آيينه است

                عادت او نيست خشم و دشمني

                نام او نور و نشانش روشني

                قهر او از آشتي، شيرين تر است

                مثل قهر مهربانِِ مادر است

 

دوستي را دوست، معني مي دهد

        قهر هم با دوست، معني مي دهد

                هيچ كس با دشمن خود، قهر نيست

                قهري او هم نشان دوستي است ...

 

تازه فهميدم خدايم، اين خداست

        اين خداي مهربان و آشناست

            دوستي، از من به من نزديكتر

            از رگ گردن به من نزديكتر


آن خداي پيش از اين را باد برد

            نام او را هم دلم از ياد برد

                آن خدا مثل خيال و خواب بود

                چون حبابي، نقش روي آب بود

                    مي توانم بعد از اين، با اين خدا

                        دوست باشم، دوست ، پاك و بي ريا

 

مي توان با اين خدا پرواز كرد

        سفره دل را برايش باز كرد

            مي توان در باره گل حرف زد

            صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

                چكه چكه مثل باران راز گفت

                با دو قطره، صدهزاران راز گفت

        مي توان با او صميمي حرف زد

        مثل ياران قديمي حرف زد

            مي توان تصنيفي از پرواز خواند

            با الفباي سكوت آواز خواند

    مي توان مثل علف ها حرف زد

    بازباني بي الفبا حرف زد

                مي توان در باره هر چيز گفت

                مي توان شعري خيال انگيز گفت

                                مثل اين شعر روان و آشنا

 

قيصر امين‌پور

[عشق]

در سرای گل فروشان گرچه گل بسیار است
چون تو گل  پیدا نمودن مشکل و دشوار است

زندگي زيبا نيست   
 زندگي زيباييست
اگه زندگي بهاره           
واسه من فرقي نداره
زندگي اسممو خط زد
 غم اومد سري به من زد
ديد برام هيچكس نمونده 
 منو تنهايي سوزونده
زندگي منو نگاه كن 
 شب بيا منو صدا كن
تو بگو برام كي مونده
آخ كه مردن خيلي خوبه

[خداوندا تویی پروردگارمهمه از توست، یارب، هرچه دارمزمین و آسمان و ماه و خورشید به چشم دل، همه آیات توحیدتو یارب، این شب و روز آفریدیتو یارب، این جهان را پروریدیسزد تنها تو را یارب! خداییچه نیکو کرده ای قدرت نماییخداوندا تویی پروردگارمهمه از توست، یارب، هرچه دارمخداوندا پناه بندگانینباشد چون تو یار مهربانیتو دادی کودکان را مهر و لبخند تو دادی مادران را مهر فرزندخداوندا همه نیکویی از توست نوازش از تو و دلجویی از توستخداوندا تویی پروردگارمهمه از توست، یارب، هرچه دارمالهی نعمتت از حَد فُزون استزبان از گفتن شُکرت زَبون استخداوندا به من منّت نهادی که در باغ محبّت راه دادیچگونه شُکر این نعمت گزارمکه در دل پرتو مِهر تو دارم]

خداوندا تویی پروردگارم
همه از توست، یارب، هرچه دارم
زمین و آسمان و ماه و خورشید
به چشم دل، همه آیات توحید
تو یارب، این شب و روز آفریدی
تو یارب، این جهان را پروریدی
سزد تنها تو را یارب! خدایی
چه نیکو کرده ای قدرت نمایی
خداوندا تویی پروردگارم
همه از توست، یارب، هرچه دارم
خداوندا پناه بندگانی
نباشد چون تو یار مهربانی
تو دادی کودکان را مهر و لبخند
تو دادی مادران را مهر فرزند
خداوندا همه نیکویی از توست
نوازش از تو و دلجویی از توست
خداوندا تویی پروردگارم
همه از توست، یارب، هرچه دارم
الهی نعمتت از حَد فُزون است
زبان از گفتن شُکرت زَبون است
خداوندا به من منّت نهادی
که در باغ محبّت راه دادی
چگونه شُکر این نعمت گزارم
که در دل پرتو مِهر تو دارم

سکوت...


يک نيمکت کنار خيابان، دوتا سکوت...

اين زندگي کشيده به اين جا چرا؟ سکوت

من را نگاه کن به تو هم فکر ميکنم

پس فکر ميکند به خودش بي صدا سکوت

اين ماجراي تلخ خيابان و عشق هاست

يک روز سرد توي خيابان دو تا سکوت

هر يک شبيه آن يکي آبي ، بنفش، سرخ

هرچند بود منشاء اين رنگ ها سکوت

در هم قدم زدند و به هم فکر   فکر   فکر

آخر رقم زدند سر آغاز را: سکوت

يک ماه بعد: هردو به هم خو گرفته اند

چون کودکي به مادر و چون کوه؛ با سکوت

ماه بعد روي پل عابري بلندـ

 من دوست دارمت         

 مثلا تا کجا؟

 سکوت

در روز هاي بعد يکي فکر ميکند:

  عشق اشتباه بوده وگر نه چرا سکوت؟

يکسال بعد: ما به هم اصلا نمي خوريم 

   يک نيمکت کنار خيابان دوتا سکوت

[عشق]

گریه کردم اشک بر داغ دلم مرحم نشد، ناله کردم ذره ای از دردهایم کم نشد، در گلستان بوی گل بسیار بوییدم ولی از هزاران گل یکی مثل تو پیدایم نشد

[عشق]

تو را در قلب شعرم میگذارم، به نام عشق آن را می نگارم، تمام حرف من در شعر این بود، تو را تا بی نهایت میدارم دوست

[فلكـ جز عشقــ محرابيـ ندارد . . .]

خواهم پريدن امشب

ديگر تحملي نيست

از آشنا بپرسيد

راز نهفته ام را

اميد روز روشن

فردا، رسيد از راه

فردا گمانم اينك در فكر يك طلوع است

خواهم پريدن امشب تا اوج يك ستاره

بي نقش مي‌شوم من، در خاطر زمانه

فردا رسيد از راه با يك طلوع ديگر

با صبحدم در آميخت پايان عمر امشب

سر داده ام من امشب

فرياد و بي نصيبي، فرهاد و بي شكيبي
 

[ما که این همه برای عشقآه و ناله ی دروغ می کنیمراستی چرا در رثای بی شمار عاشقان-که بی دریغ-خون خویش را نثار عشق می کننداز نثار یک دریغ همدریغ می کنیم؟]

ما که این همه برای عشق
آه و ناله ی دروغ می کنیم

راستی چرا
در رثای بی شمار عاشقان
-که بی دریغ-
خون خویش را نثار عشق می کنند

از نثار یک دریغ هم
دریغ می کنیم؟

[در دل همان محبت پیشینه باقی استآن آرزو که بود در این سینه باقی است باز آ و حسن جلوه ده و عرض ناز کنکان دل که بود صاف چو آیینه باقی است از ما فروتنی است، بکش تیغ انتقامبا خاطر شریفت اگر کینه باقی استنقدینه ی وفاست همان بر عیار خویشقفلی که بود بر در گنجیه باقی است]

در دل همان محبت پیشینه باقی است
آن آرزو که بود در این سینه باقی است
 
باز آ و حسن جلوه ده و عرض ناز کن
کان دل که بود صاف چو آیینه باقی است
 
از ما فروتنی است، بکش تیغ انتقام
با خاطر شریفت اگر کینه باقی است

نقدینه ی وفاست همان بر عیار خویش
قفلی که بود بر در گنجیه باقی است