[تالار گفتمان ساده دل]

تالار گفتمان ساده دل  منطقه آزاد  عمومی  ادبـــی - مــذهــبــی   تذکری به خودم

[اینجا آیاتی ست،اشعاریست ،جملاتی ست، سخنانی ست ،نه فقط سخنان بزرگان هر سخنی که بزرگ باشد......نشانه هایست همه و همه تذکری به خودم........ م(محمد):اینها جملاتی ست از خودم به خودم....بعضی مفاهیم چون سرنوشت است. تنها کسانی را درست می آزماید که به آن اعتقاد راسخ دارند. سخت جفا که می کند، آخر وفا می کند. منزل به منزل می برد، نومید می کند، ایمان و عقیده ات را متزلزل می کند، ولی در آن لحظه ی آخر، در آن نقطه ای که آدم همه چیزش را از دست می دهد و به صفر می رسد، دست تو را می گیرد. دوباره به ورطه ی اعتقاد می کشد ...بعضی مفاهیم امّا مانند عشق است. هرگز وفا نمی کند!، مخصوصا به کسانی که با آن زندگی می کنند .. دلبری می کند، روی خوش نشان می دهد، اما میان راه زمین می زند و درمانده می گذاردت .. اینست که عشق از همه ی انقلاب های تاریخ جفاکارتر است، تنها فرزندان خودش را می خورد و نه دیگران را ...مرحوم دهخدا در امثال و حکم نوشته است که " مِلک مرد است اگر صاحبش مرد باشد " .. یعنی با سرمایه ات اگر زمین بخری، گرچه ممکن است در طول زمان قیمتش بشکند، نزول کند یا هرچه ازین دست، ولی با کمی صبر حتما زمانی زمینت به قیمتی می رسد که منفعت می کنی ... با این تعریف، باید نوشت که " سرنوشت مرد است اگر صاحبش مرد باشد .. ولی عشق ذاتاً همیشه نامرد است ! ".. حالا در اوج این نامَردی و نامُرادی، مرد آنست که بنویسد : به نامردی قسم/ نامردِ نامردم/ اگر از عشق/ دست بردارم ...]

اینجا آیاتی ست،اشعاریست ،جملاتی ست، سخنانی ست  ،نه فقط سخنان بزرگان هر سخنی که بزرگ باشد......نشانه هایست همه و همه تذکری به خودم........

م(محمد):اینها جملاتی ست از خودم به خودم....

بعضی مفاهیم چون سرنوشت است. تنها کسانی را درست می آزماید که به آن اعتقاد راسخ دارند. سخت جفا که می کند، آخر وفا می کند. منزل به منزل می برد، نومید می کند، ایمان و عقیده ات را متزلزل می کند، ولی در آن لحظه ی آخر، در آن نقطه ای که آدم همه چیزش را از دست می دهد و به صفر می رسد، دست تو را می گیرد. دوباره به ورطه ی اعتقاد می کشد ...

بعضی مفاهیم امّا مانند عشق است. هرگز وفا نمی کند!، مخصوصا به کسانی که با آن زندگی می کنند .. دلبری می کند، روی خوش نشان می دهد، اما میان راه زمین می زند و درمانده می گذاردت .. اینست که عشق از همه ی انقلاب های تاریخ جفاکارتر است، تنها فرزندان خودش را می خورد و نه دیگران را ...

مرحوم دهخدا در امثال و حکم نوشته است که " مِلک مرد است اگر صاحبش مرد باشد " .. یعنی با سرمایه ات اگر زمین بخری، گرچه ممکن است در طول زمان قیمتش بشکند، نزول کند یا هرچه ازین دست، ولی با کمی صبر حتما زمانی زمینت به قیمتی می رسد که منفعت می کنی ... با این تعریف، باید نوشت که " سرنوشت مرد است اگر صاحبش مرد باشد .. ولی عشق ذاتاً همیشه نامرد است ! "..

حالا در اوج این نامَردی و نامُرادی، مرد آنست که بنویسد :

به نامردی قسم/ نامردِ نامردم/ اگر از عشق/ دست بردارم ...

 

[دل من ای دل هرزه پرستم غرورم را به دست تو شکستم خودم می دانم ای مغرور ولگرد تو آخر کار خواهی داد دستم..." الهی .. همه به تن غریبند و من به جان و دل غریب ... همه در سفر غریبند و من در خضر غریب .. الهی هر بیماری را شفا از طبیب و من بیمار از طبیبم .. و هر که را از قسمت نصیبی و من بی نصیبم .. هر دلشده ای با یاری و غم گساری و من بی یار و غمینم .. "مناجات نامه ی خواجه عبدلله انصاری ..]

دل من ای دل هرزه پرستم

 غرورم را به دست تو شکستم

 خودم می دانم ای مغرور ولگرد

 تو آخر کار خواهی داد دستم...



" الهی .. همه به تن غریبند و من به جان و دل غریب ... همه در سفر غریبند و من در خضر غریب .. الهی هر بیماری را شفا از طبیب و من بیمار از طبیبم .. و هر که را از قسمت نصیبی و من بی نصیبم .. هر دلشده ای با یاری و غم گساری و

من بی یار و غمینم .. "

مناجات نامه ی خواجه عبدلله انصاری ..


آخر من از گیسوی تو خود را بیاویزم به دار  ....

[" دختران شهر به روستا فکر می کنند دختران روستا در آرزوی شهر می میرند مردان کوچک به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند مردان بزرگ در آرزوی آرامش مردان کوچک می میرند ... کدام پل در کدام جای جهان شکسته است که هیچکس به خانه اش نمی رسد ؟ .. "---------------------------------------------------------------------به صحرا شدم، عشق باریده بود و زمین تر شده، و چنان‌که پای مَرد به گل‌زار فرو شود، پای من به عشق فرو می شد ... بايزيد بسطامی ..]

" دختران شهر

         به روستا فکر می کنند

  دختران روستا

        در آرزوی شهر می میرند

  مردان کوچک

        به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند

   مردان بزرگ

         در آرزوی آرامش مردان کوچک

                                                می میرند ...

   کدام پل

    در کدام جای جهان

               شکسته است

                 که هیچکس به خانه اش نمی رسد ؟ .. "

---------------------------------------------------------------------
به صحرا شدم،

             عشق باریده بود و زمین تر شده،

               و چنان‌که پای مَرد به گل‌زار فرو شود،

                              پای من به عشق فرو می شد ...

          بايزيد بسطامی ..

[هليا ! يک سنگ بر پيشانیِ سنگیِ کوه خورد. کوه خنديد و سنگ شکست. يک روز،کوه می شکند. خواهی ديد ...نادر ابراهيمی..م: "بالعدل قامت السماوات و الارض" "اسمان ها و زمین بر اساس عدل برافراشته شده اند."- قرآن--------------------------------ـ هر بار که چشم من و عرفی به هم افتاد بر هم نگريستيم و گريستيم و گذشتيم ... «عرفی شيرازی»]

هليا ! يک سنگ بر پيشانیِ سنگیِ کوه خورد.

 کوه خنديد و سنگ شکست.


يک روز،

کوه می شکند. خواهی ديد ...

نادر ابراهيمی

..

م: "بالعدل قامت السماوات و الارض"   "اسمان ها و زمین بر اساس عدل برافراشته شده اند."- قرآن
--------------------------------

ـ هر بار که چشم من و عرفی به هم افتاد

  بر هم نگريستيم و گريستيم و گذشتيم ...

  «عرفی شيرازی»

خداوندا!
یادت چون کنم که تو خود در یادی !
ورهی را از فراموشی فریادی !
یادی  و یادگاری و دریافتن خود یاری!

الهی
از حسرت چندان اشک باریدم که با آب چشم خویش تخم درد بکاریدم ! اگر سعادت ازلی دریابم این همه درد پسندیدم. ور دیده من به یکبار بر تو آید در آن دیده خود را نادیدم
 
الهی
اگر کسی تو را به طلب یافت من خود طلب از تو یافتم
ارکس تو را جستن یافت، من به گریختن یافتم

الهی
اگر زاریم در تو زاریدن خوش است
ور نالیم بر نالیدنمان در خور است

الهی
 امدیم با دو دست تهی! چه باشد اگر مرهمی بر خستگان نهی؟

الهی
هر شادی که بی توست اندوه است
هر منزل که نه در راه توست زندان است
هر دل که در طلب توست ویران است
یک نفس با تو به دو گیتی ارزان است
یک دیار از آن تو به صد هزارجان رایگان است
صد جان نکند انچه کند بوی وصالت

الهی
چه زیباست ایام دوستان با تو
چه نیکوست معاملت ایشان در آرزو دیدار تو
چه خوش است گفت و کوی ایشان در راه جست و جوی تو
چه بزرگوار است روزگارایشان در سرکارتو

مناجاتنامه خواجه عبدا... انصاری

[این ماجرای دل بردن و دل باختن هم حکایت عجیبی دارد...بهتر نیست کار دلهایمان به تساوی بکشد!" شمردن بلد نیستم دوست داشتن بلدم و گاهی شده یکی را دوبار دوست داشته باشم ! " ..]

این ماجرای دل بردن و دل باختن هم حکایت عجیبی دارد...بهتر نیست کار دلهایمان به تساوی بکشد!

" شمردن بلد نیستم

 دوست داشتن بلدم

  و گاهی شده

  یکی را دوبار دوست داشته باشم ! " ..

[" شاعری قبله نما را گم کردسجده بر مردم کرد ! ... "نوشداروی طرح ‌ژنريک ... سيد حسن حسينی البته سختي ها دارد سفر شب ها دارد راه افتادن ها دارد آينه شكستن ها دارد آدمي «سید علی صالحی»]

" شاعری قبله نما را گم کرد

سجده بر مردم کرد ! ... "

نوشداروی طرح ‌ژنريک ... سيد حسن حسينی



البته سختي ها دارد سفر

شب ها دارد راه

افتادن ها دارد آينه

شكستن ها دارد آدمي

«سید علی صالحی»

[اینجا آیاتی ست،اشعاریست ،جملاتی ست، سخنانی ست ،نه فقط سخنان بزرگان هر سخنی که بزرگ باشد......نشانه هایست همه و همه تذکری به خودم........ م(محمد):اینها جملاتی ست از خودم به خودم....بعضی مفاهیم چون سرنوشت است. تنها کسانی را درست می آزماید که به آن اعتقاد راسخ دارند. سخت جفا که می کند، آخر وفا می کند. منزل به منزل می برد، نومید می کند، ایمان و عقیده ات را متزلزل می کند، ولی در آن لحظه ی آخر، در آن نقطه ای که آدم همه چیزش را از دست می دهد و به صفر می رسد، دست تو را می گیرد. دوباره به ورطه ی اعتقاد می کشد ...بعضی مفاهیم امّا مانند عشق است. هرگز وفا نمی کند!، مخصوصا به کسانی که با آن زندگی می کنند .. دلبری می کند، روی خوش نشان می دهد، اما میان راه زمین می زند و درمانده می گذاردت .. اینست که عشق از همه ی انقلاب های تاریخ جفاکارتر است، تنها فرزندان خودش را می خورد و نه دیگران را ...مرحوم دهخدا در امثال و حکم نوشته است که " مِلک مرد است اگر صاحبش مرد باشد " .. یعنی با سرمایه ات اگر زمین بخری، گرچه ممکن است در طول زمان قیمتش بشکند، نزول کند یا هرچه ازین دست، ولی با کمی صبر حتما زمانی زمینت به قیمتی می رسد که منفعت می کنی ... با این تعریف، باید نوشت که " سرنوشت مرد است اگر صاحبش مرد باشد .. ولی عشق ذاتاً همیشه نامرد است ! ".. حالا در اوج این نامَردی و نامُرادی، مرد آنست که بنویسد : به نامردی قسم/ نامردِ نامردم/ اگر از عشق/ دست بردارم ...]

اینجا آیاتی ست،اشعاریست ،جملاتی ست، سخنانی ست  ،نه فقط سخنان بزرگان هر سخنی که بزرگ باشد......نشانه هایست همه و همه تذکری به خودم........

م(محمد):اینها جملاتی ست از خودم به خودم....

بعضی مفاهیم چون سرنوشت است. تنها کسانی را درست می آزماید که به آن اعتقاد راسخ دارند. سخت جفا که می کند، آخر وفا می کند. منزل به منزل می برد، نومید می کند، ایمان و عقیده ات را متزلزل می کند، ولی در آن لحظه ی آخر، در آن نقطه ای که آدم همه چیزش را از دست می دهد و به صفر می رسد، دست تو را می گیرد. دوباره به ورطه ی اعتقاد می کشد ...

بعضی مفاهیم امّا مانند عشق است. هرگز وفا نمی کند!، مخصوصا به کسانی که با آن زندگی می کنند .. دلبری می کند، روی خوش نشان می دهد، اما میان راه زمین می زند و درمانده می گذاردت .. اینست که عشق از همه ی انقلاب های تاریخ جفاکارتر است، تنها فرزندان خودش را می خورد و نه دیگران را ...

مرحوم دهخدا در امثال و حکم نوشته است که " مِلک مرد است اگر صاحبش مرد باشد " .. یعنی با سرمایه ات اگر زمین بخری، گرچه ممکن است در طول زمان قیمتش بشکند، نزول کند یا هرچه ازین دست، ولی با کمی صبر حتما زمانی زمینت به قیمتی می رسد که منفعت می کنی ... با این تعریف، باید نوشت که " سرنوشت مرد است اگر صاحبش مرد باشد .. ولی عشق ذاتاً همیشه نامرد است ! "..

حالا در اوج این نامَردی و نامُرادی، مرد آنست که بنویسد :

به نامردی قسم/ نامردِ نامردم/ اگر از عشق/ دست بردارم ...

 

کو ادامه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

["عطا را آن گویند که در وهم آدمی نیاید و نگذرد زیرا هر چه در وهم او گذرد اندازه همت او باشد و اندازه ی قدر او باشد اما عطای حق اندازه ی قدر حق باشد پس عطا آن باشد که لایق حق باشد نه لایق وهم و همت بنده"...فیه ما فیه]

"عطا را آن گویند که در وهم آدمی نیاید و نگذرد زیرا هر چه در وهم او گذرد اندازه همت او باشد

و اندازه ی قدر او باشد اما عطای حق اندازه ی قدر حق باشد پس عطا آن باشد

که لایق حق باشد نه لایق وهم و همت بنده"...فیه ما فیه


با صد هزار مردم تنهایی

بی صد هزار مردم تنهایی...

رودکی

به حدی قوی باشم که هیچ چیز نتواند آرامش ذهنم را بهم بزند
 
در مورد سلامتی ، شادی و رفاه با هر فردی که می بینم صحبت کنم 
 
باعث شوم تا تمام دوستانم باور کنند که چیز با ارزشی دروجود آنهاست
 
به سمت روشن هر چیز نگاه کنم
و کاری کنم که خوش بینی ام به حقیقت بپیوندد
 

 به بهترین فکر کنم
برای بهترین تلاش کنم
و انتظار بهترین را داشته باشم

به همان اندازه که مشتاق موفقیت خودم هستم ، خواهان موفقیت دیگران باشم
 
اشتباهات گذشته را فراموش کنم
وبرای پیروزیهای بزرگتری در آینده قدم بردارم
 
همیشه حالت بشاش و شادابی داشته باشم
و به هر موجود زنده ای لبخندی تقدیم کنم
 
وقت زیادی برای بهتر شدنم صرف کنم
که وقتی برای انتقاد از دیگران نداشته باشم
 
کاملتر از آن باشم که نگرانی داشته باشم
 نجیب تر از آن باشم که خشمگین شوم
قوی تر از آن باشم که ترس بر من غلبه کند
 شادتر از آن باشم که به غم اجازه خودنمایی بدهم

در مورد خودم خوب فکر کنم و این را به جهان اعلام کنم
نه در قالب کلمات
بلکه بصورت اعمالی بزرگ

   
با این عقیده زندگی کنم که تمام دنیا با من است
مادامی که با بهترین وجه وجودی ام صادق هستم 
 

[مولوی داستانی دارد از آنکه برای رفع عطش و رسیدن به آب، در حیاط خانه اش چاهی می کند .. بعد نمی داند با خاک این چاه چه کند .. اینست که چاه دیگری می زند و خاک اولی را در دومی می ریزد .. دومی را در سومی و ... تا آخر عمر چاه می کند و در عطش می میرد! .....حالا حکایت روابط اجتماعی ما است .. خاک یکی را بر سر شما می ریزم، خاک شما را بر سر دیگری ... خاک دیگری را هم لابد به گور ...]

مولوی داستانی دارد از آنکه برای رفع عطش و رسیدن به آب، در حیاط خانه اش چاهی می کند .. بعد نمی داند با خاک این چاه چه کند .. اینست که چاه دیگری می زند و خاک اولی را در دومی می ریزد .. دومی را در سومی و ... تا آخر عمر

چاه می کند و در عطش می میرد! ...

..

حالا حکایت روابط اجتماعی ما است .. خاک یکی را بر سر شما می ریزم، خاک شما را بر سر دیگری ... خاک دیگری را هم لابد به گور  ...

[" چیزی که همیشه برایم عجیب بوده این است که اصولا اشک در برنامه ی خلقت پیش بینی شده. انگار که قرار است آدم گریه کند. باید از قبل طراحی شده باشد ... واقعا که هیچ سازنده ی محترمی همچین کاری نمیکند .. "زندگی در پیش رو ... رومن گاری ..]

" چیزی که همیشه برایم عجیب بوده این است که اصولا اشک در برنامه ی خلقت پیش بینی شده.

 انگار که قرار است آدم گریه کند. باید از قبل طراحی شده باشد ... واقعا که هیچ سازنده ی محترمی همچین کاری نمیکند .. "

زندگی در پیش رو ... رومن گاری ..

[" موثرترین شیوه ی رسیدن به عشق، به این بلای مقدس، همین تند باد آشفتگی ها ست که گاهی ما را فرا میگیرد. وقتی که کار از کار گذشته است. به کسی که در آن هنگام با او خوشیم ، دل می بازیم. حتی نیازی نیست که تا آن زمان از او بیشتر از دیگران یا حتی به همان اندازه خوشمان بیاید. تنها لازم است که گرایشمان به او منحصر شود و این شرط زمانی تحقق می یابد که هنگامی که از او محرومیم به جای جستجو خوشی هایی که لطف او به ما ارزانی میداشت، یکباره نیازی بی تابانه به خود آن فرد حس کنیم. نیازی شگرف که قوانین این جهان، برآوردنش را محال و شفایش را دشوار میکند. نیاز بی معنی و دردناک تصاحب او ... "در جستجوی زمان از دست رفته... مارسل پروست ...]

" موثرترین شیوه ی رسیدن به عشق، به این بلای مقدس، همین تند باد آشفتگی ها ست که گاهی ما را فرا میگیرد. وقتی که کار از کار گذشته است. به کسی که در آن هنگام با او خوشیم ، دل می بازیم.

 حتی نیازی نیست که تا آن زمان از او بیشتر از دیگران یا حتی به همان اندازه خوشمان بیاید. تنها

لازم است که گرایشمان به او منحصر شود و این شرط زمانی تحقق می یابد که هنگامی که از او محرومیم به جای جستجو خوشی هایی که لطف او به ما ارزانی میداشت، یکباره نیازی بی تابانه به خود آن فرد حس کنیم.

نیازی شگرف که قوانین این جهان، برآوردنش را محال و شفایش را دشوار میکند.
 
نیاز بی معنی و دردناک تصاحب او ... "



در جستجوی زمان از دست رفته... مارسل پروست ...


" از دردهای کوچک است که آدم می نالد، وقتی ضربه سهمگین باشد،لال می شود آدم .."

[فراموشبا شما هستم من ، آي ... شما چشمه هايي كه ازين راهگذر مي گذريد با نگاهي همه آسودگي و ناز و غرور مست و مستانه هماهنگ سكوت به زمين و به زمان مي نگريد او درين دشت بزرگ چشمه ي كوچك بي نامي بود كز نهانخانه ي تاريك زمين در سحرگاه شبي سرد و سياه به جهان چشم گشود با كسي راز نگفت در مسيرش نه گياهي ، نه گلي ، هيچ نرست رهروي هم به كنارش ننشست كفتري نيز در او بال نشست من نديدم شب و روزش بودم صبح يك روز كه برخاستم از خواب ، نديدم او را به كجا رفته ، نمي دانم ، ديري ست كه نيست از شما پرسم من ، آي ... شما رهروان هيچ نياسودند خوشدل و خرم و مستانه لذت خويش پرستانه گرم سير و سفر و زمزمه شان بودند با شما هستم من ، آي ... شما سبزه هاي تر ، چون طوطي شاد بوته هاي گل ، چون طاووس مست كه بر اين دامنه تان دستي كشت نقشتان شيرين بست چو بهشتي به زمين ، يا چو زميني به بهشت او بر آن تپه ي دور پاي آن كوه كمر بسته ز ابر دم آن غار غريب بوته ي وحشي تنهايي بود كز شبستان غم آلود زمين در غروبي خونين به جهان چشم گشود نه به او رهگذري كرد سلام نه نسيمي به سويش برد پيام نه بر او ابري يك قطره فشاند نه بر او مرغي يك نغمه سرود من نديدم شب و روزش بودم صبح يك روز نبود او ، به كجا رفته ، ندانم به كجا از شما پرسم من ، آي شما طاوسان فارغ و خاموش نگه كردند نگي بي غم و بيگانه طوطيان سر خوش و مستانه سر به نزديك هم آوردند با شما هستم من ، آي شما اختراني كه درين خلوت صحراي بزرگ شب كه آيد ، چو هزاران گله گرگ چشم بر لاشه ي رنجور زمين دوخته ايد واندر آهنگ بي آزرم نگهتان تك و توك سكه هايي همه قلب و سيه اما به زر اندوده ز احساس و شرف حيله بازانه نگه داشته ، اندوخته ايد او در آن ساحل مغموم افق اختر كوچك مهجوري بود كز پس پستوي تاريك سپهر در دل نيمشبي خلوت و اسرار آميز با دلي ملتهب از شعله ي مهر به جهان چشم گشود نه به مردابي يك ماهي پير هشت بر پولكش از وي تصوير نه بر او چشمي يك بوسه پراند نه نگاهي به سويش راه كشيد نه به انگشت كس او را بنمود تا شبي رفت و ندانم به كجا از شما پرسم من ، آي ... شما گرگها خيره نگه كردند هم صدا زوزه بر آوردند ما نديديم ، نديديمش نام ، هرگز نشنيديمش نيم شب بود و هوا ساكت و سرد تازه ماه از پس كهسار برون آمده بود تازه زندان من از پرتو پر الهامش كز پس پنجره اي ميله نشان مي تابيد سايه روشن شده بود و آن پرستو كه چنان گمشده اي داشت ، هنوزهمچنان در طلبش غمزده بود ماه او را دم آن پنجره آورد و به وي با سر انگشت مرا داد نشان كاين همان است ، همان گمشده ي بي سامان كه درين دخمه ي غمگين سياه كاهدش جان و تن و همت و هوشمي شود سرد و خموش]

فراموش

با شما هستم من ، آي ... شما

چشمه هايي كه ازين راهگذر مي گذريد

با نگاهي همه آسودگي و ناز و غرور

مست و مستانه هماهنگ سكوت

به زمين و به زمان مي نگريد

او درين دشت بزرگ

چشمه ي كوچك بي نامي بود

كز نهانخانه ي تاريك زمين

در سحرگاه شبي سرد و سياه

به جهان چشم گشود

با كسي راز نگفت

در مسيرش نه گياهي ، نه گلي ، هيچ نرست

رهروي هم به كنارش ننشست

كفتري نيز در او بال نشست

من نديدم شب و روزش بودم

صبح يك روز كه برخاستم از خواب ، نديدم او را

به كجا رفته ، نمي دانم ، ديري ست كه نيست

از شما پرسم من ، آي ... شما

رهروان هيچ نياسودند

خوشدل و خرم و مستانه

لذت خويش پرستانه

گرم سير و سفر و زمزمه شان بودند

با شما هستم من ، آي ... شما

سبزه هاي تر ، چون طوطي شاد

بوته هاي گل ، چون طاووس مست

كه بر اين دامنه تان دستي كشت

نقشتان شيرين بست

چو بهشتي به زمين ، يا چو زميني به بهشت

او بر آن تپه ي دور

پاي آن كوه كمر بسته ز ابر

دم آن غار غريب

بوته ي وحشي تنهايي بود

كز شبستان غم آلود زمين

در غروبي خونين

به جهان چشم گشود

نه به او رهگذري كرد سلام

نه نسيمي به سويش برد پيام

نه بر او ابري يك قطره فشاند

نه بر او مرغي يك نغمه سرود

من نديدم شب و روزش بودم

صبح يك روز نبود او ، به كجا رفته ، ندانم به كجا

از شما پرسم من ، آي شما

طاوسان فارغ و خاموش نگه كردند

نگي بي غم و بيگانه

طوطيان سر خوش و مستانه

سر به نزديك هم آوردند

با شما هستم من ، آي شما

اختراني كه درين خلوت صحراي بزرگ

شب كه آيد ، چو هزاران گله گرگ

چشم بر لاشه ي رنجور زمين دوخته ايد

واندر آهنگ بي آزرم نگهتان تك و توك

سكه هايي همه قلب و سيه اما به زر اندوده ز احساس و شرف

حيله بازانه نگه داشته ، اندوخته ايد

او در آن ساحل مغموم افق

اختر كوچك مهجوري بود

كز پس پستوي تاريك سپهر

در دل نيمشبي خلوت و اسرار آميز

با دلي ملتهب از شعله ي مهر

به جهان چشم گشود

نه به مردابي يك ماهي پير

هشت بر پولكش از وي تصوير

نه بر او چشمي يك بوسه پراند

نه نگاهي به سويش راه كشيد

نه به انگشت كس او را بنمود

تا شبي رفت و ندانم به كجا

از شما پرسم من ، آي ... شما

گرگها خيره نگه كردند

هم صدا زوزه بر آوردند

ما نديديم ، نديديمش

نام ، هرگز نشنيديمش

نيم شب بود و هوا ساكت و سرد

تازه ماه از پس كهسار برون آمده بود

تازه زندان من از پرتو پر الهامش

كز پس پنجره اي ميله نشان مي تابيد

سايه روشن شده بود

و آن پرستو كه چنان گمشده اي داشت ، هنوز

همچنان در طلبش غمزده بود

ماه او را دم آن پنجره آورد و به وي

با سر انگشت مرا داد نشان

كاين همان است ، همان گمشده ي بي سامان

كه درين دخمه ي غمگين سياه

كاهدش جان و تن و همت و هوش

مي شود سرد و خموش

[” آينه ات را در برابر آينه ام قرار بده ٬ تا از نو ابديتی بسازيم ... “ (احمد شاملو)]

” آينه ات را در برابر آينه ام قرار بده ٬ تا از نو ابديتی بسازيم ... “ (احمد شاملو)


نظرادبا:  گمان ميبرند منظور اينجا اينست که دو آينه در مقابل هم بی نهايت تصوير ايجاد ميکنند و ابديتی چنين مطلوب!

نظر علما!!  : البته اگر زاويه ی بين دو آينه  θ  باشد تعداد تصاوير برابر 360 تقسيم بر θ منهای يک خواهد بود.. يعنی اگر حتی در قرار دادن اين دو اينه يک درجه اشتباه کنيم ، ۳۵۹ ابديت بيشتر نخواهيم داشت.

نظر بزرگی: درآينه ی چشمانت می نگرم که ابديتی بی کران هويداست!
.
.
.